Vishnu's Blog -- It's my world!

ഒരു കഥ - "ഈ യാത്ര തുടരും..."

2011-05-14T20:20:00.001+05:30

(കഴിഞ്ഞ ഓഗസ്റ്റില്‍ 20 രൂപ കൊടുത്തു ഒരു മഷിപ്പേന വാങ്ങിയപ്പോള്‍ വെറുതെ ഒരു ആവേശത്തിന് ഡയറിയില്‍ കുറിച്ച ഒരു കഥയാണ് ഇത്. മഷിപ്പേന ഉപയോഗിച്ച് എഴുതിയാല്‍ ഞാന്‍ ഒരു വലിയ എഴുത്തുകാരന്‍ ആയാലോ? അതിന്റെ ഒരു പരീക്ഷണം ആയിരുന്നു ഇത്...!!!!)

ഈ യാത്ര തുടരും...
(കഥ)

അയാളൊരു വലിയ കടക്കാരന്‍ ആയിരുന്നു. സ്വന്തമായി പലചരക്ക് കട നടത്തി കടക്കാരന്‍ ആയതല്ല, പണം കടം വാങ്ങി പണക്കാരന്‍ ആയതാണ്. മകളുടെ വിവാഹം നടത്തി അയച്ചു. ഇപ്പൊ വീട്ടില്‍ ഏകാന്തവാസം. എന്നും വീട്ടുമുറ്റത്ത് കടം വീട്ടാനുള്ളവരുടെ ബഹളം ആണ്. എന്നും ഓരോരോ ഒഴികഴിവുകള്‍ പറഞ്ഞു തടിതപ്പും.

അന്നൊരു ദിവസം കഷ്ടകാലത്തിനു അയാള്‍ ലോട്ടറി എടുത്തു, അതിനു തന്നെ ഒന്നാം സമ്മാനം അടിക്കുകയും ചെയ്തു. പറഞ്ഞിട്ടെന്താ, പകുതി പണം പല പല നികുതികള്‍ ആയി തീര്‍ന്നു. ബാക്കി പകുതി കടം തന്ന ആളുകള്‍ പിടിച്ചുപറിച്ചുകൊണ്ട് പോയി. എല്ലാം കഴിഞ്ഞപ്പോള്‍ വീണ്ടും പഴയപോലെ കയ്യില്‍ പൂജ്യം മാത്രം ബാക്കി.

ഒരു കടക്കാരന്‍ ആയിരുന്നപ്പോള്‍ ഉണ്ടായിരുന്നു ആ ഒരു "ത്രില്‍ " നഷ്ടപെട്ട സത്യം അയാള്‍ മനസിലാക്കി. ഇപ്പോള്‍ തന്നെ ആരും തന്നെ "മൈന്‍ഡ്" ചെയ്യുന്നില്ല. അല്ലെങ്കില്‍ രാവിലെ എല്ലാരും വീട്ടുപടിക്കല്‍ വന്നു വരവ് വച്ചിട്ട് മാത്രമേ പോകുള്ളൂ.

ഒരു കടക്കാരന്റെ "ത്രില്‍ " പോയതോടെ അയാള്‍ ഇഹലോകവാസം വെടിയാന്‍ തീരുമാനിച്ചു. കടല്‍പ്പാലത്തില്‍ പോയി കടലില്‍ ചാടാന്‍ ആയിരുന്നു പ്ളാന്‍ . അങ്ങനെ അന്ന് തന്നെ അയാള്‍ കടല്‍പ്പാലത്തില്‍ കയറി ചാടാനോരുങ്ങുമ്പോള്‍..... അതാ തറയില്‍ എന്തോ ഒന്ന് തിളങ്ങുന്നു. കയ്യിലെടുത്തു നോക്കിയപ്പോള്‍ ഒരു സ്വര്‍ണ ലോക്കറ്റ്. അയാള്‍ക്ക സന്തോഷം സഹിക്കാന്‍ കഴിഞ്ഞില്ല. അതുമെടുത്തു ഒരു തട്ടാന്റെയടുത്തെക്ക് അയാള്‍ ഓടി.

പക്ഷെ, വിധി അയാള്‍ക്കിട്ടു വീണ്ടും നന്നായി "പണിഞ്ഞു". അത് സ്വര്‍ണം ആയിരുന്നില്ല. വെറും മുക്കുപണ്ടം. കാല്‍ കാശിനു കൊള്ളാത്ത മുക്കുപണ്ടം. നിരാശനായ അയാള്‍ വീണ്ടും ആത്മഹത്യ തന്നെ ശരണം എന്ന് തീരുമാനിച്ചു.

അടുത്ത ദിവസം റെയില്‍വേ പാളം ആണ് അയാള്‍ തിരഞ്ഞെടുത്തത്.

രാത്രി ആയപ്പോള്‍ നിലാവിന്റെ വെളിച്ചത്തില്‍ അയാള്‍ പാളത്തിലെത്തി. പാലത്തില്‍ കിടക്കാന്‍ കുനിഞ്ഞപ്പോള്‍ ആണ് പാറക്കഷ്ണങ്ങളുടെ ഇടയില്‍ എന്തോ ഒന്ന് തിളങ്ങുന്നത് അയാള്‍ കണ്ടത്. അതാ വീണ്ടുമൊരു സ്വര്‍ണ ലോക്കറ്റ്...!!!! പക്ഷെ ഇത്തവണ പറ്റിപ്പ് പരിപാടി നടപ്പില്ല എന്ന് അയാള്‍ ഉറപ്പിച്ചു. അയാള്‍ ആ സ്വര്‍ണ ലോക്കറ്റ് നോക്കുകപോലും ചെയ്തില്ല. പാളത്തില്‍ പറ്റിച്ചേര്‍ന്നു കിടക്കുമ്പോള്‍ ദൂരെ നിന്നും ട്രെയിന്‍ വരുന്ന ശബ്ദം.

ട്രെയിന്‍ ഒരു വമ്പന്‍ ഇരമ്പലോടെ കടന്നുപോയി. അയാളുടെ തലയില്‍ ആകെ ഒരു മരവിപ്പ്. കണ്ണില്‍ ഇരുട്ട് കയറുന്നു... പിന്നെയാണ് അയാള്‍ അറിയുന്നത്, ട്രെയിന്‍ കടന്നുപോയത് അപ്പുറത്തെ പാളത്തില്‍ കൂടി ആയിരുന്നു എന്ന്.

ഇത്തവണയും വിധി അയാള്‍ക്കിട്ടു പണിഞ്ഞു. ചതി... പറ്റിപ്പ്....

അകലെ നിന്നും ആരൊക്കെയോ വരുന്നത് അയാള്‍ കണ്ടു. പതുക്കെ എഴുനേറ്റു നേരത്തെ കണ്ട "തിളങ്ങുന്ന വസ്തു" കൈക്കലാക്കി അയാള്‍ അവിടെ നിന്നും സ്ഥലം വിട്ടു. വീട്ടിലെത്തി ഉറക്കവും തുടങ്ങി.

പിറ്റേന്ന് അയാള്‍ ആ ലോക്കറ്റ് എടുത്തുകൊണ്ട് തട്ടാന്റെ അടുത്തേക്ക് പോയി. ഇത്തവണ അത് സ്വര്‍ണം തന്നെ ആയിരുന്നു. സ്വര്‍ണം ആണെന്ന് കേട്ടതും അയാള്‍ ഞെട്ടി. ആ സ്വര്‍ണം കണ്ടിട്ടും എടുക്കാതിരുന്നത്..... ട്രെയിന്‍ പാളം മാറി പോയത്.... തിരിച്ചു പോരുമ്പോള്‍ ആ സ്വര്‍ണം എടുക്കാന്‍ തോന്നിയത്.... എല്ലാം ഒരു മായാജാലം പോലെ!

അയാള്‍ അന്ന് തന്നെ ആ ലോക്കറ്റ് എടുത്തു പട്ടണത്തിലെ സ്വര്‍ണ കടയില്‍ പോയി കൊടുത്തു. തിരികെ ധാരാളം പണം നിറച്ച സഞ്ചിയുമായി അയാള്‍ നാട്ടില്‍ തിരിച്ചെത്തി.

ഇപ്പോള്‍ ഈ പണം പിടിച്ചു വാങ്ങാന്‍ ആരുമില്ല. നികുതികള്‍ ഇല്ല, കടക്കാര്‍ ഇല്ല. എല്ലാം തന്റെ മാത്രം സ്വന്തം.

ഇത്രയുമായപ്പോള്‍ അയാള്‍ ഉറക്കത്തില്‍ നിന്നും ഞെട്ടി എഴുനേറ്റു. തന്റെ മകള്‍ക്ക് അഞ്ചു വയസല്ലേ ആയുള്ളൂ എന്ന് അയാള്‍ ഓര്‍ത്തു. മകള്‍ക്ക് വേണ്ടി ഇപ്പോഴേ വല്ലതും സമ്പാദിച്ചില്ലെങ്കില്‍ തന്റെ ഭാവി സ്വപ്നത്തില്‍ കണ്ടതുപോലെ ഭീകരം ആകും എന്ന ചിന്ത അയാളില്‍ നിറഞ്ഞു. ഭാവിയെക്കുറിച്ചുള്ള ഭാരിച്ച ചിന്തകളും പേറി അയാള്‍ അന്നത്തെ ദിനചര്യകള്‍ ആരംഭിച്ചു. മകള്‍ക്ക് വേണ്ടി സമ്പാദിക്കാന്‍ വീണ്ടും ഒരു ദിവസം... ഈ യാത്ര തുടരും...!

ഉറുമി - ഒരു ചലച്ചിത്ര കാവ്യം

2011-04-18T00:32:00.001+05:30

ഇന്ന് ഞാന്‍ എഴുതുന്നത്‌ ഇപ്പോള്‍ ഇറങ്ങിയ ഒരു സിനിമയെ കുറിച്ചാണ് - "ഉറുമി" - എഴുതാന്‍ കാരണങ്ങള്‍ കുറെ ഉണ്ട്. എന്താണെന്നോ? പറയാം.

എന്നോട് പലരും പറഞ്ഞു, ഉറുമി സിനിമ അത്രയ്ക്ക് വലിയ സംഭവം ഒന്നും അല്ല, കൊള്ളില്ല എന്നൊക്കെ. അവര്‍ക്കെല്ലാം കൂടി ഒരുമിച്ചു ഒരു മറുപടി പറയാമെന്നു കരുതി.

എന്റെ അഭിപ്രായത്തില്‍ പറഞ്ഞാല്‍ , ഉറുമി ഒരു സംഭവം തന്നെ ആണ്. അതുകൊണ്ടാണ് ഞാന്‍ രണ്ടു തവണ തിരുവനന്തപുരം ശ്രീ പദ്മനാഭയില്‍ പോയി ഉറുമി കണ്ടത്. അവിടെ തന്നെ പോയി കാണണം. മിക്കവാറും ഇനിയും ഞാന്‍ പോകാന്‍ ചാന്‍സ് ഉണ്ട് കേട്ടോ....

ഇനി കാര്യത്തിലേക്ക് കടക്കാം.

ഉറുമിയുടെ കാര്യത്തില്‍ പലര്‍ക്കും കഥ മനസിലായില്ല എന്ന അഭിപ്രായം ഉള്ളത് എന്തുകൊണ്ടാണ്? മറ്റൊന്നുമല്ല, ഇതിലെ കഥ മനസിലാകണമെങ്കില്‍ അല്പം ബുദ്ധി തന്നെ വേണം. പോട്ടെ, ആദ്യത്തെ തവണ കഥ മനസിലായില്ലെങ്കില്‍ ക്ഷമിക്കാം. രണ്ടാമതും കാണുമ്പോള്‍ കഥ മനസിലായില്ലെങ്കില്‍ പിന്നെ ഞാന്‍ ഒന്നും പറയില്ല, ആരും ഒന്നും പറയില്ല.

കഥയുടെ സാരം ഇതാണ് - പതിനഞ്ചാം നൂറ്റാണ്ടിലെ കേരളം. അന്ന് വാസ്കോ ഡി ഗാമ കോഴിക്കോട് കപ്പലിറങ്ങുന്നു. പിന്നെ അധിനിവേശത്തിനായുള്ള പട. അന്ന് വാസ്കോ ഡി ഗാമ കൊല്ലുന്നത് ചിറക്കല്‍ കൊത്തുവാള്‍ എന്ന പടനായകനെ. അദ്ദേഹത്തിന്റെ മകന്‍ ആണ് ചിറക്കല്‍ കേളു. അച്ഛനെ കൊന്നു കുലം മുടിച്ച വാസ്കോ ഡി ഗാമയെ കൊല്ലാന്‍ തീരുമാനിച്ച കേളുവിന്റെ യാത്രകളും നീക്കങ്ങളും ആണ് ചിത്രത്തിന്റെ സാരം. അവസാനം കേളു ഗാമയെ കൊല്ലുന്നില്ല എങ്കിലും ഇനി അങ്ങേരു ജീവിച്ചിട്ട് കാര്യമില്ല എന്ന പാകത്തില്‍ ഗാമയെ അടിച്ചു പതം വരുത്താന്‍ കേളുവിന് കഴിഞ്ഞു. പറങ്കികളുടെ വെടിക്കോപ്പിനും തോക്കിനും മുന്നില്‍ ചിറക്കല്‍ കേളു മരിക്കുന്നു.

ചിത്രം തുടങ്ങുമ്പോള്‍ തന്നെ കാണുന്നത് "ഗൂഗിള്‍ സെര്‍ച്ച്‌" ആണെന്നത് കൌതുകം തന്നെ. കെ.പി.എ.സി.ലളിത ചേച്ചി ആണ് കേരളത്തിന്റെ ചരിത്രത്തെ കുറിച്ച് പറഞ്ഞു തുടങ്ങുന്നത്. "ചരിത്രത്തിനു വിചിത്രമായ ഒരു ആവര്‍ത്തന സ്വഭാവം ഉണ്ട്" എന്ന് ലളിതചേച്ചി പറയുന്നുണ്ട്. അപ്പോള്‍ ഊഹിക്കാമല്ലോ, പഴയ ചരിത്രത്തിലെ കഥാപാത്രങ്ങള്‍ വീണ്ടും ഈ ഇരുപത്തൊന്നാം നൂറ്റാണ്ടില്‍ ജീവിക്കുകയാണ്. അതില്‍ ചിറക്കല്‍ കേളു (പ്രിഥ്വിരാജ്) രണ്ടാമതും ജനിക്കുമ്പോള്‍ പുള്ളി കേരളത്തിന്‌ പുറത്താണ്. പുള്ളിക്കാരന്‍ യാദൃശ്ചികമായി നാട്ടിലേക്ക് തിരിച്ചു വരുകയും അവിടെ വച്ച് ആ നാടിന്റെ ചരിത്രം കേള്‍ക്കുകയും ചെയ്യുന്നു. അങ്ങനെ ആണ് ചരിത്രത്തിലേക്ക് ചിത്രം കടന്നു ചെല്ലുന്നത്.

കേരളത്തിന്റെ ചരിത്രം അതേപോലെ കാണിക്കുകയല്ല, അതില്‍ അല്പം മാറ്റങ്ങള്‍ വരുത്തി ആണ് കാണിക്കുന്നതെന്ന് ആദ്യമേ പറയുന്നുണ്ട്.

വാസ്കോ ഡി ഗാമയെ കുറിച്ച് നമ്മള്‍ പത്താം ക്ളാസ്സില്‍ പഠിച്ചത് മാത്രമേ നമ്മള്‍ക്കെല്ലാം അറിയാവുന്നത്. "മഹാനായ നാവികന്‍ " എന്ന് ലോകം വാഴ്ത്തപ്പെട്ട ഗാമയുടെ യഥാര്‍ത്ഥ മുഖം ഈ ചിത്രത്തില്‍ വരച്ചുകാട്ടുന്നുണ്ട്. ഇത് ചുമ്മാ "തള്ളിയതാണോ" എന്നറിയാന്‍ ഞാന്‍ ഇന്റര്‍നെറ്റ്‌ ഒക്കെ പരതി. സംഗതി ഉള്ളത് തന്നെ. ഗാമ ഇവിടന്നു പലരെയും പിടിച്ചുകൊണ്ടു പോവുകയും, ചെവിയും നാക്കും മുറിച്ചു മാറ്റുകയും കപ്പലില്‍ ഇട്ടു തീ കൊളുത്തി കൊല്ലുകയും ഒക്കെ ചെയ്തതായി ചരിത്രം പറയുന്നു. ഇതൊക്കെ ഉറുമി കണ്ടു കഴിഞ്ഞപ്പോള്‍ ആണ് മനസിലായത് തന്നെ.

ഇനി മറ്റു വശങ്ങളിലേക്ക്...

ഉറുമിയുടെ ക്യാമറ സന്തോഷ്‌ ശിവന്‍ ആണെന്ന് പറയുമ്പോള്‍ പിന്നെ അതില്‍ കൂടുതല്‍ വിശദീകരണങ്ങള്‍ ഒന്നും വേണ്ട തന്നെ. വളരെ മനോഹരമായി ചിത്രീകരിച്ചിരിക്കുന്നു. പ്രകൃതി ഭംഗി വളരെ മനോഹരമായി ഒപ്പിയെടുത്ത ഓരോ ഫ്രെയിമും കണ്ണിനു കൂടുതല്‍ മനോഹരമാകുന്നു. പോസ്റ്റ്‌-പ്രോസസ്സിങ്ങില്‍ പലയിടത്തും കളര്‍ ടോണ്‍ മാറ്റിയോ? ഉണ്ടാകും... ചിലയിടത്തൊക്കെ പഴമയുടെ നിറം അതുപോലെ ചാലിച്ച് ചേര്‍ത്തിട്ടുണ്ട്. ആ സീന്‍ പണ്ട് എന്നോ ചിത്രീകരിച്ചതാണോ എന്നൊക്കെ തോന്നുന്ന വിധം നന്നായി ചെയ്തിട്ടുണ്ട്.

സംഗീതം ദീപക് ദേവ്. ബാക്ക്ഗ്രൌണ്ട് മ്യൂസിക്‌ ദീപക് ദേവ്. ഒറ്റ വാക്കില്‍ പറഞ്ഞാല്‍ "WHOAAHH" ( UPDATE: പക്ഷെ ഈ ബാക്ക്ഗ്രൌണ്ട് മ്യൂസിക്‌ അടിച്ചു മാറ്റിയതാണെന്ന് ഫേസ് ബുക്കിലും മറ്റും ലിങ്കുകള്‍ കാണുകയും, അതുപോലെ തന്നെ മറ്റു പല പാട്ടുകളും വെറും "ഈച്ച കോപ്പി" മാത്രമാണെന്നും അറിയാന്‍ കഴിഞ്ഞു. അതും ഷെയര്‍ ചെയ്യാം. ലിങ്ക്: http://www.youtube.com/watch?v=4QpRCK1IbiE . ഇത് വലിയ ചതിയായിപ്പോയി മാഷേ...!!!! അല്ലെങ്കില്‍ ചിത്രത്തിന്റെ ടൈറ്റിലില്‍ യഥാര്‍ത്ഥ ആളുകള്‍ക്ക് ഒരു ക്രെഡിറ്റ്‌ കൊടുക്കാമായിരുന്നു.)

പാടുകളൊക്കെ നന്നായി ചെയ്തിട്ടുണ്ട്. ദീപക് ദേവിന്റെ സ്ഥിരം ശൈലി വിട്ടു പുതിയൊരു രീതിയിലാണ് പാട്ടുകള്‍ എല്ലാം. "ചിന്നി ചിന്നി" എന്ന പാട്ട് ആണ് ഏറ്റവും കൂടുതല്‍ ആളുകളെ ആകര്‍ഷിച്ചത്. (ഈ പാട്ടിനു ഒരു സ്റ്റേറ്റ് അവാര്‍ഡ്‌ പ്രതീക്ഷിക്കാം). പിന്നെ, ദാസേട്ടന്‍ പാടിയ "ആരോ നീയാരോ" എന്ന പാട്ടും കൊള്ളാം. പക്ഷെ തിയേറ്ററില്‍ ആ പാട്ട് വളരെ കുറച്ചേ ഉള്ളു. പിന്നെ ദീപക് ദേവിന്റെ സ്ഥിരം സ്റ്റൈല്‍ - ഒരു റോക്ക് റീമിക്സ്. അതും പ്രിഥ്വിരാജ് പാടിയത്. "എനിക്ക് പാടാനും പറ്റും" എന്ന് പ്രിഥ്വിരാജ് മൂന്നാമതും തെളിയിച്ചു. ഈ റോക്ക് മിക്സ്‌ ആകെ രണ്ടു ലൈന്‍ മാത്രമേ സിനിമയില്‍ കാണിക്കുന്നുള്ളൂ. അല്പം കൂടി വേണമായിരുന്നു. ശ്രീ പദ്മനാഭയില്‍ ആ പാട്ട് ശെരിക്കും എന്ജോയ്‌ ചെയ്യാം.

അഭിനേതാക്കള്‍ എല്ലാരും വ്യത്യസ്തമായ അഭിനയം കാഴ്ച വെച്ചു എന്ന് എടുത്തു പറയണം. പ്രിഥ്വിരാജ് എങ്ങനെ ആണെന്ന് പറയണ്ടല്ലോ, മോഡേണ്‍ ആയാലും, ചിറക്കല്‍ കേളു ആയാലും നന്നായി ചെതിട്ടുണ്ട്. പിന്നെ പ്രഭുദേവ. പ്രഭുദേവ വളരെ നന്നായി "ചങ്ങായി" ആയി. വവ്വാലി എന്ന കഥാപാത്രം ആണ് പ്രഭുദേവ. ചിറക്കല്‍ കേളുവിന്റെ ഉറ്റ സുഹൃത്ത്. അതുമല്ല, ചിത്രത്തിലെ ചിരിയുടെ മിക്കവാറും സ്രോതസ് പ്രഭുദേവ ആണ്. ജഗതി അവതരിപ്പിക്കുന്ന ചേണചേരി കുറുപ്പിന്റെ റോള്‍ അതി ഗംഭീരമാക്കാന്‍ ജഗതിക്ക് കഴിഞ്ഞു. അഭിനയ കലയുടെ അമ്പിളി ആണ് ജഗതി എന്ന് വീണ്ടും തെളിയിക്കുന്ന റോള്‍ . പിന്നെ നിത്യ മേനോന്‍ അവതരിപ്പിച്ച സാമൂതിരിയുടെ മകളുടെ വേഷം കൂടുതല്‍ തിളങ്ങിയത് "ചിന്നി ചിന്നി" എന്ന പാട്ടിലാണ്. അനന്ത ഭദ്രത്തിലെ "പിണക്കമാണോ" പാട്ടുപോലെ ഒരു പ്രത്യേക ചിത്രീകരണം ആണ് ഈ പാട്ടിനും.

നായിക ബോളിവുഡ് താരം ജനീലിയ ഡിസൂസ ആണ്. "അറക്കല്‍ ആയിഷ" എന്ന കഥാപാത്രം. അഭിനയവും ആക്ഷനും അതിഗംഭീരം ആയിരുന്നെങ്കിലും ഒരു പ്രശ്നം ഉണ്ടായിരുന്നത് ലിപ് സിങ്കില്‍ ആയിരുന്നു. പലയിടത്തും ഡബ്ബിംഗ് ചേരാത്ത പോലെ. അത് മാത്രമാണ് ആകെ ഉണ്ടായിരുന്ന പ്രശ്നം. വിദ്യ ബാലന്‍ ഈ പ്രോജെക്ടില്‍ ചേരുമ്പോള്‍ തന്നെ വലിയ വാര്‍ത്ത ആയതു ഞാന്‍ പറയാതെ തന്നെ അറിയാമല്ലോ, അതെ, അത് ഉള്ളത് തന്നെ! കണ്ടു മനസിലാക്കുക. താബുവിനു ഒരു പാട്ട് മാത്രമേ ഉള്ളു. വേറെ ഒരിടത്തും കണ്ടില്ല. മൊത്തത്തില്‍ പറഞ്ഞാല്‍ , എല്ലാരും നാന്നായിരുന്നു.

ചിത്രം കണ്ടു പുറത്തിറങ്ങുമ്പോള്‍ 400 വര്‍ഷം അടിമകളായി ജീവിച്ച നമ്മുടെ പൂര്‍വികരുടെ ചരിത്രം ആകും നമ്മുടെ മനസ്സില്‍ നിറയുന്നത്. അതിനിടെ സ്വന്തം ജീവന്‍ ത്യജിച്ചു നമ്മുടെ നാടിനു വേണ്ടി പോരാടിയ എത്രയെത്ര വീര നായകര്‍ ... അതൊക്കെ ഓര്‍ക്കാന്‍ ഒരു അവസരം കൂടി. അതോടൊപ്പം നമ്മള്‍ ഇന്ന് അനുഭവിക്കുന്ന സ്വാതന്ത്ര്യത്തെ തിരിച്ചറിയാന്‍ കൂടി ഒരു അവസരം.

ഇനി സസ്പെന്‍സ്.

എന്താണ് ചിത്രത്തില്‍ "ഉറുമി"ക്ക് ഇത്ര പ്രാധാന്യം? അത് സസ്പെന്‍സ്.

അത് നിങ്ങള്‍ കണ്ടു തന്നെ അറിയുക.

2011 - പുതു വര്‍ഷത്തിലേക്ക് സ്വാഗതം....

2011-01-01T00:23:00.000+05:30

പ്രിയ വായനക്കാരെ, ഇതാ മറ്റൊരു വര്‍ഷം കൂടി നമ്മുടെ മുന്നില്‍ പിറന്നു വീഴുകയാണ് - 2011 - ഏവര്‍ക്കും എന്‍റെ ഹൃദയം നിറഞ്ഞ പുതുവത്സരാശംസകള്‍ നേരുന്നു....!

ഇന്നത്തെ ദിവസത്തിനും ഉണ്ട് പ്രത്യേകത - ഇന്ന് 1-1-11 ആണ്.

ഇത് പുതു വര്‍ഷത്തിലെ ആദ്യ പോസ്റ്റ്‌. പുതുവര്‍ഷത്തില്‍ പുത്തന്‍ നന്മകള്‍ പ്രതീക്ഷിച്ചുകൊണ്ട്, പുത്തന്‍ നന്മകള്‍ ആശംസിച്ചുകൊണ്ട്, സ്നേഹത്തോടെ, .... വിഷ്ണു.

ഒരു സ്വപ്നം - അസൂയ നിറഞ്ഞ സ്വപ്നം.

2010-12-13T21:39:00.000+05:30

ഇന്നലെ - ഡിസംബര്‍ 12 നു പതിനൊന്നു മണിക്കൂര്‍ നീണ്ട പോണ്ടി-തിരുവനന്തപുരം കാര്‍ യാത്ര കഴിഞ്ഞു തളര്‍ന്നു അവശനായി പനിയും പിടിച്ചു രാത്രി പന്ത്രണ്ടു മണിക്ക് കോളേജിലെ ഹോസ്റ്റലില്‍ തിരികെ എത്തുന്നു. ഉറക്കം തലയ്ക്കു പിടിച്ചു കട്ടിലിലേക്ക് മറിഞ്ഞു വീണു.

അവിടെയാണ് സംഭവങ്ങളുടെ തുടക്കം.

ഉറങ്ങി കുറെ നേരം കഴിഞ്ഞപ്പോള്‍ .. ഞാനും കോളേജില്‍ എന്‍റെ കൂടെ പഠിച്ച കൂട്ടുകാരും ഒരു വിവാഹത്തില്‍ നില്‍ക്കുകയാണ്. ആരുടെയാണ് വിവാഹം എന്നാണോ? മിഥുന്‍ മോഹന്‍ എം.ജി - നമ്മുടെ പ്രിയപ്പെട്ട ക്ളാസ് മേറ്റ്‌, സുഹൃത്ത്. അവന്‍റെ വിവാഹം അടിച്ചു പൊളിക്കാന്‍ വന്നതാണ് നമ്മളെല്ലാം. വധു ഒരുങ്ങുന്നുണ്ട്. ഞങ്ങള്‍ വധുവിനെ കണ്ടിട്ടില്ല. അവന്‍ നമ്മളോടൊക്കെ കാര്യം പറഞ്ഞു നിന്നിട്ട് മണ്ഡപത്തിലേക്ക് കയറി.

പതുക്കെ വധു വന്നു. വധു അവന്‍റെ അടുത്തിരുന്നു.

അപ്പോഴാണ്‌ നമ്മളെല്ലാം ഒരു കാര്യം ശ്രദ്ധിച്ചത് - വധു ആരാണെന്നോ? - ദീപിക പദുകോണ്‍ ..!!!

പണ്ടാരം!!! ദീപിക പദുകോണ്‍ ആണോ അവന്‍റെ വധു? ഇതൊക്കെ എപ്പോ സംഭവിച്ചു? എങ്ങനെ സംഭവിച്ചു? കാണുന്നതൊക്കെ സത്യമാണോ ഈശ്വരാ? അതൊരു സ്വപ്നമല്ല എന്ന് ഞങ്ങള്‍ മനസിലാക്കി. അതെ, അത് ദീപിക പദുകോണ്‍ തന്നെ. കൂടുതല്‍ സുന്ദരിയായി, മിഥുന്റെ കൂടെ കതിര്‍മണ്ഡപത്തില്‍ ഇരിക്കുന്ന ദീപികയെ കണ്ടതും നമ്മുടെ ഉള്ളിലെ അസൂയ ഉണര്‍ന്നു... അവനോടു അടക്കാനാവാത്ത അസൂയ.

കല്യാണം കഴിഞ്ഞു ഫോട്ടോ സെഷന്‍ തുടങ്ങി. ദീപിക പദുകോണ്‍ അവന്‍റെ മടിയില്‍ തല വെച്ചു ചാരി കിടക്കുന്നതും, മിഥുന്‍ അവളുടെ തോളത്തു കയ്യിട്ടു നില്‍ക്കുന്നതും, അവന്‍ അവളുടെ കാതില്‍ സ്വകാര്യം പറയുന്നതും... ഓഹ്...!!!! എല്ലാം കൂടി കണ്ടപ്പോള്‍ നമുക്കങ്ങോട്ടു അസൂയ മൂത്ത് തുടങ്ങി... അസഹനീയമാം വിധം അസൂയ മൂത്ത് നമ്മള്‍ പുറത്തേക്കിറങ്ങി...

പിന്നെ സ്വയം ആശ്വസിപ്പിക്കാന്‍ എല്ലാരോടും പോയി "കണ്ടോ കണ്ടോ..? അവന്‍ നമ്മുടെ പയ്യനാണ്... നമ്മുടെ കൂടെ ഇരുന്നു പഠിച്ചതാണ്..." എന്നൊക്കെ പറയാന്‍ തുടങ്ങി.

അപ്പോഴേക്കും ദീപികയും മിഥുനും കൂടി ഞങ്ങളുടെ അടുത്തേക്ക് നടന്നു വന്നു... അവര്‍ അടുത്തെത്തിയതും ക്ളൈമാക്സില്‍ കെ.എസ്.ഇ.ബി ഫ്യൂസ് ഊരിയത് പോലെ ശൂന്യം...

ഒന്നും മനസിലായില്ല.

പിന്നെ മനസിലായി, ഞാന്‍ അതിരാവിലെ ഒരു സ്വപ്നം കാണുന്നതായിരുന്നു!

അതിരാവിലെ കാണുന്ന സ്വപ്നം ഫലിക്കുമെങ്കില്‍ മിക്കവാറും ദീപിക പദുകോണ്‍ മിഥുന്റെ തലയില്‍ തന്നെ!!!

ഡാ എം.ജീ, നിനക്ക് നൂറായിരം വിവാഹ ആശംസകള്‍ ...!!!

ഡിസംബര്‍ ... നീ സുന്ദരിയാണ് ...

2010-12-07T00:20:00.000+05:30

ഡിസംബര്‍ ... പുലര്‍കാല മഞ്ഞിന്‍റെ കുളിരുള്ള തണുത്ത ഡിസംബര്‍ ... ജീവിതത്തില്‍ കുറെയേറെ പ്രതീക്ഷകള്‍ നല്‍കിയ ഒരു വര്‍ഷത്തിന്റെ അവസാനം ... ഇനിയും കൂടുതല്‍ പ്രതീക്ഷകള്‍ സമ്മാനിച്ചുകൊണ്ട് മറ്റൊരു വര്‍ഷത്തിലേക്കുള്ള കാല്‍ വെയ്പ്പിനുള്ള ഡിസംബര്‍ ... നീ സുന്ദരിയാണ്. മൂടല്‍ മഞ്ഞും കൊഴിഞ്ഞു വീണ ഇലക്കൂട്ടങ്ങളും മഞ്ഞിലൂടെ ഉദയ സൂര്യനെ നോക്കി നില്‍ക്കുന്ന കുഞ്ഞുപൂവും ഇണക്കുരുവികളുടെ ഗാനവും നിനക്ക് മാത്രം സ്വന്തം. നീ സുന്ദരിയാണ് ഡിസംബര്‍ ....

(എങ്ങനെ ഉണ്ട് ...? അതാണ്‌ സാഹിത്യം...!)

ഈ വര്‍ഷം ജീവിതത്തില്‍ എന്തൊക്കെ ഉണ്ടായി? അതൊക്കെ കണ്ടുപിടിക്കണം. അതിനുള്ള സമയം കൂടിയാണ് ഓരോ ഡിസംബര്‍ മാസവും.

അടുത്ത വര്‍ഷത്തേക്ക് പുതിയ പുതിയ പ്രതിജ്ഞകള്‍ എടുക്കാനുള്ള സമയം ആണ് ഡിസംബര്‍ (ആ പ്രതിജ്ഞകള്‍ തെറ്റിക്കാനുള്ള മാസം ആണ് "ജനുവരി")

ഈ കഴിയാന്‍ പോകുന്ന വര്‍ഷത്തിലേക്ക് തിരിഞ്ഞു നോക്കുമ്പോള്‍ ...
വിദ്യാര്‍ത്ഥിയില്‍ നിന്നും ഒരു അദ്ധ്യാപകന്‍ ആകുന്നു, ഒരു കൂട്ടം നല്ല വിദ്യാര്‍ഥികളെ കിട്ടുന്നു,
കൂട്ടുകാരൊക്കെ പല പല സ്ഥലങ്ങളില്‍ ജോലിക്ക് കയറുന്നു, അവരുടെ കൂടെ കറങ്ങുന്നു,
കോളേജില്‍ മാഗസിന്‍ എഡിറ്റര്‍ ആകുന്നു, ന്യൂസ്‌ ലെറ്റര്‍ എഡിറ്റര്‍ ആകുന്നു, നാഷണല്‍ സെമിനാറിന്റെ പ്രിന്റ്‌ ഡിസൈനര്‍ ആകുന്നു,
കോളേജില്‍ രണ്ടു തവണ ഐ.എസ്.ടി.ഇ. ട്രെയിനിംഗ് പങ്കെടുക്കുന്നു,
കുട്ടികളുടെ കൂടെ ടൂര്‍ പോകുന്നു, അതൊക്കെ ആസ്വദിക്കുന്നു,
ഒരു ക്യാമറ സ്വന്തമാക്കുന്നു, മൊബൈല്‍ വാങ്ങുന്നു,
കുറെ സിനിമകള്‍ കാണുന്നു, കുറെ പുതിയ അനുഭവ പാഠങ്ങള്‍ നേടുന്നു,
ആദ്യമായി ഗോള്‍ഫ് ബോള്‍ വാങ്ങുന്നു, അതിനെ ഹൃദയത്തോട് ചേര്‍ത്ത് സൂക്ഷിക്കുന്നു,
1000 ട്വീറ്റ് തികയ്ക്കുന്നു, ഫേസ് ബുക്കില്‍ അക്കൗണ്ട്‌ തുടങ്ങുന്നു,
പോണ്ടിച്ചേരിയില്‍ പോയി ഫുഡ്‌ പോയിസണ്‍ അടിച്ചു പണ്ടാരമടങ്ങി കിടക്കുന്നു,
കൂട്ടുകാരുടെ കൂടെ പിറന്നാള്‍ ആഘോഷിക്കുന്നു,
പിന്നെ ഇതാ ബ്ളോഗ് എഴുതുന്നു...

നഷ്ടങ്ങളുടെ കണക്ക് എടുത്താല്‍ ...? ഏറ്റവും പ്രത്യക്ഷമായ നഷ്ടം എന്‍റെ വാച്ച് ആണ്. ബംഗ്ളൂരില്‍ നിന്നും 70 രൂപ കൊടുത്ത് ഒരു വാച്ച് വാങ്ങി. അത് വാങ്ങിയപ്പോള്‍ നേരത്തെ ഉണ്ടായിരുന്ന വാച്ച് ഓട്ടം നിര്‍ത്തി (അസൂയ) .. പിന്നെ പുതിയ വാച്ച് ആയിരുന്നു കൂടെ. 70 രൂപയുടെ വാച്ച് 70 ദിവസം തികയും മുന്‍പേ തന്നെ അതിന്‍റെ തനിനിറം കാണിച്ചു - അതിന്‍റെ കണ്ണാടി പൊട്ടി. എന്നാലും സാരമില്ല, പോകുന്നത് വരെ പോകുമല്ലോ എന്ന് കരുതി കെട്ടി. പിന്നെ ഒരു ദിവസം ഞാന്‍ ചിപ്സ് തിന്നു കഴിഞ്ഞു നോക്കുമ്പോള്‍ സെക്കന്റ്‌ സൂചി ഇളകി എന്‍റെ പാന്റില്‍ കോര്‍ത്തിരികുന്നു. അങ്ങനെ അത് പോയി. ഇനി രണ്ടു സൂചി മാത്രം. രണ്ടു ദിവസം കൂടി കഴിഞ്ഞപ്പോള്‍ സ്ട്രാപ്പിലെ പിന്‍ ഊരി എവിടെയോ പോയി. വീട്ടിലെത്തുമ്പോള്‍ പിന്‍ ഇല്ലാത്ത സ്ട്രാപ്. അടുത്ത ദിവസം സ്ട്രപ്പിന്റെ അറ്റത്തുള്ള റിംഗ് പോയി.
ആ പാവം ഇപ്പൊ വെറുതെ ഇരിക്കുകയാണ്. ആകെ രണ്ടു സൂചിയും, കെട്ടാന്‍ പറ്റാത്ത സ്ട്രാപ്പും മാത്രം ബാക്കി. എന്നാലും അത് കൃത്യമായി കറങ്ങുന്നുണ്ട് ... ആ കാര്യത്തില്‍ നോ വിട്ടുവീഴ്ച.

അടുത്ത വര്‍ഷത്തേക്ക് ഞാന്‍ പ്രതീക്ഷിക്കുന്ന ഒരു കാര്യം ഉണ്ട് - അടുത്ത വര്‍ഷം എങ്കിലും "കിലുക്കം" സിനിമ കാണണം. ജീവിതത്തില്‍ ഇതുവരെ കാണാന്‍ കഴിഞ്ഞിട്ടില്ല. കേള്‍ക്കുന്നവര്‍ കളിയാക്കും. ടി.വിയില്‍ വരുമ്പോള്‍ ഒന്നുകില്‍ മറക്കും, അല്ലെങ്കില്‍ കറണ്ട് പോകും, അതുമല്ലെങ്ങില്‍ ഞാന്‍ ഉറങ്ങിപ്പോകും. ഡി.വി.ഡി വാങ്ങാന്‍ എവിടെ പോയാലും ഒരേ മറുപടി - "അയ്യോ ഒരു പത്തു മിനുട്ട് മുന്‍പാണ് ലാസ്റ്റ് ഡി.വി.ഡി പോയത്" എന്ന്. ഇനി ഞാന്‍ ഒന്ന് തീരുമാനിച്ചു - ഞാന്‍ സ്വന്തമായി വാങ്ങുന്ന ഡി.വി.ഡി ഇട്ടു മാത്രമേ ഞാന്‍ കിലുക്കം കാണുള്ളൂ. കട്ടായം.

കൂടുതല്‍ പ്രതീക്ഷകളും പ്രതിജ്ഞകളും പിന്നാലെ....

അതുവരേക്കും ബൈ...!

ഹൈദരാബാദ് ടൂര്‍ - ചെറിയൊരു യാത്രാ വിവരണം...

2010-11-04T13:23:00.000+05:30

ഒരുപാട് നാളുകളായി എന്തെങ്കിലുമൊക്കെ എഴുതിയിട്ട്. ഒന്നും എഴുതാന്‍ സമയം കിട്ടാറില്ല എന്ന് പറയുന്നതിലും ഭേദം "മടി" ആണ് എന്ന് പറയുന്നതാകും... ചില സമയത്ത് തിരക്കുകളില്‍ പെട്ട് പോകാറുണ്ട്, അപ്പോഴൊക്കെ കിട്ടുന്ന സമയമൊക്കെ മറ്റു പല പരിപാടികളും ആയിരിക്കും. ബ്ളോഗ് എഴുതാന്‍ അല്പം ക്ഷമ വേണമല്ലോ.... !

ഹൈദരാബാദ് ടൂര്‍ കഴിഞ്ഞു വന്ന് യാത്രാ വിവരണം ഒക്കെ എഴുതണമെന്നു വിചാരിച്ചു. പക്ഷെ അതിന്‍റെ വലിപ്പം ഓര്‍ക്കുമ്പോള്‍ എഴുതാന്‍ ഒരു മടി. അതാണ്‌ പിന്നെയും പിന്നെയും വൈകിയത് തന്നെ. എന്നാലും ചെറിയൊരു വിവരണം എഴുതണമല്ലോ...

എന്തായാലും അന്ന് ഞാന്‍ കൊണ്ടുപോയ ഡയറി യില്‍ ഒന്നും എഴുതാന്‍ കൂടി കഴിഞ്ഞില്ല. 30 പിള്ളാരെ, അതും പല പല തരം കുട്ടികളെ, ഒറ്റക്ക് നയിച്ച്‌ കൊണ്ട് പോകണം. ഷോപ്പിംഗ്‌ കണ്ടാല്‍ ചാടിവീഴുന്നവര്‍, ബസിനു പുറത്തു പോലും ഇറങ്ങാത്തവര്‍, അങ്ങനെ പലവിധം. പക്ഷെ, സത്യം പറയാല്ലോ, പിള്ളാരൊക്കെ നല്ല കുട്ടികള്‍ ആയിരുന്നു. അവരുടെതായ ഒരു "എന്ജോയ്മെന്റ്റ്" ഉണ്ടായിരുന്നു. ആരും കുഴപ്പക്കാര്‍ അല്ല, എനിക്ക് ആരും തലവേദന ഉണ്ടാക്കിയതുമില്ല. എല്ലാം വളരെ "smooth" ആയിരുന്നു.

ആദ്യത്തെ യാത്ര - ഹൈദരാബാദ് വരെയുള്ള ട്രെയിന്‍ യാത്ര - അനുഭവങ്ങളുടെ യാത്ര. കേരളം വിട്ടു പുറത്തു എത്തുമ്പോള്‍ പിന്നെ വഴിയേ പോകുന്ന പശുവും കാളയും പോലും ട്രെയിന്‍ യാത്രക്കാരാകും. ഭിക്ഷക്കാര്‍, ഭരണ ഘടനയില്‍ പ്രത്യേക പരിഗണന നല്‍കിയിട്ടുള്ള ഹിജടകള്‍ അങ്ങനെ പലതും. (പ്രത്യേക പരിഗണന ഉള്ളതുകൊണ്ട് തന്നെ അവരെ ആരും ഉപദ്രവിക്കില്ല എന്ന് അവര്‍ക്കറിയാം. അത് മുതലെടുത്ത്‌ കാണിക്കുന്ന ശല്യം സഹിക്കാവുന്നതിലും അപ്പുറമാണ്.)

ഹൈദരാബാദില്‍ ഏറ്റവും പ്രധാനമായി കാണേണ്ട ചിലതാണ് - ബിര്‍ള ടെമ്പിള്‍ , ഗോല്‍കൊണ്ട ഫോര്‍ട്ട്‌ , ചാര്‍മിനാര്‍ , റാമോജി ഫിലിം സിറ്റി എന്നിവ.

ഗോല്‍കൊണ്ട ഫോര്‍ട്ട്‌ ആണ് ഏറ്റവും വലിയ ആകര്‍ഷണം എന്ന് തോന്നിയത്. (ചാര്‍മിനാര്‍ ഒക്കെ സിഗരറ്റ് കവറില്‍ എങ്കിലും കണ്ടിട്ടുണ്ടായിരുന്നു...)

ഗോല്‍കൊണ്ട എന്നത് പുരാതന കാലത്ത് ഹൈദരാബാദ് രാജാവ് പണികഴിപ്പിച്ച ഒരു കോട്ട ആണ്. ഒരു കോട്ട അല്ല, ഒരു വലിയ മല നിറയെ കോട്ടകളും കൊട്ടാരങ്ങളും. കാലപ്പഴക്കം കൊണ്ട് പലതും നാശമായി. എന്നാലും ശാസ്ത്രവും ശില്പകലയും ഒരുമിച്ചു സമന്വയിപ്പിച്ച ഒരു നിര്‍മാണ ശൈലി ആണ് ഗോല്‍കൊണ്ട. ഒരു മണ്ഡപത്തിന് താഴെ നിന്ന് കൈകൊട്ടിയാല്‍ അത് ഏഴു കിലോമീറ്റര്‍ ചുറ്റളവില്‍ പ്രതിഫലിക്കുന്ന പ്രതിഭാസം, താഴത്തെ നിലയില്‍ നില്‍ക്കുന്ന തോഴിമാര്‍ സംസാരിക്കുന്നത് മുകളിലത്തെ നിലയിലെ രാജാവിന്റെ മണിയറയില്‍ കേള്‍ക്കുന്ന മെക്കാനിസം, അങ്ങനെ പലതും പലതും. ഒരു പഴഞ്ചന്‍ കോട്ട കാണാന്‍ ആരും വരുന്നില്ല എന്ന് പറഞ്ഞു കുട്ടികള്‍ പിന്‍വാങ്ങാന്‍ നോക്കി. പക്ഷെ നിര്‍ബന്ധിച്ചു പിടിച്ചു കയറ്റി. തുടക്കം മുതല്‍ അവസാനം വരെ നടന്നു കാണുമ്പോള്‍ കുട്ടികള്‍ ഒന്നേ പറയുന്നുള്ളൂ - "Wooowww!!!, Wooooowwww!!!!! Great....!!! Wonderful...!!!!", അവര്‍ തന്നെ പറഞ്ഞു, ഇത് മിസ്സ്‌ ആയിരുന്നെങ്ങില്‍ ജീവിതത്തില്‍ വലിയൊരു കാഴ്ച തന്നെ മിസ്സ്‌ ആയിരുന്നേനെ എന്ന്.

പിന്നെ ബിര്‍ള ടെമ്പിള്‍ കണ്ടു - അത് പൂര്‍ണമായും മാര്‍ബിള്‍ കൊണ്ട് നിര്‍മിച്ച ഒരു വലിയ അമ്പലം ആണ്. പുരാതനമായ ഒന്നും തന്നെ അല്ല, എന്നാലും, അതിന്‍റെ മനോഹരമായ ശില്പ ഭംഗി ആണ് നമ്മളെ ആകര്‍ഷിക്കുന്നത്. അതിന്‍റെ മുകളില്‍ നിന്നാല്‍ ഹൈദരാബാദ് മുഴുവനും കാണാം.

ഞാന്‍ ഇതിനു മുന്‍പ് കണ്ട ഒരു കാര്യം മാത്രമേ നിങ്ങള്‍ ജീവിതത്തില്‍ ഒരിക്കലും മിസ്സ്‌ ആകാതെ കാണണം എന്ന് പറഞ്ഞിട്ടുള്ളൂ - താജ് മഹല്‍ . ഇനി ആ ലിസ്റ്റില്‍ ഒരെണ്ണം കൂടി - "റാമോജി ഫിലിം സിറ്റി"

"ഭൂമിയില്‍ ഒരു സ്വര്‍ഗം ഉണ്ടെങ്കില്‍ അത് റാമോജി ഫിലിം സിറ്റി ആണെന്ന്" ആരോ പറഞ്ഞതുപോലെ ഓര്‍ക്കുന്നു. സത്യമാണ്. സ്വര്‍ഗ്ഗ തുല്യമാണ് അവിടത്തെ കാഴ്ചകള്‍ . നമ്മുടെ ഭാരതത്തില്‍ ഇത്രയും ഭംഗി ഉള്ള ഒരു സ്ഥലം ഉണ്ടാകുമെന്ന് പ്രതീക്ഷിച്ചില്ല. കണ്ടു കണ്ണ് തള്ളി എന്നേ പറയാന്‍ കഴിയൂ.

പല മലയാളം സിനിമകളിലും കണ്ട സ്ഥലം ആണ്. (ഉദയനാണ് താരം ഓര്‍ക്കുന്നില്ലേ..?)

സിനിമ നിര്‍മാണത്തിന് വേണ്ടി റാമോജി റാവു 1996 ഇല്‍ തുടങ്ങിയ ഫിലിം സിറ്റി ഇന്ന് 2000 ഏക്കര്‍ സ്ഥലത്ത് വിശാലമായി പറന്നു കിടക്കുന്നു. ലോകത്തിലെ ഏറ്റവും വലിയ സ്റ്റുഡിയോ ആണ് റാമോജി ഫിലിം സിറ്റി. അതിനകത്ത് പലതരം വീടുകള്‍ , കാട്, മലകള്‍ , പൂന്തോട്ടങ്ങള്‍ , പാര്‍ക്ക്, ഹോട്ടല്‍ , എന്നുവേണ്ട, നമുക്ക് എന്തൊക്കെ വേണമോ, അതിന്‍റെ എല്ലാം സെറ്റ് ഇട്ടിട്ടുണ്ട്. 400 രൂപ ടിക്കറ്റ്‌ എടുത്താല്‍ അവരുടെ തന്നെ ബസില്‍ നമ്മളെ കൊണ്ടുപോകും. പിന്നെ അവിടെ എവിടെയെങ്കിലും ഇറക്കി വിടും. നമുക്ക് ഇഷ്ടമുള്ളിടത്ത് പോകാം, കാണാം, എന്തും ചെയ്യാം. കേറിയാല്‍ പിന്നെ ഇറങ്ങാന്‍ തോന്നില്ല... അതാണ്‌ കുഴപ്പം..!

പിന്നെ തിരികെ ബാംഗ്ലൂര്‍ എത്തി, അവിടെ പ്രത്യേകിച്ച് കാണാന്‍ തന്നെ ഒന്നും ഇല്ല. "ഷോപ്പിംഗ്‌" തന്നെ ആണ് പരിപാടി.

പിന്നെ തിരികെ കേരളത്തിലേക്കുള്ള യാത്ര ആയിരുന്നു... ടൂര്‍ എല്ലാരും ആസ്വദിച്ചു എന്നത് തന്നെ വലിയൊരു സന്തോഷം ആയിരുന്നു...

ഇത്രയൊക്കെ എഴുതാന്‍ കഴിഞ്ഞല്ലോ... ആശ്വാസമായി...!

ഓണം - ഉത്സവ മേളം... സന്തോഷം...

2010-08-25T00:08:00.001+05:30

അങ്ങനെ മറ്റൊരു ഓണം കൂടി. സന്തോഷത്തിന്റെയും ആഘോഷത്തിന്റെയും സമൃദ്ധിയുടെയും ഓണക്കാലം. കുട്ടിക്കാലത്തെ പൂക്കളം, പൂവ് തേടിയുള്ള നെട്ടോട്ടം, കാടും പറമ്പും വയലും കയറിയിറങ്ങി പൂവ് ശേഖരിക്കല്‍... അങ്ങനെ ഓര്‍മ്മകള്‍ ഒരുപാട് കൊണ്ട് തരുകയാണ്‌ ഓരോ ഓണവും. ഒപ്പം തന്നെ ഒരുപാട് പുതിയ പുതിയ അനുഭവങ്ങളും - ഒരുപാട് നാളുകള്‍ കഴിഞ്ഞു വീണ്ടും ഓര്‍ക്കാന്‍ വേണ്ടിയുള്ള ഓര്‍മ്മകള്‍. അങ്ങനെ അങ്ങനെ... പറയാന്‍ ഒരുപാട്...

തല്‍ക്കാലം ഓണത്തെ കുറിച്ച് കൂടുതല്‍ കത്തി വെച്ചു കൂട്ടുന്നില്ല.

(ഒരു യാത്രക്കുള്ള തയ്യാറെടുപ്പാണ്. ഹൈദരാബാദ്, ബാംഗ്ലൂര്‍. കൂടുതല്‍ വിവരങ്ങളും യാത്ര കുറിപ്പുകളും ചിത്രങ്ങളും തിരികെ വന്നിട്ട് പറയാം. നിരക്ഷരന്‍ ചേട്ടന്‍റെ ചുവടു പിടിച്ചു കുറെ "യാത്രാ വിവരണങ്ങള്‍" ഇടണമെന്ന് ആഗ്രഹമുണ്ട്. അതിനുള്ള ശ്രമം ഉണ്ടായിരിക്കുന്നതാണ്...! )

എല്ലാ വായനക്കാര്‍ക്കും ഓണാശംസകള്‍ നേരുന്നു....!

ആ കോഴിക്കുഞ്ഞ് ഇപ്പൊ എവിടെയാണോ....

2010-07-26T20:17:00.001+05:30

ഞാന്‍ ഇപ്പൊ പറയാന്‍ പോകുന്നത് എന്‍റെ കുട്ടിക്കാലത്ത് നടന്ന അനേകം അനേകം സംഭവങ്ങളില്‍ ഒന്നാണ്. കഴിഞ്ഞ ദിവസം എന്‍റെ ഒരു സുഹൃത്തിനോട് എന്‍റെ കുട്ടിക്കാലത്തെ സാഹസ കഥകള്‍ പറഞ്ഞ കൂട്ടത്തില്‍ ആണ് ഞാന്‍ ഈ കഥയും പറഞ്ഞത്. മിക്കവരോടും കുട്ടിക്കാല ഓര്‍മ്മകള്‍ പങ്കുവെയ്ക്കുമ്പോള്‍ ഞാന്‍ ഈ കഥകളൊക്കെ പറയാറുണ്ട്‌. ഇത്തരം വികൃതികള്‍ എന്നെന്നും ഓര്‍ത്തു ചിരിക്കാന്‍ ഒരു രസം തന്നെയാണ്.

ഇനി കഥ പറയാം. ഇത് കഥ അല്ല, ശരിക്കും നടന്ന സംഭവം ആണ്.

എന്‍റെ ഓര്‍മ ശരിയാണെങ്കില്‍ അന്നെനിക്ക് നാല് വയസു കാണും. എന്‍റെ വീട്ടില്‍ അന്ന് കുറെ വളര്‍ത്തു മൃഗങ്ങള്‍ ഉണ്ട്. കുറെ മുയലുകള്‍, അതിന്‍റെ കുഞ്ഞുങ്ങള്‍, കോഴികള്‍, ഒരുപാട് കോഴിക്കുഞ്ഞുങ്ങള്‍, ഒരു പശു, അതിന്‍റെ കുട്ടി, പിന്നെ ഒരു പട്ടി, പട്ടിക്കൊരു കുട്ടി... അങ്ങനെ അങ്ങനെ നിരനിരയായി... അതിനിടയില്‍ മറ്റൊരു കുട്ടിയായി ഞാനും. അതിനെയൊക്കെ ഉപദ്രവിക്കുക എന്നതാണ് എന്‍റെ കുട്ടിക്കാലത്തെ പ്രധാന വിനോദം. ഒരു പട്ടിക്കുട്ടി ഉണ്ടായിരുന്നു. അതിനെ കാണുമ്പോഴൊക്കെ അതിന്‍റെ വാലില്‍ തൂക്കിയെടുത്ത് കറക്കി എറിയുന്നത് എന്‍റെ ശീലമായിരുന്നെന്നു പറഞ്ഞു കേട്ടിട്ടുണ്ട്. "ദുഷ്ടന്‍"...!

ഇനി നമ്മുടെ കഥയിലേക്ക്...

ഒരു ദിവസം വൈകുന്നേരത്ത് ഞാനും അടുത്ത വീട്ടിലെ ചേട്ടനും കൂടി വീട്ടില്‍ കുട്ടിക്കാലത്തെ ഓരോ കളികള്‍ കളിക്കുകയാണ്. (ഫോര്‍ എക്സാമ്പിള്‍, "കഞ്ഞിയും കറിയും", "കള്ളനും പോലീസും"). എന്‍റെ വീട്ടുകാരെല്ലാം പുറത്തെവിടെയോ പോയ സമയം. ഞങ്ങള്‍ രണ്ടുപേരും കളിച്ചു തിമിര്‍ക്കുകയാണ്... വീട്ടുകാരില്ലെങ്കില്‍ പിന്നെ അതില്‍പ്പരം എന്ത് വേണം...?

എന്‍റെ വീട്ടില്‍ കുറെയധികം കോഴിക്കുഞ്ഞുങ്ങള്‍ അന്നുണ്ടായിരുന്നല്ലോ... അന്ന് ഞങ്ങള്‍ നോക്കുമ്പോഴുണ്ട്‌, അതാ ഒരു കോഴിക്കുഞ്ഞ് തളര്‍ന്നു വീണു കിടക്കുന്നു... അതിനു അനങ്ങാന്‍ കൂടി വയ്യ. ഞങ്ങള്‍ക്ക് കണ്ടപ്പോള്‍ സഹതാപം തോന്നി, അടുത്തു ചെന്ന് അതിനെ കയ്യില്‍ എടുത്തു. ഞങ്ങള്‍ അതിനെ കിണറിനടുത്തു കൊണ്ട് വന്ന്, കുറച്ചു വെള്ളം കൊടുത്തു നോക്കി. ഇല്ല... അത് കുടിക്കുന്നില്ല. തളര്‍ന്നു കിടക്കുകയാണ്...

അപ്പോഴാണ്‌ തലയില്‍ ഒരു ബുദ്ധി പാഞ്ഞത്... ഇത്തരം സാഹചര്യങ്ങളില്‍ കോഴിക്കുഞ്ഞിന് "ജീവന്‍ കൊടുക്കാന്‍" ഒരു പരിപാടി ഉള്ളതായി മുന്‍പൊക്കെ കേട്ടിരുന്നു. അത് മറ്റൊന്നുമല്ല, കോഴിക്കുഞ്ഞിനെ നിലത്തു കിടത്തി ഒരു വലിയ ചരുവം കൊണ്ട് മൂടുക, എന്നിട്ട് അതിന്‍റെ മുകളില്‍ തട്ടി ശബ്ദം ഉണ്ടാക്കണം. അപ്പോള്‍ കോഴിക്കുഞ്ഞ് "ജീവന്‍ വെച്ചു" എഴുനേല്‍ക്കും എന്നൊരു ഐഡിയ.

എന്നാല്‍ പിന്നെ അതൊന്നു പരീക്ഷിക്കാന്‍ തന്നെ തീരുമാനിച്ചു.

ഓടിപ്പോയി പശുവിനു പിണ്ണാക്ക് കലക്കുന്ന ചരുവം എടുത്തുകൊണ്ടുവന്നു. ആ കോഴിക്കുഞ്ഞിനെ നിലത്തു കിടത്തി. എന്നിട്ട് പിണ്ണാക്ക് ചരുവം കൊണ്ട് മൂടി. പിന്നെ ഞങ്ങള്‍ രണ്ടുപേരും നല്ല രണ്ടു മുട്ടന്‍ വടിയെടുത്ത് അതിന്‍റെ മുകളില്‍ അടി തുടങ്ങി. താളത്തില്‍ ആണ് കൊട്ടുന്നത്... "ടപ്പ്... ടപ്പേ... ടപ്പ്... ടപ്പേ..." ഏതാണ്ട് ഇതുപോലിരിക്കും കേള്‍ക്കാന്‍. ഞങ്ങള്‍ കോഴിക്കുഞ്ഞിന് "പുനര്‍ജ്ജന്മം" കിട്ടുന്നത് കാണാന്‍ ഇടയ്ക്കിടെ ചരുവം പൊക്കി നോക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു. കാര്യമായ പുരോഗതി ഒന്നും കാണാത്തതുകൊണ്ട് വീണ്ടും അടി തുടര്‍ന്നു.

അല്പം കഴിഞ്ഞപ്പോള്‍ വീട്ടുകാര്‍ ദൂരെ നിന്ന് വരുന്നു. അവര്‍ നോക്കുമ്പോള്‍ ഞങ്ങള്‍ രണ്ടും കൂടി ഒരു ചരുവത്തില്‍ ചെണ്ട കൊട്ടിക്കളിക്കുന്നു. ഞങ്ങളുടെ താളബോധവും സംഗീതത്തോടുള്ള താല്‍പ്പര്യവും കൊണ്ടാണ് ഞങ്ങള്‍ ചെണ്ട കൊട്ടുന്നതെന്ന് അവര്‍ വിചാരിച്ചോ എന്നറിയില്ല. അവര്‍ അടുത്തേക്ക് വന്നപ്പോള്‍ കണ്ട കാഴ്ച - പശുവിനു പിണ്ണാക്ക് കലക്കുന്ന ചരുവം ചുക്കി ചുളിഞ്ഞു അങ്ങേയറ്റം എത്തി. ആ ചരുവം പൊക്കി നോക്കിയപ്പോള്‍ കണ്ട കാഴ്ച അതിലും കഷ്ടം - ഒരു കോഴിക്കുഞ്ഞ് അതിന്‍റെ സകല പാപങ്ങള്‍ക്കും എന്തിനു, മുജ്ജന്മ പാപങ്ങള്‍ക്കും കൂടിയുള്ള ശിക്ഷ അനുഭവിച്ചു കരാളമായി മൃതിയടഞ്ഞു കിടക്കുന്നു.

അവിടെ നടന്ന ആ സീനിന്‍റെ കാരണം അവര്‍ ചോദിച്ചപ്പോള്‍ ഞങ്ങള്‍ നടന്ന കാര്യം പറഞ്ഞു. അതിനു മറുപടി ആയത് മറ്റൊരു വലിയ സീന്‍ ആണ്. പിന്നെ നടന്നതൊന്നും എനിക്ക് ഓര്‍മ കിട്ടുന്നില്ല. എന്താണോ....

ആ കോഴിക്കുഞ്ഞ് ഇപ്പൊ മറ്റൊരു ജന്മമായി എവിടെയെങ്കിലും കാണും... എന്നെ എങ്ങാനും അവന്‍ അല്ലെങ്കില്‍ അവള്‍ കണ്ടുപിടിക്കുമോ? മുജ്ജന്മ വൈരാഗ്യം തീര്‍ക്കാന്‍ വരുമോ? അയ്യോ...

കാലങ്ങള്‍ നീണ്ട ആഗ്രഹം സഫലമായപ്പോള്‍...

2010-07-23T22:13:00.002+05:30

കഴിഞ്ഞ വെള്ളിയാഴ്ച, എന്‍റെ ഒരു ആഗ്രഹം സഫലമാവുകയായിരുന്നു. ഒന്നര വര്‍ഷമായി മനസ്സില്‍ കൊണ്ട് നടന്നിരുന്ന ഒരു "വലിയ" ആഗ്രഹം. ഹേയ്, ഇത് പ്രണയം പോലെ ഒന്നും അല്ല കേട്ടോ...

2008 ലാണ് ഈ ആഗ്രഹം മനസ്സില്‍ കടന്നുകൂടിയത്. കൃത്യമായി പറഞ്ഞാല്‍ 2008 ഡിസംബര്‍. അന്ന് എന്‍റെ ഒരു സുഹൃത്തിന് ന്യൂ ഇയര്‍ ഗിഫ്റ്റ് വാങ്ങാന്‍ ആണ് കവടിയാര്‍ ഉള്ള "സ്റ്റൈല്‍ പ്ലസ്‌" എന്ന വമ്പന്‍ ഷോപ്പിംഗ്‌ സെന്‍ററില്‍ പോയത്. ആദ്യമായി കയറിയതുകൊണ്ട് അവിടെ കണ്ടതെല്ലാം അത്ഭുതത്തോടെ നോക്കി നടക്കുകയായിരുന്നു. അവിടെയും ഇവിടെയും മുകളിലും താഴെയും എല്ലാം ഒരു എക്സിബിഷന്‍ പോലെ നോക്കി നടന്നു. എന്നിട്ട് ഗിഫ്റ്റ് വാങ്ങി. പിന്നെയും കറങ്ങി നടന്നപ്പോള്‍ ആണ് ആ സാധനം എന്‍റെ കണ്ണില്‍ പെട്ടത്. അതിന്‍റെ അടുത്ത് ഞാന്‍ പോയി, കയ്യിലെടുത്തു നോക്കി, അന്ന് ആ സാധനം എന്‍റെ മനസ്സില്‍ കയറിക്കൂടിയതാണ്... പിന്നെ പോയില്ല.

അതിനോട് എന്തോ ഒരു ഇഷ്ടം... ഒരു അഭിനിവേശം... ഒരു ആവേശം... അടക്കാനാകാത്ത ആഗ്രഹം... കാരണം ഇന്നും അറിയില്ല, ഇപ്പോഴും അറിയില്ല. ഒരുപക്ഷെ അതിനെ കാണുമ്പോള്‍ ഉള്ള "ഓമനത്തം" ആയിരിക്കാം. അല്ലെങ്കില്‍ കൊച്ചു കുഞ്ഞുങ്ങളെ കൈക്കുമ്പിളില്‍ എടുക്കുമ്പോള്‍ ഉള്ള ഒരു സ്നേഹം ഇല്ലേ, അതുപോലെ എന്തോ ഒന്ന്. മറ്റൊരു സാധനം കണ്ടിട്ടും തോന്നാത്ത ഇഷ്ടം ആണ് തോന്നിയത്.

ഞാന്‍ അതിന്‍റെ വില നോക്കി. 45 രൂപ ആണ് വില. ഈ സാധനം അവിടെ മാത്രമേ ഉള്ളു എന്ന് എന്‍റെ കൂടെ വന്ന അശ്വിന്‍ പറഞ്ഞു. അന്ന് വാങ്ങാന്‍ തോന്നി. പക്ഷെ, അന്നൊക്കെ വീടിനു പുറത്തിറങ്ങുമ്പോള്‍ ആകെ പത്തു രൂപ നോട്ടുമായി ആണ് സിറ്റിയില്‍ കറങ്ങാന്‍ പോകുന്നത്. പിശുക്കന്മാര്‍ ആയിരുന്നു നമ്മളെല്ലാരും. അതുകൊണ്ടുതന്നെ അന്ന് വാങ്ങാന്‍ പറ്റിയില്ല. പിന്നെ എന്‍റെ മനസ്സില്‍ കയറിയ ആ അത്ഭുതവസ്തു പിന്നെയൊരിക്കല്‍ സ്വന്തമാക്കണം എന്ന ആഗ്രഹത്തോടെ അവിടുന്ന് പടിയിറങ്ങി. പിന്നെ കാലം പോകുന്നു... നീണ്ട (അത്രക്കും നീണ്ടതല്ലെങ്കിലും) ഒന്നര വര്‍ഷം...

ഇനി പറഞ്ഞു പറ്റിക്കുന്നില്ല.

സസ്പെന്‍സ് പൊളിക്കുകയാണ്. പേര് പറയുമ്പോള്‍ കളിയാക്കരുത് പ്ലീസ്... ഓരോരുത്തര്‍ക്കും ഓരോരോ ഇഷ്ടങ്ങള്‍ അല്ലേ, ചിലര്‍ക്ക് മയില്‍‌പ്പീലി, ചിലര്‍ക്ക് പിച്ചാത്തി, ചിലര്‍ക്ക് സ്റ്റാമ്പ്‌... അതുപോലെ എനിക്ക് ഇതിനോട് ഇഷ്ടം തോന്നി... അതാ...

എന്താണെന്നോ അത്? ഗോള്‍ഫ് കളിക്കുന്ന ബോള്‍.

കേട്ടിട്ട് ആര്‍ക്കേലും എനിക്ക് അടി തരാന്‍ തോന്നിയാലും അത്ഭുതമില്ല. കാരണം, ഇത്തിരിപ്പോന്ന ആ വെള്ള പന്തില്‍ കൌതുകം തോന്നാന്‍ എന്താണുള്ളത്? ഒന്നുമില്ല എന്ന്... അല്ലേ...

എന്‍റെ മനസ്സില്‍ ഗോള്‍ഫ് ബോള്‍ എന്തുകൊണ്ടോ ഒരു അത്ഭുതവും കൌതുകവും തന്നെയാണ്. ചെറിയ വെളുത്ത, നിറയെ കുഞ്ഞ് കുഞ്ഞ് കുഴികള്‍ ഉള്ള പന്ത്. അതില്‍ തട്ടുമ്പോള്‍ ഉള്ള ശബ്ദം വളരെ മനോഹരമാണ്. അതിന്‍റെ തിളക്കം, ഓമനത്തം, എല്ലാം കൊണ്ടും "മൊത്തത്തില്‍ ഒരു അത്ഭുതം."

ഇനി ഒന്നര വര്‍ഷം കഴിഞ്ഞപ്പോള്‍, അതായത് കഴിഞ്ഞ ആഴ്ച.

വീണ്ടും ഞാന്‍ സ്റ്റൈല്‍ പ്ലസില്‍ പോവുകയാണ്. ഒരാളുടെ കല്യാണം കൂടാന്‍ പോയിട്ട് വരുന്ന വഴിക്ക് ഞാന്‍ "exclusive" ആയിട്ട് സ്റ്റൈല്‍ പ്ലസില്‍ കയറുന്നു. ഇന്ന് ഗോള്‍ഫ് ബോള്‍ വാങ്ങാന്‍ ഉറപ്പിച്ചു തന്നെയുള്ള പോക്കാണ്. അതും രാത്രി 9 ആയപ്പോള്‍. കട അടയ്ക്കാന്‍ തുടങ്ങുകയാണ്. ഞാന്‍ മാത്രം ചെന്ന് കയറുന്നു. അപ്പോള്‍ അവര്‍ പറഞ്ഞു ബില്ലിംഗ് ക്ലോസ് ചെയ്തെന്ന്.

"എനിക്ക് ഗോള്‍ഫ് ബോള്‍ വേണം" - ഞാന്‍ പറഞ്ഞു.

ഉടനെ തന്നെ അവര്‍ "വരൂ സര്‍... ബില്ലിംഗ് താഴെ ഉണ്ട്... സാറിനു ഏത് ആണ് വേണ്ടത്...?" എന്നൊക്കെ ചോദിച്ചു വളരെ ബഹുമാനത്തോടെ എന്നെ വിളിച്ചു.

"സര്‍" എന്ന വിളി കേട്ടപ്പോള്‍ എനിക്കൊരു സംശയം, ഞാന്‍ പഠിപ്പിക്കുന്ന ആള്‍ ആണെന്ന് അവര്‍ക്കെങ്ങനെ മനസിലായി? ചിലപ്പോ അവര്‍ക്ക് ആളുകളെ കണ്ടാല്‍ മനസിലാകുമായിരിക്കും എന്ന് ഞാന്‍ "ഊഹിച്ചു".

ഞാന്‍ അവരുടെ കൂടെ പോയി. ഇത്തവണ ഗോള്‍ഫ് ബോള്‍ മൂന്നെണ്ണം ഉള്ള പാക്കറ്റ് ആയിട്ടാണ് കണ്ടത്. ഒരു പാക്കറ്റ് 150 രൂപ. അതായത് ഒരു ബോള്‍ 50 രൂപ. ഒന്നര വര്‍ഷം കഴിഞ്ഞപ്പോള്‍ അഞ്ചു രൂപ കൂടിയതാണോ?

പിന്നെ ഞാന്‍ ഒരു പാക്കറ്റ് ഗോള്‍ഫ് ബോള്‍ വാങ്ങി. ആരും ഇല്ലാത്ത ആ രാത്രിയിലെ അവസാന കസ്റ്റമര്‍ ഞാന്‍ ആയിരുന്നോ?

വളരെ ബഹുമാനത്തോടെ അവിടത്തെ പയ്യന്‍ എന്നെ കൊണ്ടുപോയി ബില്‍ ഒക്കെ ഇട്ടു, പൈസ വാങ്ങി ബാക്കി തിരികെ തന്നു. പിന്നെ എന്നെ പുറത്തു പോകുന്ന വാതിലിലേക്ക് നയിക്കുകയാണ്.

അപ്പോള്‍ അവന്‍ എന്നോടൊരു ചോദ്യം - "സര്‍... ഗോള്‍ഫ് ലിങ്ക്സില്‍ പോകാറുണ്ടോ?"

ഞാന്‍ അത്ഭുതത്തോടെ പറഞ്ഞു - "അയ്യോ, ഞാന്‍ ഗോള്‍ഫ് കളിക്കാറില്ല, ഇത് കൌതുകം തോന്നിയപ്പോള്‍ ഷോകേസില്‍ വയ്ക്കാന്‍ വാങ്ങിയതാണ്..."

പെട്ടെന്ന് ആ പയ്യന്‍റെ മുഖത്തൊരു ഭാവമാറ്റം; എന്തോ അബദ്ധം പറ്റിയ മാതിരി ഒരു ജാള്യത. അപ്പോഴാണ്‌ "സര്‍" വിളിയുടെ പിന്നിലെ കാരണം മനസിലായത്. ഞാന്‍ സ്ഥിരമായി ഗോള്‍ഫ് ലിങ്ക്സില്‍ പോകുന്ന ഏതോ ഒരു കൂടിയ വമ്പന്‍ "പുലി" ആണെന്ന് ഇഷ്ടന്‍ കരുതിയെന്ന് തോന്നുന്നു... അതാകണം ആ ബഹുമാനം.

എന്തായാലും ഞാന്‍ അവന്‍റെ ജാള്യത കണ്ടതായി ഭാവിച്ചില്ല. ഒരു "ബൈ" പറഞ്ഞു ഞാന്‍ പുറത്തിറങ്ങി. പിന്നെ തിരികെ.

വീട്ടില്‍ എത്തിയിട്ട് ഒരെണ്ണം ഞാന്‍ ഷോകേസില്‍ വെച്ചു. മൂന്നു നാല് സ്ഥലത്തൊക്കെ മാറ്റി മാറ്റി വെച്ചു, തിരിച്ചും മറിച്ചും വെച്ചു. ഒരെണ്ണം എപ്പോഴും എന്‍റെ കൂടെ ബാഗില്‍ ഉണ്ടാകും.

ഇപ്പോള്‍ ഞാന്‍ ഈ പോസ്റ്റ്‌ എഴുതുമ്പോള്‍ എന്‍റെ അടുത്ത് ഇരിക്കുകയാണ് ഗോള്‍ഫ് ബോള്‍. അതിനെ തൊട്ടു തലോടി രസം തന്നെ.

ഇപ്പൊ ഗോള്‍ഫ് കളിയെ കുറിച്ചൊക്കെ റിസര്‍ച്ച് നടത്തുകയാണ് പതിവ് പരിപാടി. ഒരു സിനിമ കണ്ടു - "The Best Game Ever Played" (2004) - ഗോള്‍ഫ് കളി ആണ് അതിന്‍റെ മുഖ്യവിഷയം. കൂടുതല്‍ ഒന്നും മനസിലായില്ലെങ്കിലും കണ്ടുകൊണ്ടിരുന്നു. കൊള്ളാം. പിന്നെ ഗോള്‍ഫ് ബോള്‍ കമ്പനികള്‍, അവയുടെ നിര്‍മാണം, ഗോള്‍ഫ് ക്ലബ്‌... അങ്ങനെ പലവഴിക്കും റിസര്‍ച്ച് ആണ്. എങ്ങനെയെങ്കിലും ഗോള്‍ഫ് കളിക്കണം എന്നൊരു ആഗ്രഹവും...! ആഗ്രഹങ്ങള്‍ക്ക് കുറവില്ലല്ലോ!

ഗോള്‍ഫ് ബോള്‍ സ്വന്തമാക്കിയ ഈ കഥ പറഞ്ഞു തീരുമ്പോള്‍ ഇനി അടുത്ത് പറയാന്‍ മനസ്സില്‍ വരുന്നത് പാലേരിമാണിക്യം സിനിമയുടെ കഥയാണ്. സിനിമയുടെ കഥ അല്ല, സിനിമയെ കുറിച്ചുള്ള കഥ. അത് അടുത്ത തവണത്തെ ബ്ലോഗ്‌ പോസ്റ്റില്‍.

അതുവരേക്കും ബൈ!

എന്‍റെ സുഹൃത്തിന്‍റെ കവിത....!

2010-06-28T20:03:00.000+05:30

വീണ്ടും ഒരു കവിത വരുന്നു, ഇത് എന്‍റെ കവിത അല്ല, എന്‍റെ ഒരു പ്രിയ സുഹൃത്തിന്‍റെ കവിത.

പതിവുപോലെ, വാക്കുകള്‍ തപ്പിയെടുത്തു കൂട്ടിച്ചേര്‍ത്തു നാല് വരികളില്‍ നിരത്തുന്ന എന്‍റെ ട്രിക്ക് അല്ല ഇത്. ഇത് എന്‍റെ ഒരു പ്രിയ സുഹൃത്തിന്‍റെ സ്വന്തം കവിത ആണ്. ഞാന്‍ ബ്ലോഗില്‍ "കവിതകള്‍" എഴുതിയത് കണ്ടപ്പോള്‍ പാവം തോന്നിയ ഒരു സുഹൃത്ത് ആണ് എനിക്ക് ഈ കവിത മെയില്‍ ആയി അയച്ചു തന്നത്. ആ കവിത എല്ലാരും കാണണമെന്ന് എനിക്ക് തോന്നി. ബ്ലോഗില്‍ ഇടട്ടെ എന്ന് ചോദിച്ചപ്പോള്‍ പേര് വെളിപ്പെടുത്താതെ മാത്രമേ ഇടാവൂ എന്ന് പറഞ്ഞു. (അതുകൊണ്ട് അദ്ദേഹത്തെ തല്‍ക്കാലം "തങ്കു" എന്ന് വിളിക്കാം.)

കവിത അല്പം വിഷാദം ചാലിച്ചെഴുതിയതാണ്. ഒറ്റപ്പെട്ട മനസ് തങ്കുവിനു സമ്മാനിച്ചതാകണം ഈ വരികള്‍. അത് ഞാന്‍ ഇവിടെ എഴുതട്ടെ.

-------------------------------------------------------------------------------------------

"എന്തിന്നെനറിയാതെ വഴുതി വീഴുമൊരാ-

വിഷാദത്തിന്‍ ചുഴിയില്‍ എന്‍

മനസ് തേങ്ങി, ഒരു കൂട്ടിനായ്,

വ്യര്‍ത്ഥമെന്നറിഞ്ഞിട്ടും..."

-------------------------------------------------------------------------------------------
എഴുതിയത്: ഞാനല്ല, എന്‍റെ സുഹൃത്ത് "തങ്കു"

-------------------------------------------------------------------------------------------

എന്തായാലും തങ്കു റോക്ക്സ്...!

ഈ കവിതയെ കുറിച്ച് നിങ്ങളുടെ അഭിപ്രായം എഴുതണം കേട്ടോ. തങ്കു അത് അനോണിമസ് ആയി വായിക്കും. തങ്കുവിനു കൂടുതല്‍ കൂടുതല്‍ എഴുതുവാന്‍ അതൊരു പ്രചോദനം ആകും.

മൊബൈല്‍ വിളിക്കുമ്പോള്‍ സൂക്ഷിക്കുക.

2010-06-21T23:19:00.001+05:30

എല്ലാരും വായിക്കട്ടെ എന്ന് കരുതിയാണ് ഇങ്ങനെ ഒരു തലക്കെട്ട്‌ കൊടുത്തത്. അതെ, എല്ലാരും തീര്‍ച്ചയായും വായിക്കണം.

സംഭവം എന്‍റെ വീടിനടുത്ത് നടന്നതാണ്. ഒരാഴ്ച ആയതേ ഉള്ളു. എന്‍റെ സീനിയര്‍ ഒരു ചേട്ടന്‍ ഉണ്ട്. പേര് പറയുന്നില്ല...

പുള്ളിക്കാരന്‍ മൊബൈലില്‍ സംസാരിച്ചു നടന്നു നടന്ന്‍ ഒരു കിണറ്റില്‍ വീണു...!

മൊബൈലില്‍ ആരോടോ സംസാരിച്ചു രസം പിടിച്ചു നടന്നതാവണം, ചുറ്റുപാടൊക്കെ മറന്നുപോയി.. അങ്ങനെ ആണ് കൈവരി ഇല്ലാത്ത കിണറ്റിലേക്ക് പോയത്. ആരും ഉപയോഗിക്കാത്ത കിണര്‍ കാണുമ്പോള്‍ നമ്മളൊക്കെ കണ്ട കല്ലും കുപ്പിച്ചില്ലും ഒക്കെ പെറുക്കി അതിലിടുമല്ലോ... അങ്ങനെ കുപ്പിച്ചില്ല് നിറഞ്ഞ ഒന്നായിരുന്നു ഈ കിണറും. ഭാഗ്യത്തിന് (ഓഹ്!!!) വളരെ കുറച്ചു പരിക്ക് മാത്രമേ ഉണ്ടായുള്ളൂ.

പിന്നെ, കയ്യില്‍ മൊബൈലും പിടിച്ചുകൊണ്ടാണല്ലോ താഴെ പോയത്. ആ മൊബൈലില്‍ തന്നെ മറ്റുള്ളവരോട് വിളിച്ചു പറയാന്‍ കഴിഞ്ഞതുകൊണ്ട്‌ പുള്ളിക്കാരന്‍ കിണറ്റില്‍ ആണെന്ന് എല്ലാരും അറിഞ്ഞു. വോഡഫോണിനു കിണറിലും കുഴിയിലും പോലും റേഞ്ച് ഉള്ളതുകൊണ്ട് ഭാഗ്യവാന്‍ രക്ഷപ്പെട്ടു. ഉടനെ തന്നെ ആളുകള്‍ വന്നു ഇഷ്ടനെ പുറത്തേക്കു കയറ്റി ആശുപത്രിയില്‍ കൊണ്ടുപോയി.

(ഗുണപാഠം - കഴിവതും വോഡഫോണ്‍ കണക്ഷന്‍ ഉപയോഗിക്കുക.)

ഈ സംഭവത്തില്‍ നിന്നും മനസിലാക്കേണ്ട ഒരു പാഠം ഉണ്ട് - മൊബൈല്‍ വിളിക്കുമ്പോള്‍ മതിമറന്നു സംസാരിക്കുന്ന സ്വഭാവം നമുക്കെല്ലാം ഉണ്ടല്ലോ, പക്ഷെ അങ്ങനെ ഉള്ള സാഹചര്യത്തില്‍ എവിടേലും സ്വസ്ഥമായി ഇരുന്നോ, നിന്നോ സംസാരിക്കുന്നതാകും നമ്മുടെ ആരോഗ്യത്തിനു നല്ലത്. "വാക്ക് ആന്‍ഡ്‌ ടോക്ക്" എന്ന് പറയുന്നത് അനുസരിക്കാന്‍ ആഗ്രഹമുള്ളവര്‍ക്ക് നടക്കാം - പക്ഷെ, ഒരു അര കിലോമീറ്റര്‍ ചുറ്റളവില്‍ കിണറോ കുളമോ തോടോ ഓടയോ ഒന്നും ഇല്ലെന്നു ഉറപ്പ് വരുത്തണം. അതുമല്ല, വഴിയേ പോകുന്ന വല്ല ലോറിക്കാരനും സ്നേഹം തോന്നി നമ്മളെ വന്ന് ഉമ്മ വെച്ചിട്ട് പോകില്ലെന്നും ഉറപ്പുവരുത്തണം. എന്നിട്ട് "വാക്ക് ആന്‍ഡ്‌ ടോക്ക്..." ചെയ്‌താല്‍ ഒരു കുഴപ്പവുമില്ല.

ഇനി മറ്റു ചില കാര്യങ്ങള്‍...

എന്‍റെ ഒരു വിദ്യാര്‍ഥിയും സര്‍വോപരി ലിനക്സ്‌ മാനിയാക്കും ആയ അനീഷ്‌ ഒരു ബ്ലോഗ്‌ തുടങ്ങി. www.aneeshnl.co.cc ആണ് അദ്ദേഹത്തിന്‍റെ ബ്ലോഗ്‌ അഡ്രെസ്സ്. അനീഷിനു ആശംസകള്‍ നേരുന്നു. ബൂലോഗത്തിലേക്ക് സ്വാഗതം.

ഞാന്‍ ശബ്ദ താരാവലി നോക്കി വാക്കുകള്‍ എണ്ണിയെടുത്ത് ഉണ്ടാക്കുന്ന തട്ടുപൊളിപ്പന്‍ കവിതകള്‍ കണ്ടപ്പോള്‍ പേര് വെളിപ്പെടുത്താന്‍ ആഗ്രഹിക്കാത്ത എന്‍റെ ഒരു സുഹൃത്ത് ഒരു കവിത എഴുതി അയച്ചു തന്നു. അത് വായിച്ചപ്പോള്‍ ഞാന്‍ ഒന്ന് ഞെട്ടി. അമ്പമ്പോ... അതൊരു കിടിലം കവിത ആണെന്ന് എനിക്ക് തോന്നി... അതെ, കിടിലം ആണ്. അപ്പോഴാണ്‌ ഞാന്‍ മനസിലാക്കിയത്, ഞാന്‍ ഗമയില്‍ എഴുതുന്നത് "കവിത പോലത്തെ എന്തരോ" ആണെന്ന്. ഈ സുഹൃത്തിന്‍റെ കവിത ഈ പോസ്റ്റില്‍ ഇടുന്നില്ല. അത് പ്രത്യേകം ഒരു തലക്കെട്ടുള്ള പോസ്റ്റില്‍ തന്നെ ഇടുന്നതാണ്. കാത്തിരിക്കുക. ഉടനെ തന്നെ അത് എത്തും.

കാത്തിരിപ്പിലേക്ക് ... ബൈ.

വീണ്ടുമൊരു കവിത.

2010-06-03T22:50:00.001+05:30

ഞാന്‍ ഒരു കവി അല്ല.

കവിത എഴുതുന്നത്‌ എനിക്കൊരു ശീലവും അല്ല. ഇത് വല്ലപ്പോഴും ഉണ്ടാകുന്ന ഒരു "രോഗം" മാത്രമാണ്. അപ്പോഴൊക്കെ എന്തെങ്കിലും 4 വരികള്‍ എഴുതും. അതില്‍ കൂടുതല്‍ ഉണ്ടാകാറില്ല. പിന്നെ പാരസെറ്റമോള്‍ കഴിക്കുമ്പോള്‍ തലവേദന അപ്രത്യക്ഷമാകുന്ന പോലെ കവിതയുടെ "സെന്‍സ്" നഷ്ടപ്പെടും.

പക്ഷെ, ഇങ്ങനെ നാല് വരികള്‍ വീതം വല്ലപ്പോഴും എഴുതുന്നത്‌ മിക്കവാറും ജനാല വഴി താഴത്തെ പറമ്പിലേക്കാണ് പോകാറുള്ളത്.

ഇന്ന് എഴുതിയ കവിത ജനാല വഴി പോകുന്നില്ല. കമ്പ്യൂട്ടര്‍ "വിന്‍ഡോസ്‌" ലൂടെ ബ്ലോഗിലേക്ക് പോകുകയാണ്. ബ്ലോഗില്‍ വീഴുന്നതും പറമ്പില്‍ വീഴുന്നതും രണ്ടാണ്. പറമ്പിലെ കവിത ആരും കാണാതെ മഴയത്ത് ഒലിച്ചുപോകും. ബ്ലോഗിലെ കവിത ലോകാവസാനം വരെ വായനക്കാരുടെ വിരലെത്തും ദൂരെ തന്നെ ഉണ്ടാകും.

ഇന്ന് ഉച്ചക്ക് അല്‍പനേരം വെറുതെ ഇരുന്നപ്പോള്‍ ആണ് ഇങ്ങനെ ഒരു കവിത തോന്നിയത്. പ്രത്യേകിച്ച് കാരണം ഒന്നും ഇല്ല.. (പിന്നെ എനിക്ക് തോന്നുന്നു, കുറെ നല്ല മലയാളം വാക്കുകള്‍ അറിയാവുന്ന ആര്‍ക്കും കവിതയെഴുതാം.)

----------------------------------

പൂവിലും തേനിലും കാതര നിലാവിലും,
സന്ധ്യക്കും പുലരിക്കും രാവിന്‍റെ നിനവിനും,
മഞ്ഞിന്‍റെ കുളിരിലും മാരിവില്‍ ചിറകിലും,
ജന്മങ്ങളിനിയും പൂവിട്ടു കൊഴിഞ്ഞാലും,
എന്നുള്ളില്‍ സ്വപ്‌നങ്ങള്‍ തന്നീടും നിന്‍മുഖം.

----------------------------------

ഇതാണ് കവിത. വളരെ മനോഹരമായിരിക്കുന്നു അല്ലേ....? നന്ദി... ആയിരം നന്ദി....!!!

വീണ്ടും ഉടനെ തിരിച്ചു വരും... അടുത്ത തവണ ഇതുപോലെ കവിതയുമായി വരാതിരിക്കാന്‍ ശ്രദ്ധിക്കാം, പ്രോമിസ്....!

വീണ്ടും കാണാം. ബൈ.

ഒരു മാസത്തെ കഥകള്‍. ( മെയ്‌ 2010 )

2010-05-27T22:27:00.001+05:30

ഹായ്, ഇത് ഒരു മാസത്തെ നീണ്ട ഇടവേള ആയിപ്പോയി. തിരക്കുകള്‍ കാരണം പലപ്പോഴും എഴുത്തില്‍ മടി തോന്നും. കുത്തിയിരുന്നു ടൈപ്പ് ചെയ്യാനൊരു മടി. മടി പിടിച്ചാല്‍ പിന്നെ ഒന്നുമേ നടക്കില്ല എന്നത് തിയറി ആണല്ലോ. പിന്നെയും ഉണ്ടല്ലോ, മടിയന്‍റെ മനസ് ചെകുത്താന്‍റെ പണിപ്പുര ആണെന്നൊക്കെ... പഴഞ്ചൊല്ലിനു ഒരു പഞ്ഞവുമില്ല.

ടേപ്പ് പാടുകയാണ്. (Now playing: ശരബിന്ദു മലര്‍ദീപ നാളം നീര്‍ത്തി‌...)

ഈ മാസത്തില്‍ അവസാനം എഴുതിയത് 3 നു ആണ്. അതിനു ശേഷം ഇപ്പോഴാണ് മടി മാറിയ ഒരു അവസരം വന്നത്. ഇന്ന് മടി പിടിക്കാന്‍ പറ്റില്ല. കാരണം നാളെ എന്‍റെ കുട്ടികളുടെ പരീക്ഷ ആണ്. (കുട്ടികള്‍ എന്നുവെച്ചാല്‍, ഞാന്‍ പഠിപ്പിക്കുന്ന കുട്ടികള്‍ ആണ് കേട്ടോ...) നാളെ എല്ലാപേര്‍ക്കും പരീക്ഷ എളുപ്പം ആകട്ടെ എന്ന് പ്രതീക്ഷിക്കുന്നു.

ഇനി ഈ കഴിഞ്ഞ ഒരു മാസത്തെ കുറെ കഥകള്‍ പറയാം.

ഏറ്റവും "നോട്ടബിള്‍" ആയത് എന്‍റെ തൊട്ടുമുന്നില്‍ ഇരുന്നു പാട്ട് പാടുന്ന ടേപ്പ് ആണ്. ഒരു പഴയ മോഡല്‍ ആണ് സംഭവം. Panasonic RX-CW65 മോഡല്‍. ഒരു പത്തു പതിനഞ്ചു വര്‍ഷം മുന്‍പേ ഉള്ളത്. പണ്ടത്തെ ടേപ്പ് അറിയില്ലേ? നടുവില്‍ ഒരു കാസറ്റ് പ്ലെയര്‍. രണ്ടു വശത്തും വലിയ രണ്ടു സ്പീക്കര്‍. അത് തന്നെ. ഒരാളുടെ കയ്യില്‍ നിന്നും പുരാവസ്തു പോലെ അച്ഛന്‍ വാങ്ങിയത്. അത് കുറേകാലം അച്ഛന്‍ കൈവശപ്പെടുത്തി വെച്ചിരിക്കുകയായിരുന്നു. ഈ മാസം ഞാന്‍ അത് സ്വന്തമാക്കി. ഇപ്പൊ ലാപ്ടോപിലെ ഓഡിയോ നേരെ അതില്‍ കൊടുത്തു അതിന്‍റെ സ്പീക്കര്‍ ലാണ് കേള്‍ക്കുന്നത്.

ഓഡിയോ, പാട്ടുകള്‍, സംഗീതം ഒക്കെ കേള്‍ക്കുമ്പോള്‍ "sound perfection" വേണമെന്നത് എന്‍റെ ഒരു ആഗ്രഹമാണ്‌. കേള്‍ക്കുന്ന സ്പീക്കര്‍ ഫുള്‍ റേഞ്ച് ആയിരിക്കണം. ഒരു Woofer & Tweeter വേണം. മിനിമം 7 ബാന്‍ഡ് ഇക്വലൈസര്‍ വേണം. റൂമിന്‍റെ harmonics അനുസരിച്ച് ശബ്ദം നിയന്ത്രിക്കാന്‍ കഴിയണം. Output power നിയന്ത്രിക്കാന്‍ പറ്റണം. കേള്‍ക്കുന്ന ആമ്പ്ലിഫയറില്‍ +3dB വരെ ഉള്ള Logarithmic scale വേണം. മിനിമം 50W സൗണ്ട് പവര്‍ വേണം. (ഇതെല്ലാം എനിക്ക് അറിയാം എന്ന് കാണിക്കാന്‍ വേണ്ടി പറഞ്ഞതല്ല കേട്ടോ. ഇത്തരം കുറച്ചു കാര്യങ്ങളെ എനിക്ക് അറിയുള്ളു. ഇതൊക്കെ വെച്ച് കേള്‍ക്കുമ്പോള്‍ നല്ലതെന്ന് തോന്നുന്ന അവസ്ഥയില്‍ ആണ് ഞാന്‍ പാട്ട് കേള്‍ക്കുന്നത്. ഇനി, ഇങ്ങനെ ഉള്ള "ജാഡകള്‍" ഒന്നും ഇല്ലെങ്കില്‍ ശബ്ദം കേള്‍ക്കാന്‍ പറ്റുന്ന ഒരു സാദാ സ്പീക്കര്‍ ആയാലും മതി. അത്രേയുള്ളൂ...!!!)

ഇന്നത്തെ കിടിലം കിടിലം ഹോം തിയേറ്റര്‍ പോലും ഈ ടേപ്പിന്‍റെ അടുത്തൊന്നും വരില്ല. (എന്ന് ഒരു വെയിറ്റിനു ചുമ്മാ പറയാം!). കുറെനാള്‍ ഞാന്‍ അച്ഛന്‍റെ പുറകെ നടന്നു ചോദിച്ചു. ഒരു വിധത്തില്‍ വഴങ്ങുന്നില്ല. ഞാന്‍ അത് എടുത്തുകൊണ്ടു പോകും എന്നൊക്കെ പറഞ്ഞു. വീഴുന്നില്ല. നോ വഴി. അപ്പൊ പിന്നെ ഒരു 2.1 സ്പീക്കര്‍ വാങ്ങിയാലോ എന്ന് ആലോചിച്ചു തുടങ്ങി. Creative SBS A300 എന്നൊരു മോഡല്‍ ഞാന്‍ പലയിടത്തും കണ്ടു. കേട്ടപ്പോള്‍ കിടിലം. പലരോടും അഭിപ്രായം ചോദിച്ചപ്പോള്‍ നല്ല അഭിപ്രായം. [കല്യാണത്തിന് മുന്‍പ് പെണ്ണിനെ കുറിച്ച് നമ്മള്‍ പലരോടും അന്വേഷിക്കാറില്ലേ?? അതുപോലെ... ;-) ... ] വിലയും കുഴപ്പമില്ല. 1000 ആകും. വാങ്ങാമെന്ന തീരുമാനത്തിന്‍റെ അവസാന ഘട്ടം എത്തി. "നാളെ വാങ്ങാം" എന്ന നിലയില്‍ എത്തിയപ്പോള്‍ ആ അത്ഭുതം സംഭവിച്ചു - "ഈ ടേപ്പ് നീ എടുത്തു നിന്‍റെ റൂമില്‍ കൊണ്ടുവെയ്ക്കൂ" എന്ന് അച്ഛന്‍ പറഞ്ഞു. ഞാന്‍ അത്ഭുതപ്പെടാന്‍ ഒന്നും നിന്നില്ല. ചിലപ്പോള്‍ അച്ഛന്‍റെ മനസ് മാറിയാലോ? ഒറ്റയടിക്ക് ആ ടേപ്പ് ഞാന്‍ എന്‍റെ റൂമില്‍ എത്തിച്ചു. പിന്നെ എല്ലാം സെറ്റ് ചെയ്തു പാട്ട് തുടങ്ങി.

ടേപ്പ് അങ്ങനെ പാടുകയാണ്..... (Now playing: വണ്ണാത്തി പുഴയുടെ തീരത്ത്‌... [കളിയാട്ടം])

പിന്നീടാണ് കാര്യത്തിന്‍റെ കിടപ്പ് മനസിലായത്. അച്ഛന്‍ ഒരു document സ്കാന്‍ ചെയ്യാന്‍ വേണ്ടി സ്കാനര്‍ എടുത്തപ്പോള്‍ വയ്ക്കാന്‍ സ്ഥലമില്ല. അങ്ങനെ ടേപ്പിനെ കുടിയൊഴിപ്പിച്ചു അവിടെ ആണ് സ്കാനര്‍ വച്ചത്. ആ കുടിയൊഴിപ്പിച്ച ടേപ്പ് ആണ് ഇപ്പൊ എന്‍റെ റൂമില്‍. പാവം പാവം വിദ്വാന്‍. ഇപ്പൊ ഒറ്റക്കിരുന്നു കിടു കിടിലമായി സംഗീത മഴ പൊഴിക്കുന്നു. പഴയ ആളായതുകൊണ്ട് ഉള്ള പ്രശ്നമൊന്നും ഇല്ല. സൗണ്ട് അടിപൊളി. 65 Watts ധാരാളം. (സൗണ്ട് പവര്‍ എന്താണെന്ന് മനസിലാക്കാന്‍ എന്നെ സഹായിച്ച ലേഖനം - http://en.wikipedia.org/wiki/Sound_power - നിങ്ങളും വായിച്ചോളൂ)

ടേപ്പ് പാടുന്നുണ്ട്... (Now playing: മിഴിയറിയാതെ വന്നു ... [നിറം])

അതിനിടെ അടുത്ത കുറെ കഥകള്‍....

കോളേജില്‍ നിന്നും നമ്മുടെ പ്രിയപ്പെട്ട ശ്രീദിഷ് സാര്‍ (നല്ല പേര്. ടൈപ്പ് ചെയ്തു മലയാളം ആക്കാന്‍ പ്രയാസം ആയതുകൊണ്ട് ഇനി "അദ്ദേഹം" എന്ന് സംബോധന... ;-D ....) ഗേറ്റ് ടെസ്റ്റ്‌ വിജയകരമായി 99.3 percentile വാങ്ങി പാസ്‌ ആയി, അദ്ദേഹം ഉന്നത പഠനത്തിനായി IIT യിലേക്ക് നാളെ യാത്ര തിരിക്കുകയാണ്. അവിടെ ഒരു ടെസ്റ്റ്‌ കൂടി ഉണ്ട്. അത് എഴുതാനുള്ള യാത്ര ആണ്. അദ്ദേഹത്തെ കുറിച്ച് എഴുതാന്‍ ഒരു വലിയ പോസ്റ്റ്‌ തന്നെ ഇടണം. അതുകൊണ്ട് അത് ഇനി ഒരിക്കല്‍ ആകട്ടെ. ശെരിക്കും ഒരു "സംഭവം" ആണ് അദ്ദേഹം. ഇപ്പോള്‍ അദ്ദേഹത്തിനു ആശംസകള്‍....!

ടേപ്പ് പാടുന്നുണ്ട്... (Now playing: മാന്തളിരിന്‍ പന്തലുണ്ടല്ലോ ... [സ്നേഹപൂര്‍വ്വം അന്ന])

നാളെ കുട്ടികളുടെ പരീക്ഷ ആണ്. എല്ലാരും പഠിക്കുന്നുണ്ടാകും. പഠിക്കണം. അവരൊക്കെ പഠിച്ചു നല്ല വലിയ നിലയില്‍ എത്തണം. എല്ലാര്‍ക്കും നല്ലത് വരണം.

ഞാന്‍ പലപ്പോഴും ആലോചിച്ചിട്ടുണ്ട്... ഒരുപാട് കാലം കഴിയുമ്പോള്‍, ഞാന്‍ പഠിപ്പിച്ച കുട്ടികളൊക്കെ വലിയ വലിയ ആളുകള്‍ ആയി ഉയര്‍ന്ന നിലയിലൊക്കെ ഇരിക്കുമ്പോള്‍ എന്നെ കാണുമ്പോള്‍ ഓര്‍ക്കുമോ? അന്ന് കുടുംബവും മക്കളുമൊക്കെ ആയി ജീവിതത്തിന്റെയും ജോലിയുടെയും തിരക്കുകളില്‍ കഴിയുന്ന അവരൊക്കെ എന്നെ കാണുമ്പോള്‍ "ഹായ് വിഷ്ണു സാര്‍..." എന്ന് വിളിച്ചുകൊണ്ടു ഓടി വരുമോ? വരുമായിരിക്കും. വരണം. അതാണ്‌ എന്‍റെ ആഗ്രഹം. കൊഴിഞ്ഞുപോയ കോളേജ് ജീവിതത്തിലെ മറക്കാത്ത ഓര്‍മ്മകള്‍ കൊണ്ടുനടക്കുന്ന കുറെയേറെ നല്ല മനസുകളെ അന്ന് ഞാന്‍ പ്രതീക്ഷിക്കും.

..... (Now playing: കാറ്റാടി തണലും ... [ക്ലാസ്സ്‌മേറ്റ്സ്]) ........

ഇനിയും കാലം മുന്നിലുണ്ട്... നാളെ എന്ത് എന്ന് അറിയാന്‍ കഴിയാത്ത ഒരു ലോകം മുന്നിലുണ്ട്.... നല്ലത് മാത്രം പ്രതീക്ഷിച്ചുകൊണ്ട്...

സ്നേഹത്തോടെ ഇന്ന് വിട...

ഒരാഴ്ചത്തെ സംഭവ ബഹുലമായ ജീവിതം...

2010-05-03T00:39:00.001+05:30

ബ്ലോഗില്‍ അവസാനത്തെ പോസ്റ്റ്‌ എഴുതിയിട്ട് കുറച്ചു നാളായി... അതായത് 10 ദിവസങ്ങള്‍... ഈ പത്തു ദിവസങ്ങളില്‍ എന്തൊക്കെ ഉണ്ടായി എന്ന് എഴുതാം എന്നാണ് വിചാരിക്കുന്നത്... അല്ലാതെ ചുമ്മാ മനുഷ്യനെ ബോറടിപ്പിക്കുന്ന എന്തെങ്കിലുമൊക്കെ എഴുതിയിട്ട് കാര്യമില്ല... (എഴുതി എഴുതി എനിക്കും ബോറടിക്കില്ലേ... അല്ല പിന്നെ...!)

കഴിഞ്ഞ ഒരാഴ്ച നടന്ന സംഭവങ്ങളില്‍ മനസ്സില്‍ നിറഞ്ഞു നില്‍ക്കുന്ന കുറച്ചൊക്കെ പറയാം. അതില്‍ സിനിമ, പാട്ടുകള്‍, സംഭവങ്ങള്‍ എന്നൊക്കെ ഗ്രൂപ്പ്‌ ആക്കി പറയുന്നതാവും ഉചിതം...

ആദ്യമായി പാട്ടുകള്‍ പറയാം...

കഴിഞ്ഞ ഒരാഴ്ചയില്‍ കുറെ കുറെ പുതിയ പാട്ടുകള്‍ പരിചയപ്പെട്ടു. എന്നാലും വളരെ ആകര്‍ഷിച്ച ചില പാട്ടുകള്‍ പറയണമല്ലോ...

1 - പ്രാണനാഥന്‍ എനിക്ക് നല്‍കിയ... (remix) ചിത്രം:കടാക്ഷം (2010)

"പ്രാണനാഥന്‍ എനിക്ക് നല്‍കിയ..." ഈ പാട്ടിനെ കുറിച്ച് മലയാളികളോട് പറയേണ്ട ആവശ്യം ഇല്ല. ഈ പാട്ട് കേട്ടിട്ടില്ലാത്ത ഒരാള്‍ പോലും ഉണ്ടാകില്ല. ഇരയിമ്മന്‍ തമ്പി എഴുതിയ വരികള്‍, ദേവരാജന്‍ മാസ്റ്റര്‍ ഈണം പകര്‍ന്നു 1973 ല്‍ പുറത്തിറങ്ങിയ "ഏണിപ്പടികള്‍" എന്ന ചിത്രത്തിലേതാണ്‌. അന്ന് അത് പാടുന്നത് മാധുരി ആണ്. വളരെ അര്‍ത്ഥം നിറഞ്ഞ വരികള്‍ ആയതുകൊണ്ട് തന്നെ ഈ ഗാനം അന്ന് ആകാശവാണിയില്‍ നിരോധിച്ചതും ആണ്.
ഇന്ന്, 37 വര്‍ഷങ്ങള്‍ കഴിയുമ്പോള്‍, ആ പാട്ട് വീണ്ടും പുനര്‍ജനിക്കുകയാണ്. 2010 ല്‍ ഇറങ്ങുന്ന "കടാക്ഷം" എന്ന സുരേഷ് ഗോപി ചിത്രത്തില്‍ ആണ് ഈ പാട്ട് വീണ്ടും എത്തുന്നത്‌. സംഗീത സംവിധായകന്‍ എം.ജയചന്ദ്രന്‍ ആണ് പഴയ ഈ ക്ലാസ്സിക്‌ എടുത്തു പുതുക്കി മലയാളികള്‍ക്ക് മുന്നില്‍ എത്തിക്കുന്നത്. സംഗീതം മാറിയില്ല എങ്കിലും പുതിയ തലമുറയില്‍ എത്തിക്കുമ്പോള്‍ ചെയ്യേണ്ടതായ ചില മിനുക്ക്‌ പണികള്‍ ചെയ്തിട്ടുണ്ട്. ചിത്ര ആണ് പാടുന്നത്.
കഴിഞ്ഞ ആഴ്ച ഈ പാട്ട് കേള്‍ക്കാന്‍ ഇടയായി. ആദ്യത്തെ തവണ കേട്ടപ്പോള്‍ തന്നെ ഞാന്‍ ആ പാട്ടില്‍ ലയിച്ചുപോയി. അതി ഗംഭീരം!!!! പിന്നെ പിന്നെ ഒരുപാട് തവണ തുടര്‍ച്ചയായി കേട്ടു. ചിത്ര ഈ പാട്ട് ഒരുപാട് മനോഹരമായാണ് പാടിയത്. ചിത്രക്ക് ആയിരം ആയിരം ആശംസകള്‍...! നിങ്ങളും ഈ പാട്ട് കേള്‍ക്കണം... കേട്ടോ.

2 - നിലാമഴ... (ആല്‍ബം:ഹാര്‍ട്ട്‌ ബീറ്റ്സ് :: ബാലഭാസ്കര്‍)

പാട്ട് പുതിയതല്ല. പക്ഷെ ഞാന്‍ കേള്‍ക്കുന്നത് ആദ്യമായാണ്‌. ഇതും ചിത്ര പാടിയത് തന്നെയാണ്. എന്‍റെ ഒരു സുഹൃത്ത് ആണ് ഈ പാട്ടിനെ കുറിച്ച് എന്നോട് പറഞ്ഞത്. ടീവിയില്‍ കണ്ടപ്പോള്‍ ഇഷ്ടപ്പെട്ടു എന്നും, ഞാന്‍ അത് കേള്‍ക്കണമെന്നും പറഞ്ഞു. പിന്നെ എവിടെയൊക്കെയോ തപ്പി പിടിച്ചു കണ്ടുപിടിച്ചു. കേട്ടപ്പോള്‍ കൊള്ളാം. നല്ല രസമുള്ള ഒരു പാട്ടാണ്. വരികളും കൊള്ളാം.

3 - പൂനിലാ മഴ നനയും... (ബോണസ് ട്രാക്ക്: ചോട്ടാമുംബൈ) 2007

ഈ പാട്ടും പുതിയതല്ല. പക്ഷെ ഇത് മുന്‍പൊന്നും കൂടുതല്‍ ശ്രദ്ധിച്ചിട്ടില്ല. ഈയിടെ ആണ് ഈ പാട്ട് കണ്ടപ്പോള്‍ ഏതാണെന്ന് അറിയാനായി നോക്കിയത്. ചോട്ടാ മുബൈ എന്ന ചിത്രത്തിന്‍റെ ഓഡിയോ സി.ഡി.യില്‍ ആണ് ഈ പാട്ട് വന്നത്. സിനിമയില്‍ കണ്ടിട്ടില്ല. വയലാര്‍ ശരത് എഴുതിയ അതി മനോഹരമായ വരികള്‍ക്ക് രാഹുല്‍ രാജ് ആണ് അതിനൊപ്പം മനോഹരമായ ഈണം നല്‍കിയിട്ടുള്ളത്. ഞാന്‍ ഇത് ഇവിടെ എഴുതുന്നതും ഈ പാട്ട് കേട്ടുകൊണ്ടാണ്. പാട്ട് പാടിയത് സംഗീത്, സംഗീത എന്നിവര്‍ ചേര്‍ന്നാണ്. രണ്ടു പേരും വളരെ വളരെ നന്നായി പാടിയിരിക്കുന്നു. ഈ പാട്ട് കേള്‍ക്കുമ്പോള്‍ അറിയാതെ ഏതോ ഒരു അദൃശ്യ പ്രണയത്തിലേക്ക് മനസ് അറിയാതെ ഇറങ്ങി പോവുകയാണ്.. എന്‍റെ മനസ് ഏതോ ഒരു ലോകത്തേക്ക് പാറുകയാണ്... മനസ് നിറയെ അനുഭൂതിയുടെ തേന്‍ നിറയ്ക്കുന്ന ഒരു അപൂര്‍വ സുന്ദര ഗാനം... (ഇനിയും കുറെ പറയണം, പക്ഷെ വാക്കുകള്‍ കിട്ടുന്നില്ല..) നിങ്ങളും ഈ പാട്ട് കേള്‍ക്കണം. തീര്‍ച്ചയായും കേള്‍ക്കണം.

ഇതൊക്കെ ആണ് ഞാന്‍ ഈ ആഴ്ചയില്‍ അടുത്തറിഞ്ഞ മലയാളം പാട്ടുകള്‍. രണ്ടുമൂന്നു ഇംഗ്ലീഷ് പാട്ടുകള്‍ കൂടി ഉണ്ട്. അതില്‍ മറക്കാന്‍ പറ്റാത്ത ഒന്നാണ് "21 Guns" എന്ന പാട്ട്. GreenDay എന്ന റോക്ക് ബാന്‍ഡ് പോയ വര്‍ഷം പുറത്തിറക്കിയ "21st Century Breakdown" എന്ന ആല്‍ബത്തിലെ ഒരു പാട്ടാണ് ഇത്. ഈ ആല്‍ബം ആണ് ഏറ്റവും മികച്ച റോക്ക് ആല്‍ബത്തിനുള്ള കഴിഞ്ഞ വര്‍ഷത്തെ ഗ്രാമ്മി അവാര്‍ഡ്‌ വാങ്ങിയത്. കേള്‍ക്കാന്‍ കൊല്ലം. നല്ല രസമുണ്ട്. പിന്നെ Lady GaGa (Telephone), Beyonce (Halo, All the single ladies) അങ്ങനെ കുറെ... അതൊക്കെ കേള്‍ക്കാന്‍ ഒരു രസം...

ഇനി ഞാന്‍ കണ്ട രണ്ടു പ്രധാന സിനിമകള്‍ - ഋതു, നീലത്താമര.

ഋതു - ഈ സിനിമ വര്‍ണിക്കാന്‍ ഒരു പോസ്റ്റ്‌ തന്നെ വേണം. എന്നാലും ഞാന്‍ കുറച്ചു കാര്യങ്ങള്‍ പറയാം.

ആദ്യമായി ഇത്തരമൊരു സിനിമ ചെയ്ത ശ്യാമപ്രസാദിന് അഭിനന്ദനങ്ങള്‍. പുതിയ കാലഘട്ടത്തിന്‍റെ പ്രയാണം അപ്പടി മനസിലാക്കി അതിന്‍റെ ആത്മാവ് ഉള്‍ക്കൊണ്ടുകൊണ്ട് ഇത്തരമൊരു ചിത്രം ചെയ്യാന്‍ അപാര കഴിവ് തന്നെ വേണം. അത്രയ്ക്ക് സുന്ദരമായാണ് ഋതു അദ്ദേഹം കൈകാര്യം ചെയ്തിട്ടുള്ളത്.

ഐ ടി മേഖലയിലെ യുവത്വത്തിന്‍റെ കഥയാണ് ഋതു എന്ന ചിത്രത്തിന്‍റെ പ്രമേയം. ഐ ടി യില്‍ വലിയൊരു കരിയര്‍ കെട്ടിപ്പടുക്കുവാന്‍ വെമ്പല്‍ കൊള്ളുന്ന യുവത്വം. പണം മാത്രം മുന്നില്‍ കണ്ട് രാപകല്‍ ഇല്ലാതെ നെട്ടോട്ടം ഓടുന്ന യുവത്വം. ഈ തിരക്കില്‍ അവരില്‍ ഭൂരിഭാഗവും തങ്ങള്‍ക്കു പിന്നില്‍ നഷ്ടപെടുന്ന മനോഹരമായ ജീവിതത്തെയും ബന്ധങ്ങളെയും ഒന്നും തന്നെ കാണുന്നില്ല. ഒടുവില്‍ ഒരുപാട് ദൂരങ്ങള്‍ കഴിഞ്ഞു തിരിഞ്ഞു നോക്കുമ്പോള്‍ ഉണ്ടാകുന്ന ഭീതിജനകമായ നഷ്ടപ്പെടലുകളുടെ തിരിച്ചറിവ്... ഇങ്ങനെയൊക്കെ മുന്നേറുന്ന ഒരു അതി മനോഹരമായ ചിത്രം ആണ് ഋതു.

ഋതുക്കള്‍ മാറുന്നു. പക്ഷെ നമ്മളോ? - ഈ ചോദ്യത്തിന്‍റെ ഉത്തരം കൂടിയാണ് ഈ ചിത്രം.

എന്‍റെ അഭിപ്രായത്തില്‍, ഐ ടി മേഖലയില്‍ ജോലി തിരഞ്ഞെടുക്കുന്ന ഓരോരുത്തരും ഈ ചിത്രം തീര്‍ച്ചയായും കാണുക തന്നെ വേണം. നമ്മുടെ മനസ്സില്‍ നമ്മള്‍ പോലും അറിയാതെ കാത്തു സൂക്ഷിക്കുന്ന സ്നേഹവും പ്രണയവും സൌഹൃദങ്ങളും ഒന്നും നഷ്ടപ്പെടാതിരിക്കട്ടെ. മാനുഷിക മൂല്യങ്ങളും ബന്ധങ്ങളും എന്നെന്നും നിലനില്‍ക്കട്ടെ...

പിന്നെ ഞാന്‍ കാത്തിരുന്നു കണ്ടത് - നീലത്താമര - കണ്ട് കഴിഞ്ഞപ്പോള്‍ വേണ്ടായിരുന്നു എന്ന് തോന്നി... പാവം ഞാന്‍... വെറുതെ സമയം കളഞ്ഞു... ഇനി പറഞ്ഞിട്ട് എന്താ???

പ്രതീക്ഷിച്ച അത്രയും വിടര്‍ന്ന താമര അല്ലായിരുന്നു കുഞ്ഞിമാളുവിന്റെ നീലത്താമര. സംഭവം പഴയ വീഞ്ഞ് തന്നെ. വ്യത്യാസം ഒന്നേയുള്ളൂ - ക്യാമറ പുതിയത്, ടെക്നോളജി പുതിയത്.

എം.ടി സാറിന്‍റെ തിരക്കഥ കണ്ടുകൊണ്ടിരിക്കാം. പക്ഷെ, സിനിമ കണ്ട് കഴിയുമ്പോള്‍ നമുക്ക് അതില്‍ നിന്നും എന്തെങ്കിലും കിട്ടിയ ഒരു ഫീലിംഗ് ഉണ്ടാകില്ല. വെറുതെ രണ്ടു മണിക്കൂര്‍ തള്ളി നീക്കിയ ഒരു മടുത്ത പ്രതീതി ആണ് ഉണ്ടായത്. രണ്ടാമത് ഒന്നുകൂടി കാണാന്‍ തോന്നാത്ത ഒരു സിനിമ. അതുകൊണ്ട് ഇനി കാണാന്‍ പ്ലാന്‍ ഇല്ല.

സിനിമയൊക്കെ കഴിഞ്ഞു, ഇനി മറ്റു ചില കാര്യങ്ങള്‍.

കോളേജിലെ ക്ലാസ്സ്‌ കഴിഞ്ഞു. കുട്ടികള്‍ക്ക് സ്റ്റഡി ലീവ് ആയതുകൊണ്ട് അധ്യാപകര്‍ക്ക് മറ്റു ചില ചുമതലകള്‍ ആണ്. എനിക്ക് കിട്ടിയത് ലൈബ്രറി ബുക്കുകള്‍ വെരിഫൈ ചെയ്യാനുള്ള ഡ്യൂട്ടി ആണ്. മൊത്തം വരുന്ന 18500 ബുക്കില്‍ എനിക്ക് കിട്ടിയത് സാഹിത്യം അടങ്ങുന്ന 3000 ബുക്കുകള്‍ എണ്ണുന്ന ചുമതല ആണ്. സാഹിത്യം ആയതുകൊണ്ട് ബോറടിക്കാതെ 4 ദിവസം കൊണ്ട് സംഗതി നടന്നു.

ആദ്യം ഇത്രേം ബുക്കുകള്‍ കണ്ട് കണ്ണ് തള്ളി. എങ്കിലും ഒരു അറ്റത്തു നിന്നും ഓരോന്നായി എടുത്തു തുടങ്ങിയപ്പോള്‍ രസമായി. ഇതുവരെ കേട്ടിട്ടില്ലാത്ത നിരവധി നിരവധി കാര്യങ്ങള്‍ അടങ്ങുന്ന അനവധി അനവധി ബുക്കുകള്‍... സാഹിത്യം, കഥകള്‍, കവിതകള്‍, ലേഖനങ്ങള്‍, പഠനങ്ങള്‍... അങ്ങനെ പോകുന്നു ഓരോരോ വിഷയങ്ങള്‍...

ബുക്കുകള്‍ എന്നുമ്പോള്‍ ഞാന്‍ പണ്ട് എവിടെയോ വായിച്ചത് ഓര്‍ത്തു - പണ്ട് ഏതോ രാജാവ് പറഞ്ഞത്രേ, അദ്ദേഹം രാജാവ് അല്ലായിരുന്നെങ്കില്‍ ഒരു വലിയ ലൈബ്രറിയിലെ കാവല്‍ക്കാരന്‍ ആകുമായിരുന്നു എന്ന്... (രാജാവിന്‍റെ പേര് മറന്നു)

ഓഹോ, രാജാവിനു ബുക്ക്‌ വായിക്കാന്‍ ഇത്ര ആര്‍ത്തി ആണോ?

ആര്‍ത്തി അല്ല, ചിലര്‍ അങ്ങനെ ആണ്, ഒരുപാട് ഒരുപാട് വായിക്കും. എന്ത് കിട്ടിയാലും വായിക്കും. എന്നാലും ഞാന്‍ ഓര്‍ത്തു, നമുക്ക് താല്പര്യം ഇല്ലാത്തത് നമ്മള്‍ എങ്ങനെ ആണ് വായിക്കുന്നത്? ചിലപ്പോ വെറുതെ രസത്തിനു വായിക്കുമായിരിക്കും അല്ലേ...

പിന്നെ പോയ വാരം ഒരു മനോഹരമായ ഹര്‍ത്താല്‍ കൂടി ആഘോഷിച്ചു. വിലക്കയറ്റത്തിന് എതിരെ നടത്തിയ ഹര്‍ത്താല്‍. അന്നേ ദിവസം പാര്‍ട്ടിക്കാര്‍ ട്രെയിന്‍ തടഞ്ഞും കടകമ്പോളങ്ങള്‍ അടപ്പിച്ചും ഹര്‍ത്താല്‍ ആഘോഷിച്ചു. ജനങ്ങള്‍ വീട്ടിലിരുന്നു ടിവിയില്‍ വിവിധ ജ്വല്ലറികള്‍ സ്പോണ്‍സര്‍ ചെയ്ത "ഹര്‍ത്താല്‍ ദിന പ്രത്യേക" പരിപാടികള്‍ ആസ്വദിച്ചു. (അതിനിടെ മറ്റൊരു കോമഡി - ഏഷ്യാനെറ്റ്‌ ന്യൂസ്‌ ചാനലില്‍ വാര്‍ത്ത വായിച്ച ആള്‍ ഹര്‍ത്താല്‍ റിപ്പോര്‍ട്ട്‌ പറഞ്ഞു തീര്‍ത്തത് ഇങ്ങനെ ആണ് - "അടുത്ത ഹര്‍ത്താല്‍ ദിനത്തിലും ഇതേ കാര്യങ്ങള്‍ തന്നെ പറയാമെന്ന പ്രതീക്ഷയോടെ മറ്റു വാര്‍ത്തകള്‍ തുടരുന്നു...")

എന്തായാലും ഹര്‍ത്താല്‍ വന്‍ വിജയം ആയിരുന്നു. ഇപ്പൊ നിത്യോപയോഗ സാധനങ്ങള്‍ എല്ലാം കടയില്‍ ചെന്നാല്‍ പൈസ കൊടുക്കാതെ കിട്ടും.

എന്തായാലും ഇനി അടുത്ത ഹര്‍ത്താല്‍ ദിനം ആഘോഷിക്കാന്‍ ജനങ്ങളും ചാനലുകാരും തയ്യാറെടുക്കുകയാണ്. സ്ഥിരമായി ഹര്‍ത്താല്‍ നടത്തി ജനജീവിതം ദുസ്സഹമാക്കുന്നതില്‍ പ്രതിഷേധിച്ചുകൊണ്ട് ഉടന്‍ തന്നെ ഒരു ഹര്‍ത്താല്‍ നടത്താന്‍ സാധ്യത ഉണ്ടെന്നു കേള്‍ക്കുന്നു.

ഇതൊക്കെ ആണ് പോയ ഒരാഴ്ചത്തെ പ്രധാന വിശേഷങ്ങള്‍. ഇനി വീണ്ടും കാണാം.

അതുവരേക്കും ബൈ...!

പതിവുപോലെ മറ്റൊരു വിഷു കൂടി..

2010-04-15T03:54:00.003+05:30

പതിവുപോലെ മറ്റൊരു വിഷു കൂടി ആഘോഷിക്കുകയാണ് നമ്മള്‍. എന്താണ് വിഷു എന്ന് ആരും അന്വേഷിക്കാറില്ല. കണി വെയ്ക്കുക. അത് രാവിലെ കാണുക. പിന്നെ കൈനീട്ടം വാങ്ങുക... കൊടുക്കുക ... ഇതൊക്കെ തന്നെയാണ് പരിപാടികള്‍. അല്ലേ.

വിഷു നമ്മുടെ ഈ കൊച്ചു കേരളത്തിന്‍റെ പുതുവര്‍ഷ പിറവി ആണെന്ന് പറയപ്പെടുന്നു. അതായത് നമ്മുടെ കൊല്ലവര്‍ഷം തുടങ്ങുന്ന AD. 825 ല്‍ പകലും രാത്രിയും തുല്യമായിരുന്ന ദിവസം ആയിരുന്നു ഏപ്രില്‍ 15. അന്ന് പുതുവര്‍ഷ ദിവസമായി രേഖപ്പെടുത്തുകയും ചെയ്തു. അതങ്ങനെ ആണ് വിഷു പുതുവര്‍ഷം ആയത്. അപ്പോള്‍ ചിങ്ങം എന്താണ്?

സത്യത്തില്‍ ചിങ്ങമാസം കേരളത്തിലെ കൊയ്ത്തു നടക്കുന്ന സമയം ആയിരുന്നു. ഓണം എന്നത് കൊയ്ത്തിനോട് അനുബന്ധിച്ച് നടക്കുന്ന ആഘോഷങ്ങളും. അതല്ലാതെ ചിങ്ങം 1 നു ജ്യോതിശാസ്ത്രപരമായി യാതൊരു പ്രത്യേകതയും ഇല്ല. എന്നാല്‍ മേടം 1 എന്നത് പകലും രാത്രിയും തുല്യമായ ദിവസം ആണ്. പുതുവര്‍ഷം ആയി മേടം 1 തിരഞ്ഞെടുക്കാന്‍ തന്നെ കാരണം അതാണ്‌. നമ്മള്‍ വിഷു ദിവസത്തില്‍ ചെയ്യുന്ന കര്‍മങ്ങളുടെ ഫലം ആ വര്‍ഷം മുഴുവന്‍ അനുഭവിക്കും എന്നാണ് പറയപ്പെടുന്നത്‌. അതുകൊണ്ടുതന്നെ എല്ലാരും അതിരാവിലെ കണി കാണുകയും, കൈനീട്ടം നല്‍കുകയും അമ്പലത്തില്‍ പോകുകയും അങ്ങനെ നല്ല നല്ല കാര്യങ്ങള്‍ ചെയ്യുകയും ചെയ്യുന്നു.

(അന്നത്തെ ദിവസം മാത്രം നല്ലത് ചെയ്താല്‍ മതിയല്ലോ - നമ്മളൊക്കെ ആരാ മക്കള്‍.. - അടുത്ത ദിവസം മുതല്‍ തനി കയ്യിലിരുപ്പു കാണിക്കും!)

മേടം 1 എന്നത് പകലും രാത്രിയും തുല്യമായ ദിവസം ആണെന്ന് പറഞ്ഞല്ലോ. അതായത് AD 825 ലെ ഏപ്രില്‍ 15 നു പകലും രാത്രിയും തുല്യം ആയിരുന്നു. ഈ ദിവസത്തിന് പറയുന്ന പേരാണ് "വിഷുവം". സൂര്യന്‍ ഈ ദിവസത്തില്‍ തെക്ക് നിന്നും വടക്കോട്ട്‌ മുറിച്ചു കടക്കുന്നു. അതായതും സൂര്യം തെക്കിനും വടക്കിനും നടുവില്‍. അതുകൊണ്ടാണ് പകലും രാത്രിയും ഒരുപോലെ ആകുന്നതും. പക്ഷെ, കറങ്ങുന്ന ഏതൊരു വസ്തുവിനും ഉള്ള ഒരു സ്വഭാവം ഉണ്ട് - അതിനു "Precession" എന്ന് പറയും. അത് കാരണം വിഷുവം പതുക്കെ പതുക്കെ മാറും. അങ്ങനെ, ഇപ്പോള്‍, 1185 വര്‍ഷങ്ങള്‍ കഴിയുമ്പോള്‍, യഥാര്‍ത്ഥ വിഷുവം വരുന്നത് മാര്‍ച്ച്‌ 20 നു ആണ്. പക്ഷെ, നമ്മള്‍ മലയാളികള്‍ ഇപ്പോഴും പഴയതുപോലെ മേടം ഒന്നിന് വിഷുവം ആഘോഷിക്കുന്നു. യഥാര്‍ത്ഥ വിഷുവം കടന്നുപോയിട്ടു പിന്നെയും 20 ദിവസങ്ങള്‍ കഴിഞ്ഞാണ് നമ്മുടെ ആഘോഷം.

ഇനി, ഇതുപോലെ തന്നെ സൂര്യന്‍ വടക്ക് നിന്നും തിരികെ തെക്കോട്ട്‌ മുറിച്ചു കടക്കുന്ന മറ്റൊരു ദിവസം ഉണ്ടാകണമല്ലോ. അതാണ്‌ പത്താമുദയം എന്ന പേരില്‍ നാം ആഘോഷിക്കുന്നത്.

ഇതൊക്കെ പറഞ്ഞു ബോറടിപ്പിച്ചോ? വാനനിരീക്ഷണം എന്‍റെ ജീവിതത്തില്‍ ഒരിക്കലും ഒഴിവാക്കാന്‍ പറ്റാത്ത ഒന്നാണ്. ആകാശത്തെയും അതിലെ സ്വര്‍ണ മുത്തുകളെയും ഗ്രഹങ്ങളേയും ഒക്കെ പഠിക്കാനും നിരീക്ഷിക്കാനും ഒരുപാട് ഇഷ്ടമാണ് എനിക്ക്. "Stellarium" എന്ന സോഫ്റ്റ്‌വെയര്‍ എന്‍റെ ഏറ്റവും പ്രിയപ്പെട്ട സോഫ്റ്റ്‌വെയര്‍ ആണ്. ആകാശത്തിലെ നക്ഷത്രങ്ങളെ കുറിച്ച് ഒരുപാട് അറിയാന്‍ ശ്രമിക്കാറുണ്ട്. കുഞ്ഞ് നാളിലെ തന്നെ ഈ സ്വഭാവം തുടങ്ങിയത് കാരണം ഇന്ന് ലോകത്തില്‍ എവിടെ പോയാലും നക്ഷത്രങ്ങളെ നോക്കി നമ്മള്‍ ഇപ്പോള്‍ നില്‍ക്കുന്ന ദിശയും സമയവും പറയാന്‍ കഴിയും. ചിലപ്പോ കമ്പം കേറുമ്പോള്‍ കൂടെ നില്‍ക്കുന്നവനെ ഇതൊക്കെ പഠിപ്പിക്കാന്‍ ശ്രമിച്ചു തല്ലു വാങ്ങാറുണ്ട്.

എന്തായാലും വിഷുവിനു ഇതൊക്കെ ഒന്ന് പറഞ്ഞു എന്നെ ഉള്ളു.

പിന്നെ, ഇന്നലെ ഏപ്രില്‍ 14 ആയിരുന്നു. കൃത്യം 98 വര്‍ഷങ്ങള്‍ക്കു മുന്‍പാണ് ടൈറ്റാനിക് മുങ്ങി താഴുന്നത്. ആ സ്വപ്ന സൗധം അറ്റ്‌ലാന്റിക് സമുദ്രത്തിന്‍റെ ആഴങ്ങളിലേക്ക് പോയത് 1912 ഏപ്രില്‍ 14 നു ആയിരുന്നു. അതിന്‍റെ ആദ്യ യാത്രയില്‍ തന്നെ അത് ആഴങ്ങളിലേക്ക് പോയി...

ടൈറ്റാനിക് ഒരു പ്രണയ കാവ്യം ആക്കി മാറ്റിയത് ജെയിംസ്‌ കാമറൂണ്‍ ആണ്. ഇന്ന് ടൈറ്റാനിക് എന്ന് പറയുമ്പോള്‍ താജ് മഹല്‍ പോലെ ഒരു പ്രണയ പ്രതീകം ആണ്. അതൊക്കെ എന്തായാലും, ടൈറ്റാനിക് പോലെ ലോകത്ത് ഏറ്റവും കൂടുതല്‍ ചര്‍ച്ച ചെയ്യപ്പെട്ട മറ്റൊരു കപ്പല്‍ ഉണ്ടാകില്ല. ആ ദുരന്ത നായികയുടെ ഓര്‍മ്മകള്‍ മിന്നിമറയുന്ന ദിവസം കൂടി കടന്നു പോകുന്നു.

ഈ വിഷു പുലരിയില്‍ എന്താണ് നിങ്ങളുടെ തീരുമാനങ്ങള്‍? ആരെങ്കിലുമൊക്കെ നന്നാകാന്‍ തീരുമാനിച്ചോ? എങ്കില്‍ ഒരു വാക്ക് പറയണം കേട്ടോ...

എല്ലാവര്‍ക്കും വിഷു ആശംസകള്‍....

വരുന്നത് നല്ലൊരു പുതുവര്‍ഷം ആയിരിക്കട്ടെ....! ആശംസകള്‍...!

എന്‍റെ കവിത

2010-03-28T13:39:00.003+05:30

ഇന്ന് മറ്റൊരു മനോഹരമായ ഞായറാഴ്ച. വീട്ടില്‍ ഇരുന്നു ഗൂഗിളില്‍ കയറി സെര്‍ച്ച്‌ ചെയ്തും മറ്റുള്ളോരുടെ ഓര്‍ക്കുട്ട് പ്രൊഫൈല്‍ നോക്കിയും സമയം നീങ്ങുമ്പോള്‍ ഒരു പഴയ ചിന്ത മനസ്സില്‍ വന്നു - എന്‍റെ "കവിത" - അത് ബ്ലോഗില്‍ എഴുതിയാലോ എന്ന്. എന്നാല്‍ എഴുതാം എന്ന് തീരുമാനിച്ചു.

എന്‍റെ കവിത എന്ന് കേള്‍ക്കുമ്പോള്‍ ഞാന്‍ ഒരു കവി ആണെന്ന് തെറ്റിദ്ധരിക്കരുത്. ഞാന്‍ ഇതുവരെ പ്രസിദ്ധപ്പെടുത്താത്ത ഈ "അമൂല്യരത്നം" ഇന്ന് പുറംലോകം കാണുകയാണ്. എന്‍റെ സാഹിത്യ സൃഷ്ട്ടി (ഹാ ഹാ..... അയ്യോ... തമാശ....) ഇന്ന് ഇവിടെ റിലീസ് ചെയ്യുകയാണ്.

ഇനി ഈ കവിത എഴുതാനുണ്ടായ സാഹചര്യം പറയാം.

കോളേജില്‍ ഞാന്‍ ബി.ടെക് ആദ്യവര്‍ഷം പഠിക്കുമ്പോഴാണ് ഈ കവിത എഴുതുന്നത്‌. കൃത്യമായി പറഞ്ഞാല്‍ 2005 നവംബര്‍ മാസത്തില്‍. അന്ന് ഞാന്‍ ഈ പേപ്പര്‍ മടക്കി ചുരുട്ടി ബുക്കിനകത്ത്‌ ഒളിപ്പിച്ചതാണ്. പിന്നെ ഇടയ്ക്കിടെ എടുത്തു നോക്കി വായിച്ചു ചിരിക്കാറുണ്ട്. ഇനി അത് എല്ലാരും വായിച്ചു ചിരിക്കട്ടെ.

അന്ന് എന്നെ കെമിസ്ട്രി പഠിപ്പിക്കുന്ന ടീച്ചര്‍ ആണ് കവിത. ഞാന്‍ കണ്ടിട്ടുള്ളതില്‍ വെച്ച് ഏറ്റവും നല്ല അധ്യാപകരില്‍ ഒരാള്‍. ഞാന്‍ പലപ്പോഴും മാതൃക ആക്കാന്‍ ആഗ്രഹിച്ചിട്ടുള്ള ഒരു നല്ല അധ്യാപിക.

ഒരുദിവസം കവിത ടീച്ചര്‍ എല്ലാരോടും ഫീഡ്ബാക്ക് എഴുതാന്‍ പറഞ്ഞു. ക്ലാസ്സിനെ കുറിച്ചും, പഠിപ്പിക്കുന്ന രീതിയെ കുറിച്ചും ഒക്കെ അഭിപ്രായം എഴുതി കൊടുക്കണം. ഒരു പേപ്പറില്‍ എഴുതി മടക്കി കൊടുക്കണം, നമ്മുടെ പേരൊന്നും വയ്ക്കണ്ട എന്നും പറഞ്ഞു.

"പേര് വയ്ക്കണ്ട" എന്ന് കേട്ടപ്പോള്‍ എന്‍റെ ഉള്ളിലെ ചെകുത്താന്‍ എഴുനേറ്റു... ആളറിയാതെ നിന്ന് ഓരോ ചട്ടമ്പിത്തരങ്ങള്‍ ഒപ്പിക്കാന്‍ എനിക്ക് വല്ലാത്ത താല്പര്യമാണ്... ഇത്തവണ എന്ത് കാണിച്ചുകൂട്ടണം എന്ന് ഞാന്‍ ആലോചിച്ചു. അപ്പോള്‍ കിട്ടിയതാണ് "കവിതക്ക് ഒരു കവിത" എന്ന ആശയം.

പിന്നെ വൈകിയില്ല, രണ്ടു പേപ്പര്‍ എടുത്തു. ഒന്നില്‍ ഇംഗ്ലീഷില്‍ ടീച്ചറിനെ കുറിച്ച് ഫീഡ്ബാക്ക് എഴുതി. മറ്റേതില്‍ നല്ലൊരു പടവും വരച്ചു, കൂടെ മലയാളത്തില്‍ ഒരു കവിതയും എഴുതി. "എന്‍റെ കവിത" എന്നായിരുന്നു ടൈറ്റില്‍. വരികള്‍ കൃത്യമായി ഓര്‍ക്കുന്നില്ല. ഏകദേശം - "പ്രിയ കവിതേ, നീയെന്‍റെ ജീവന്‍റെ കവിത" - എന്നൊക്കെ ആയിരുന്നു വരികള്‍. എന്നിട്ട് രണ്ടു പേപ്പറും ഒരുമിച്ചു വരാതെ രണ്ടു തവണ ആയി കൊടുത്തു. അതെല്ലാം വാങ്ങി കവിത ടീച്ചര്‍ പോയി.

പിറ്റേന്ന് കവിത ടീച്ചര്‍ വന്നിട്ട് ഫീട്ബാക്കിന്‍റെ കാര്യം പറഞ്ഞു. എന്നിട്ട് എന്നെ നോക്കി പറഞ്ഞു - "വിഷ്ണു, കവിത കൊള്ളാം കേട്ടോ" എന്ന്. ഞാന്‍ ഒന്ന് കിടുങ്ങി. "എന്‍റെ ദൈവമേ....!!!!" എന്നൊരു നിലവിളി... ഞാന്‍ ആണ് കവിത എഴുതിയതെന്നു എങ്ങനെ മനസിലായി? ആരോ എന്നെ ഒറ്റിക്കൊടുത്തു.... ഹോ... കഴുതകള്‍... ക്ലാസ്സ്‌ നിറയെ കഴുതകള്‍...

പിന്നെ എല്ലാരും എന്നോട് ചോദിച്ചു ഞാന്‍ കവിതയൊക്കെ എഴുതാറുണ്ടോ എന്ന്. കോളേജില്‍ വന്നതല്ലേ ഉള്ളു, എല്ലാര്‍ക്കും എല്ലാരെയും അറിയില്ലല്ലോ... ഞാന്‍ ഒന്ന് "മിനുങ്ങി". എന്നാല്‍ പിന്നെ കവിത എഴുതിയാലോ എന്നൊരു അതിമോഹം മനസ്സില്‍ കടന്നുകൂടി. അങ്ങനെ, എം.ടി.വാസുദേവന്‍ നായര്‍ സാര്‍ പറഞ്ഞതുപോലെ, എന്‍റെ മനസ്സില്‍ ഒരു കവിത അലയടിക്കാന്‍ തുടങ്ങി. ഒരു കവിതയുടെ തന്തു മനസ്സില്‍ കിടന്നു പിടഞ്ഞില്ല എങ്കിലും, കവിത എഴുതണമെന്നുള്ള അതിമോഹം എന്നെ ഒരു കവിതയില്‍ കൊണ്ടെത്തിച്ചു. അങ്ങനെയാണ് ഈ കവിത എഴുതുന്നത്‌.

ആദ്യത്തെ നാലുവരികള്‍ ആണ് ആദ്യം എഴുതിയത്. പിന്നെ കുറെനാള്‍ കഴിഞ്ഞാണ് ബാക്കി എഴുതുന്നത്‌. എഴുതുമ്പോള്‍ രണ്ടുപേര്‍ക്ക് അര്‍ത്ഥം അറിയാമായിരുന്നു - എനിക്കും ദൈവത്തിനും. ഇപ്പൊ ഒരാള്‍ക്ക്‌ മാത്രമേ അര്‍ത്ഥം അറിയൂ - ദൈവത്തിനു മാത്രം.

ഇതിനും ഞാന്‍ മറ്റൊരു ടൈറ്റില്‍ ആലോചിച്ചു മെനക്കെട്ടില്ല. ഞാന്‍ പേര് കൊടുത്തു - "എന്‍റെ കവിത" - അതിന്‍റെ കൂടെ ഒരു അടിക്കുറിപ്പും - "അര്‍ത്ഥം മറന്നുപോയി" . ആ കവിത ഇന്ന് ഇവിടെ റിലീസ് ചെയ്യട്ടെ.

"എന്‍റെ കവിത"

ചിന്താരത്നമായി വിരിയുന്ന കവിതേ,
നീയെന്നില്‍ നിറയ്ക്കുന്നിതായിരം പൂക്കള്‍.
ആയിരം പൂക്കളായി വിരിയുന്ന സ്വപ്നമോ,
ആരിലും കുടികൊള്ളും ആത്മ സാമ്രാജ്യമോ...

മനസിന്‍റെ പാതയിലൊരുമിച്ചു വന്നു നാം,
മനസിന്‍റെ മനസിലെ മനസുകള്‍ കൈമാറി,
നീണ്ടുപോകുന്നൊരീ യാത്രയില്‍ വീണ്ടും
കണ്ടുമുട്ടുമെന്നോര്‍ത്തു പിരിഞ്ഞു നാം.

ഇന്നലെയെന്‍റെയീ ജന്മമുറങ്ങുമ്പോഴും,
ഇന്നെന്‍റെ സ്വന്തമീ വര്‍ണ്ണമുറങ്ങുമ്പോഴും,
നാളെയീ ജീവന്‍റെ താളമുറങ്ങുമ്പോഴും,
എന്നെന്നുമെന്‍സ്വന്തം നീ മാത്രം നീ മാത്രം.

പ്രിയ വായനക്കാരെ, ഇതൊക്കെ വായിച്ചിട്ട് എനിക്കിട്ടു രണ്ടു തരണമെന്ന് തോന്നുന്നെങ്കില്‍, അതൊക്കെ ഫീഡ്ബാക്ക് ആയി എഴുതണം. പക്ഷെ ഞാന്‍ ചെയ്തമാതിരി അനോണിമസ് ആയി കവിത എഴിതിയേച്ചു പോകരുത് കേട്ടോ...

വീണ്ടും കാണുന്നതുവരെ ബൈ...!

ആത്മഹത്യ...!

2010-03-25T01:57:00.002+05:30

( പ്രിയപ്പെട്ടവരേ, ഇത് എന്‍റെ ആത്മഹത്യാ കുറിപ്പ് അല്ല. ഉടനെയൊന്നും ഒരു ആത്മഹത്യ എന്‍റെ പ്ലാനില്‍ ഇല്ല. അതുകൊണ്ട് ഇത് എന്‍റെ ആത്മഹത്യാകുറിപ്പ് ആണെന്ന് കരുതി വായിക്കാന്‍ വന്നവരോട് "സോറി" കേട്ടോ... )

ഈ നീണ്ട കാലത്തെ ജീവിതത്തിനിടയില്‍ ഒരു തവണ എങ്കിലും ആത്മഹത്യ ചെയ്യണം എന്ന് തോന്നാത്തവര്‍ വിരളം ആണ്... അല്ലേ? എനിക്കും തോന്നിയിട്ടുണ്ട്. നിങ്ങള്‍ക്കും തോന്നിയിട്ടുണ്ട്. "ഇല്ല" എന്ന് പറയാന്‍ പറ്റുന്നവര്‍ ഒരു മനുഷ്യജീവി ആണോ എന്ന് സംശയമുണ്ട്‌ കേട്ടോ...!

ആത്മഹത്യ ചെയ്യാന്‍ ഒരുവനെ (അല്ലെങ്കില്‍ ഒരുവളെ) പ്രേരിപ്പിക്കുന്നത് ആഗ്രഹിച്ചത്‌ കിട്ടാതാവുന്ന അവസരത്തില്‍ ആണ്. നിരാശ എന്ന വികാരം ആണ് ആത്മഹത്യയുടെ പ്രേരണ. എന്‍റെ അറിവില്‍ ഏറ്റവും കൂടുതല്‍ ആത്മഹത്യ ഉണ്ടാക്കുന്ന ചില സംഭവങ്ങള്‍ ഇവയാണ് -

1. പരീക്ഷക്ക് പ്രതീക്ഷിച്ച മാര്‍ക്ക്‌ കിട്ടതാവുക - അല്ലെങ്കില്‍ തോല്‍വി.
2. സ്നേഹിച്ച പെണ്‍കുട്ടി അല്ലെങ്കില്‍ പുരുഷന്‍ കൈവിട്ടു പോകുന്നത്.
3. സാമ്പത്തികമായ ബുദ്ധിമുട്ടുകള്‍.

മുകളില്‍ പറഞ്ഞവ കൂടാതെ ഒരുപാട് കാരണങ്ങള്‍ ഇനിയും ഉണ്ട്. ഓരോരുത്തര്‍ക്കും ഓരോരോ കാരണങ്ങള്‍.

ഞാന്‍ പലേടത്തും കണ്ടിട്ടുള്ള ഒരു കാര്യമാണ് - "ആത്മഹത്യ ഒന്നിനും ഒരു പരിഹാരം അല്ല" - എന്ന രീതിയിലുള്ള വലിയ വലിയ ലേഖനങ്ങളും ഉപദേശങ്ങളും. അല്ലെങ്കിലും, ഒരു പ്രതിഫലവും വാങ്ങാതെ ചിലരൊക്കെ സൌജന്യമായി വിതരണം ചെയ്യുന്ന ഒരു വസ്തു ആണ് "ഉപദേശം".

ഈ ഉപദേശികള്‍ ഒക്കെയും വലിയ വായില്‍ പറയാറുണ്ട്‌, "ആത്മഹത്യ എന്നത് ഭീരുക്കള്‍ക്ക് മാത്രം ഉള്ളതാണ്", "ആത്മഹത്യ ഒരുതരം ഒളിച്ചോട്ടം ആണ്"... എന്നൊക്കെ. എനിക്ക് ഒരു കാര്യമേ ചോദിക്കാനുള്ളു - ഈ ഉപദേശികള്‍ ഒരുദിവസം ജോലി കഴിഞ്ഞു വീട്ടില്‍ എത്തുന്നു - അപ്പോള്‍ വീട് തീപിടിച്ചു നശിച്ചിരിക്കുന്നു, സ്നേഹമയി ആയിരുന്ന ഭാര്യയും, പ്രിയപ്പെട്ട കുഞ്ഞുങ്ങളും മരിച്ചുപോയിരിക്കുന്നു, ജീവിതകാലം കൊണ്ട് സമ്പാദിച്ച സ്വത്തുക്കള്‍ മുഴുവനും തീ കൊണ്ടുപോയി. ഒന്ന് ആശ്വസിപ്പിക്കാന്‍ ആരുമില്ല. ഒറ്റപ്പെട്ട ഒരു അവസ്ഥ. ഇങ്ങനെ ഒരു അവസ്ഥയില്‍ പിടിച്ചു നില്‍ക്കാന്‍ ഈ ഉപദേശിക്കു കഴിയുമോ? ഒരു നിമിഷമെങ്കിലും അയാള്‍ മരണത്തെ കുറിച്ച് ചിന്തിക്കില്ലേ?

ഇങ്ങനെയൊക്കെ ഞാന്‍ പറയുമ്പോള്‍ നിങ്ങള്‍ക്ക് തോന്നും ഞാന്‍ ആത്മഹത്യയെ സപ്പോര്‍ട്ട് ചെയ്യുകയാണോ എന്ന്. അങ്ങനെ അല്ല.

ഞാന്‍ ഉദ്ദേശിക്കുന്നത് ഇതാണ് - ഒരാള്‍ ആത്മഹത്യ ചെയ്യണമെന്നു വിചാരിക്കുമ്പോള്‍ അയാളുടെ മാനസികനില എന്താണെന്ന് നമ്മള്‍ മനസിലാക്കണം, അയാളെ നമ്മള്‍ ആശ്വസിപ്പിക്കണം, അയാള്‍ക്ക്‌ ജീവിതത്തില്‍ പ്രതീക്ഷകള്‍ നല്‍കണം, ജീവിതത്തിന്‍റെ പാതയിലേക്ക് തിരികെ കൊണ്ടുവരണം.

സ്നേഹിച്ച പെണ്‍കുട്ടിയെ മറ്റൊരാള്‍ സ്വന്തമാക്കുന്നത് ആര്‍ക്കും സഹിക്കാന്‍ കഴിയില്ല. അങ്ങനെ ഒരു അവസ്ഥയില്‍ ഒരാള്‍ എന്തായാലും ആത്മഹത്യയെ കുറിച്ച് ചിന്തിക്കും. ഈ അവസ്ഥ അല്പം അപകടകരമാണ്. ഈ മാനസികാവസ്ഥയില്‍ ഇതു നിമിഷവും അയാള്‍ മരിക്കാം. പക്ഷെ, ഈ അവസ്ഥയില്‍ നിന്നും അല്പം ഒരു ആശ്വാസം കിട്ടിയാല്‍ പിന്നെ അവിടെ ആത്മഹത്യക്കുള്ള സാധ്യത വളരെ കുറയും. പിന്നെ തിരികെ ജീവിതത്തിലേക്ക്. പക്ഷെ ഇങ്ങനെ ആത്മഹത്യയില്‍ നിന്നും ഒരാളെ തിരികെ ജീവിതത്തില്‍ കൊണ്ടുവരാന്‍ അയാളുടെ മനസ് അറിയുന്ന ഒരു സുഹൃത്തിന് മാത്രമേ കഴിയൂ. അത് ചിലര്‍ക്ക് സ്വന്തം കൂട്ടുകാര്‍ ആകാം, ചിലര്‍ക്ക് അത് മാതാപിതാക്കള്‍ ആകാം, ചിലര്‍ക്ക് ഒരുപക്ഷെ അതൊരു കൌണ്‍സിലര്‍ ആകാം.

ആകെ അറിയാനുള്ളത് ഇതാണ് - ആത്മഹത്യ എന്ന ചിന്തയില്‍ നിന്നും മനസിനെ മാറ്റുക, ജീവിതത്തില്‍ തിരികെ എത്തിക്കുക. ഇത് ഒരു സുഹൃത്തിന്‍റെ കടമ ആണ്.

( പത്രങ്ങളില്‍ കാണാറുണ്ട്‌, കാമുകിയും കാമുകനും ഒരുമിച്ചു ആത്മഹത്യ ചെയ്തു എന്ന്. ഒരുപാട് സ്നേഹിച്ചിട്ടു ഒരിക്കലും ഒരുമിക്കാന്‍ വീട്ടുകാര്‍ സമ്മതിച്ചില്ലെങ്കില്‍ പിന്നെ വേറെ എന്താണ് ചെയ്യേണ്ടത്? ജീവിതത്തില്‍ മറ്റെന്തിനെക്കാളും സ്നേഹത്തിനു വിലകൊടുക്കുന്നവര്‍ ആണ് ഇങ്ങനെ ഒരു സാഹസം ചെയ്യുക. അവരുടെ പ്രണയത്തിന് മരണത്തിനും അപ്പുറം ഒരു ലോകമുണ്ട് - അവരുടേത് മാത്രമായ ഒരു ലോകം. അവിടേക്കാണ് അവര്‍ പോകുന്നതും. അവരെ പിന്തിരിപ്പിക്കാന്‍ പ്രയാസവുമാണ്.)

ഒന്ന് ഓര്‍ത്തു നോക്കൂ, ഒരാള്‍ ആത്മഹത്യാക്കുറിപ്പ് എഴുതുമ്പോള്‍ അയാളുടെ മനസിലെ വികാരം എന്തായിരിക്കും? "ആത്മഹത്യ ഒന്നിനും പരിഹാരമല്ല" എന്നും, "ആത്മഹത്യ ഒളിച്ചോട്ടം ആണ്" എന്നുമൊക്കെ ചിന്തിക്കാന്‍ ആരെങ്കിലും മിനക്കെടുമോ? "തൂങ്ങുമ്പോള്‍ കയര്‍ പൊട്ടി താഴെ വീണു കയ്യും കാലും ഓടിയുമോ എന്തോ" എന്നൊക്കെ ആയിരിക്കും അയാളുടെ ചിന്ത. ആ നേരത്ത് അയാള്‍ക്ക് പ്രതീക്ഷയുടെ നാളം പകരാന്‍ രണ്ടാമതൊരാള്‍ തന്നെ വേണം. അല്ലാതെ ആത്മഹത്യ ചെയ്യാന്‍ തീരുമാനിച്ച ഒരാളും സ്വയം പിന്മാറാന്‍ ശ്രമിക്കില്ല. അതുകൊണ്ട് തന്നെ, മുകളില്‍ പറഞ്ഞ ഉപദേശങ്ങള്‍ ഒരിക്കലും മരണം കാത്തുനില്‍ക്കുന്നവന് ഉപകാരപ്പെടുകയുമില്ല.

ആത്മഹത്യക്ക് കാരണം നിരാശ ആണ്. അപ്പൊ നിരാശയ്ക്ക് കാരണം എന്താണ്?

"ആഗ്രഹങ്ങള്‍ ആണ് നിരാശയ്ക്ക് കാരണം" - ഇത് പരക്കെ വ്യാപകമായ മറ്റൊരു ഉപദേശം. ആഗ്രഹങ്ങള്‍ ഇല്ലാതെ എന്തോന്ന് ജീവിതം? ഒരുപക്ഷെ ആഗ്രഹങ്ങള്‍ ആണ് നമ്മെ പല വിജയങ്ങളിലും എത്തിക്കുന്നത്. ആഗ്രഹങ്ങള്‍ നല്ലതാണ്, പക്ഷെ അത് "അത്യാഗ്രഹങ്ങള്‍" ആകുമ്പോള്‍ സംഗതി മാറും. അപ്പോള്‍ കളി വേറെ.

ഒരുപാട് നല്ല നല്ല കൂട്ടുകാര്‍ - മനസ് തുറന്നു എല്ലാം പറയാവുന്ന കൂട്ടുകാര്‍ ഉണ്ടെങ്കില്‍ ആത്മഹത്യക്ക് സാധ്യത വളരെ കുറവാണ്. അങ്ങനെയുള്ള കൂട്ടുകാരെ കിട്ടുക എന്നത് ഒരു ഭാഗ്യമാണ്.

അതുകൊണ്ട്, ഞാന്‍ പറയട്ടെ - നിങ്ങള്‍ ജീവിതത്തില്‍ ഓരോന്ന് ആഗ്രഹിക്കുക. സ്വപ്നം കാണുക. അത് സഫലമാക്കാന്‍ ശ്രമിക്കുക, സഫലമായില്ലെങ്കില്‍ ആത്മഹത്യ ചെയ്യാന്‍ തോന്നാം, സ്വയം നിയന്ത്രിക്കാന്‍ പറ്റിയാല്‍ രക്ഷപ്പെടുക, അല്ലെങ്കില്‍ ഒരു സുഹൃത്തിനോട് മനസ് തുറന്നു എല്ലാം പറഞ്ഞിട്ട് ആത്മഹത്യക്ക് തയ്യാറെടുക്കുക. അടുത്ത ആഴചയില്‍ ആത്മഹത്യ പ്ലാന്‍ ചെയ്യുക. അതുവരെ കാത്തിരിക്കുക. അതിനിടയില്‍ നിങ്ങളുടെ സുഹൃത്ത് നിങ്ങളെ ജീവിതത്തിലേക്ക് കൊണ്ടുവരും - ഉറപ്പ്.

ബൈനറി സെര്‍ച്ചും, പിന്നെ ഒരു മാജിക്കും.

2010-03-17T00:12:00.002+05:30

അങ്ങനെ, കോളേജിലെ അധ്യാപന ജീവിതം ഭംഗിയായി പോകുകയാണ്. ഇതിനിടെ രസകരമായ പലതും ഉണ്ടായി. ഞാന്‍ ഒരു മാജിക് കാണിച്ചു കുട്ടികളെയെല്ലാം അത്ഭുതപ്പെടുത്തി എന്നതാണ് ഇപ്പോഴും മനസ്സില്‍ മായാതെ നില്‍ക്കുന്ന ഒരു സംഭവം, ഒരുപക്ഷെ, ഒരിക്കലും മറക്കാന്‍ കഴിയാത്ത ഒരു സംഭവം.

ഞാന്‍ പഠിപ്പിക്കുന്ന വിഷയം "Datastructures " ആണ്. അതില്‍ ഒരു സെര്‍ച്ചിംഗ് പഠിക്കാനുണ്ട്. ബൈനറി സെര്‍ച്ച്‌ എന്ന് പറയും. അത് ചുരുക്കി പറഞ്ഞാല്‍ ഇങ്ങനെ - നമ്മള്‍ ഒന്ന് മുതല്‍ നൂറു വരെ എഴുതുന്നു എന്ന് കരുതുക. അതില്‍ ഞാന്‍ 75 കണ്ടുപിടിക്കണം. അതിനായി ആദ്യം ഈ ലിസ്റ്റ് രണ്ടായി പകുത്തെടുക്കുക. അപ്പോള്‍ നടുവില്‍ 50 . ഇനി, നമ്മള്‍ കണ്ടുപിടിക്കേണ്ട സംഖ്യ ഈ 50 നെക്കാള്‍ വലുതാണോ എന്ന് നോക്കുക. ആണെങ്കില്‍ ഇനി നമ്മള്‍ രണ്ടാമത്തെ പകുതി മാത്രം പരിഗണിച്ചാല്‍ മതി. ആദ്യത്തെ പകുതി ഉപേക്ഷിക്കുന്നു. ഇനി രണ്ടാമത്തെ പകുതി വീണ്ടും പകുത്തെടുത്തു ഈ ക്രിയകള്‍ ആവര്‍ത്തിക്കുന്നു. അങ്ങനെ വളരെ പെട്ടെന്ന് നമുക്ക് കണ്ടുപിടിക്കേണ്ട സംഖ്യ കണ്ടുപിടിക്കാം. ഇതാണ് ബൈനറി സെര്‍ച്ച്‌.

ഇനി, ക്ലാസ്സില്‍ ഞാന്‍ ഇത് എല്ലാര്‍ക്കും മനസിലാകുന്ന വിധത്തില്‍ അവതരിപ്പിക്കാന്‍ ശ്രമിക്കുകയാണ്. ബോര്‍ഡില്‍ A മുതല്‍ Z വരെ എഴുതി. എന്നിട്ട് ഒരു പെണ്‍കുട്ടിയോട് എഴുനേറ്റു മനസ്സില്‍ ഒരു അക്ഷരം വിചാരിക്കാന്‍ പറഞ്ഞു. ഞാന്‍ അത് കണ്ടുപിടിക്കാന്‍ പോവുകയാണ് എന്നും പറഞ്ഞു.

എന്നിട്ട് ഞാന്‍ നോക്കി. ആ ലിസ്റ്റ് ഇനി രണ്ടായി പകുത്തെടുക്കണം. ആ ലിസ്റ്റില്‍ ഒത്ത നടുവില്‍ വരുന്നത് M ആണ്, ഞാന്‍ അതില്‍ M നു നേരെ ഒരു വട്ടം വരച്ചിട്ടു ആ കുട്ടിയോട് ചോദിച്ചു - "M ആണോ വിചാരിച്ചത്?"

എങ്ങനെ ആണെന്ന് അറിയില്ല. ആ കുട്ടി വിചാരിച്ചതും M തന്നെ ആയിരുന്നു....!!! ആ കുട്ടി വിടര്‍ന്ന കണ്ണുകളോടെ "അതെ" എന്ന് ഉത്തരം പറഞ്ഞു.

എല്ലാരും ഒന്ന് ഞെട്ടി. ഞാന്‍ വളരെ വലിയൊരു അത്ഭുതം കാണിച്ചതുപോലെ...! പിന്നെ ഒരു നിമിഷം നിശ്ശബ്ദം. പിന്നെ എല്ലാരും കൂടി നിരന്നു നിരന്നു കയ്യടി...!!! മാജിക്‌ കാണിക്കുമ്പോള്‍ മജീഷ്യന് കിട്ടുന്ന കയ്യടി പോലെ...!!! എന്തായാലും ഞാന്‍ ഒന്നും മിണ്ടിയില്ല. എനിക്കും ഇത് തികച്ചും അപ്രതീക്ഷിതം ആയിരുന്നു. പിന്നെ ഞാന്‍ അല്‍പനേരം ഗമയില്‍ ആയിരുന്നു.

എന്തായാലും, കോളേജില്‍ ഇത്ര വലിയൊരു കയ്യടി നേടുന്നത് ആദ്യമായിട്ടാണെന്ന് തോന്നുന്നു. ഞാന്‍ ഓര്‍ക്കുന്നത് മജീഷ്യന്‍ മുതുകാടിനെയും ഒക്കെ ആണ്. അവരൊക്കെ കയ്യടി വാങ്ങുന്ന സന്തോഷം ഞാനും അനുഭവിച്ചു - മനപൂര്‍വം അല്ലെങ്കിലും!

ഈ സംഭവം ഒരിക്കലും മറക്കാന്‍ കഴിയാത്ത ഒന്ന് തന്നെയാണ്. മിക്കവരുടെയും ജീവിതത്തില്‍ ഇതുപോലെ കയ്യടികള്‍ വീണുകിട്ടിയ സംഭവങ്ങള്‍ ഉണ്ടാകും അല്ലേ... അതൊക്കെ കേള്‍ക്കാന്‍ ഒരു രസം! കാണാനും.

വീണ്ടും കാണുംവരെ ബൈ...!

കോളേജില്‍ തിരികെ - അദ്ധ്യാപനം - പുതിയൊരു ലോകത്തേക്ക് ...

2010-03-01T23:57:00.002+05:30

അങ്ങനെ, ഇന്ന്, ഈ മനോഹരമായ മാര്‍ച്ച്‌ 1 നു ഞാന്‍ എന്‍റെ കോളേജില്‍ തിരികെ എത്തി. ഇത്തവണ അദ്ധ്യാപകന്‍ ആയിട്ടാണ്. പുതിയൊരു രൂപത്തില്‍, പുതിയൊരു ഭാവത്തില്‍.

എനിക്ക് വളരെയധികം ഇഷ്ടമുള്ള ഒരു മേഖല ആണ് അദ്ധ്യാപനം - എന്തുകൊണ്ടാണെന്ന് ചോദിച്ചാല്‍ - കാരണങ്ങള്‍ ഒരുപാടുണ്ട്. ചിലതൊക്കെ പറയാം.

എന്‍റെ ജീവിതത്തില്‍ ഒരുപാട് നല്ല നല്ല കാര്യങ്ങള്‍ പറഞ്ഞുതന്ന, എന്നെ ജീവിതത്തില്‍ ഇതുവരെ എത്തിച്ചതില്‍ മുഖ്യ പങ്ക് എന്‍റെ അദ്ധ്യാപകര്‍ക്ക് തന്നെയാണ്. വീട്ടുകാര്‍ കഴിഞ്ഞാല്‍ നമുക്ക് ഏറ്റവും കൂടുതല്‍ അറിവ് പകര്‍ന്നു തരുന്നത് അധ്യാപകര്‍ ആണ്. മാതാ-പിതാ-ഗുരു-ദൈവം. മാതാവ് പിതാവിനെയും, പിതാവ് ഗുരുവിനെയും, ഗുരു ദൈവത്തെയും കാട്ടിക്കൊടുക്കുന്നു എന്നൊരു സാരം. ഗുരു കാട്ടിക്കൊടുക്കുന്ന ആ ദൈവം "അറിവ്" തന്നെയാണ്. ആ അറിവ് ഉപയോഗിച്ചാണല്ലോ ജീവിതത്തിന്‍റെ പടവുകള്‍ കയറുന്നതും, ദൈവത്തിലേക്ക് എത്തുന്നതും.

ഗുരു എന്നത് വളരെ പ്രധാനപ്പെട്ട ഒരു സ്ഥാനം തന്നെയാണ്. ഉത്തരവാദിത്വമുള്ള ഒരു തൊഴില്‍. ആ പ്രധാനപ്പെട്ട സ്ഥാനം കാക്കാന്‍ ഞാന്‍ ആഗ്രഹിച്ചിരുന്നു.

പിന്നെ, പഠിക്കുന്നത് എന്താണ്, അത് ജീവിതത്തില്‍ എന്തിനുവേണ്ടിയാണ് പഠിക്കുന്നത് എന്നൊക്കെ അധികം ആരും പറഞ്ഞു കേട്ടിട്ടില്ല. അതുകൊണ്ട് തന്നെ, ഞാന്‍ ആരെയെങ്കിലും എന്തെങ്കിലും പഠിപ്പിക്കുമ്പോള്‍ അത് ജീവിതത്തില്‍ എവിടെ ആണ് ഉപയോഗപ്പെടുക എന്ന് കൂടി പഠിപ്പിക്കും എന്ന് ഉറപ്പിച്ചിരുന്നു.

ഒരു ഇംഗ്ലീഷ് പഴമൊഴി ആണ് ഓര്‍മ വരുന്നത് -

"Give a man a fish; you have fed him for today. Teach a man to fish; and you have fed him for a lifetime"

ഒരു മനുഷ്യന് നിങ്ങള്‍ ഒരു മീനിനെ പിടിച്ചു നല്‍കുന്നു. അപ്പോള്‍ നിങ്ങള്‍ ആ മനുഷ്യന്‍റെ അന്നത്തെ വിശപ്പ്‌ മാറ്റുന്നു. അടുത്ത ദിവസം അയാള്‍ ഒറ്റക്ക് ആകുമ്പോള്‍?
പക്ഷെ, നിങ്ങള്‍ അയാളെ മീന്‍ പിടിക്കാന്‍ പഠിപ്പിക്കുന്നു. അങ്ങനെ ആണെങ്കില്‍ നിങ്ങള്‍ അയാളുടെ ജീവിതകാലത്തെ മുഴുവന്‍ വിശപ്പും മാറ്റുകയാണ്. നാളെ നിങ്ങള്‍ പോകുമ്പോള്‍ അയാള്‍ സ്വയം മീന്‍ പിടിച്ച് വിശപ്പ്‌ മാറ്റും.

ഈ പറഞ്ഞ വാക്കുകള്‍ എന്നെ ഏറ്റവും ആകര്‍ഷിച്ച ഒന്നാണ്. അതിനുള്ളിലെ അര്‍ത്ഥം ഉള്‍ക്കൊള്ളുക. അത് അദ്ധ്യാപനത്തില്‍ ഏറ്റവും വിലപ്പെട്ട ഒരു പാഠം തന്നെയാണ്.

ഇങ്ങനെയുള്ള കുറെ കാര്യങ്ങള്‍ എന്നെ ഈ മേഖലയിലേക്ക് പലപ്പോഴും ആകര്‍ഷിച്ചിരുന്നു. അപ്പോഴാണ്‌ തിരുവനന്തപുരം എഞ്ചിനീയറിംഗ് കോളേജില്‍ പാര്‍ട്ട്‌-ടൈം കോഴ്സ് ലെ ഗസ്റ്റ് ലക്ചറര്‍ ആകാന്‍ അവസരം കിട്ടിയത്. അതിനൊപ്പം തന്നെ ഞാന്‍ പഠിച്ച കോളേജില്‍ അവസരം കിട്ടുകയും ചെയ്തു.

ഇന്ന് ആദ്യത്തെ ദിവസം ആയിരുന്നു. ക്ലാസ്സ്‌ എടുക്കുകയും ചെയ്തു. എന്തായാലും പഠിച്ച കോളേജില്‍ തന്നെ പഠിപ്പിക്കാന്‍ കഴിഞ്ഞത് വേറിട്ട ഒരു അനുഭവം ആയി മാറുകയായിരുന്നു. ഇനി കൂടുതല്‍ കൂടുതല്‍ അനുഭവങ്ങളും പ്രതീക്ഷകളുമായി മുന്നോട്ട്....

(ലേഖനം) കൂട്ടുകാരും നമ്മുടെ സ്വഭാവ രൂപീകരണവും...

2010-02-17T20:06:00.002+05:30

പ്രിയപ്പെട്ട കൂട്ടുകാരെ,

എനിക്കും നിങ്ങള്‍ക്കും എല്ലാര്‍ക്കും സ്വന്തമായ ഒരു "അത്ഭുതം" ഉണ്ട്. എന്താണെന്നല്ലേ? നമ്മുടെയൊക്കെ കൂട്ടുകാര്‍ തന്നെയാണ്. കൂട്ടുകാര്‍ അഥവാ "friends" എന്ന് നമ്മള്‍ പറയുന്ന നമ്മുടെ സഹജീവികള്‍. നമുക്ക് അവരെല്ലാം കൂട്ടുകാര്‍ ആകുന്നതുപോലെ തന്നെ അവര്‍ക്ക് നമ്മളും ഒരു "കൂട്ടുകാരന്‍" അല്ലെങ്കില്‍ ഒരു "കൂട്ടുകാരി" ആണ്. പരസ്പരം സന്തോഷങ്ങളും വിഷമങ്ങളും ഒക്കെ പങ്കുവെയ്ക്കാന്‍. അതുപോലെ എന്തെങ്കിലും ആപത്തു വരുമ്പോള്‍ നമ്മളെ സഹായിക്കാന്‍. അങ്ങനെ പോകുന്നു കൂട്ടുകാരുടെ റോള്‍.

ഇപ്പോള്‍ ഞാന്‍ ഇതൊക്കെ പറയുന്നത് എന്തിനാണ് എന്നാണോ?

ഞാന്‍ പറയാന്‍ ഉദ്ദേശിക്കുന്നത് ഒരു വ്യക്തിയുടെ സ്വഭാവ രൂപീകരണത്തില്‍ കൂട്ടുകാരുടെ പങ്കിനെ കുറിച്ചാണ്. ഇത് വെറും നിസ്സാരമായ ഒരു കാര്യമല്ല. അതെ, ഒരാളുടെ അച്ഛനും അമ്മയും തന്നെയാണ് അയാളുടെ സ്വഭാവത്തിന്റെ അടിസ്ഥാനം തീര്‍ക്കുന്നത്. പിന്നെ വരുന്ന ബാല്യവും കൌമാരവും ഒക്കെ അച്ഛനെയും അമ്മയേക്കാളും ഏറെ ഒരു വ്യക്തിയെ സ്വാധീനിക്കുന്നത് തീര്‍ച്ചയായും അയാളുടെ കൂട്ടുകാര്‍ തന്നെയാണ്. ആ കൂട്ടുകെട്ടിലുള്ള കൂട്ടുകാരുടെ സ്വഭാവം അനുസരിച്ചാണ് ആ കുട്ടിയുടെയും സ്വഭാവം രൂപപ്പെടുന്നത്. അതുകൊണ്ടുതന്നെ, ബാല്യകാലം മുതല്‍ക്കേ സ്വന്തം കുഞ്ഞിന്‍റെ കൂട്ടുകെട്ടുകള്‍ നന്നായി മനസിലാക്കേണ്ടതും അതിനനുസരിച്ച് കൂട്ടുകാരെ തിരഞ്ഞെടുക്കേണ്ടതും, തിരഞ്ഞെടുക്കാന്‍ കുഞ്ഞുങ്ങളെ പഠിപ്പിക്കേണ്ടതും ഏതൊരു അച്ഛന്റെയും അമ്മയുടെയും കടമയാണ്. നെല്ലും പതിരും പോയിട്ട് "നെല്ല്" എന്താണെന്നുപോലും തിരിച്ചറിയാന്‍ പാകമാകാത്ത കുഞ്ഞു മനസുകളെ നേരായ വഴിക്ക് നടത്താന്‍ ആണല്ലോ അച്ഛന്റെയും അമ്മയുടെയും കടമ. (സോറി, അച്ഛന്‍ എന്നും വെള്ളമടിച്ചു വന്നു തെറിവിളിക്കുന്ന വീട്ടിലെ കുഞ്ഞിന്‍റെ കാര്യം പറഞ്ഞിട്ട് കാര്യമില്ല, അതിനു അവന്‍റെ അച്ഛനെ തന്നെ പറയണം.)

ഒന്ന് ഓര്‍ത്തു നോക്കു, നിങ്ങളുടെ കുഞ്ഞ് ഒന്നാം ക്ലാസ്സില്‍ പഠിക്കുന്നു. അവന്‍റെ അടുത്തിരിക്കുന്ന കുട്ടി സ്ഥിരമായി വീട്ടില്‍ നിന്നും സിഗരറ്റ് കൊണ്ടുവന്നു അവന്‍റെ മുന്‍പില്‍ വെച്ച് വലിക്കുന്നു. നിങ്ങളുടെ കുഞ്ഞ് സ്ഥിരമായി ഇത് കണ്ട് വീട്ടില്‍ വന്നു അച്ഛനോട് "സിസര്‍ ഫില്‍ടര്‍" ചോദിക്കുന്നു. അച്ഛന്‍ ദേഷ്യം വന്നു തല്ലുന്നു. അമ്മ അവന്‍റെ ചെവിക്കു പിടിച്ചു കിഴുക്കി എറിയുന്നു. അവന്‍ ദേഷ്യത്തില്‍ പിറ്റേന്ന് പോയി കൂട്ടുകാരനോട് സിഗരെറ്റ്‌ കടം വാങ്ങി പുകവലിക്കുന്നു. പിന്നെ ഇതൊരു ശീലമാകുന്നു. എങ്ങനെയുണ്ട്?

പക്ഷെ, അച്ഛനോട് സിഗരെറ്റ്‌ ചോദിക്കുമ്പോള്‍ ദേഷ്യപ്പെടാതെ അവനോടു കൂടുതല്‍ കാര്യങ്ങള്‍ ചോദിച്ചു എല്ലാം മനസിലാക്കുകയും, അവനെ കാര്യമായി ഉപദേശിക്കുകയും, ആ കൂട്ടുകാരനോടുള്ള കൂട്ട് പതുക്കെ അകലാനും സഹായിച്ചാലോ? അവന്‍ പിന്നെ പുകവലിക്കുമോ? ഇല്ല.

കൂട്ടുകാരെ തിരഞ്ഞെടുക്കുന്നതില്‍ വരുന്ന പിഴവ് ചിലപ്പോള്‍ നമ്മുടെ ഒരു ജന്മം മുഴുവനും നശിപ്പിക്കാം. ചിലര്‍ എല്ലാരോടും കൂട്ടുകൂടുന്നു. ചിലര്‍ വളരെ കുറച്ചു ആളുകളോട് മാത്രം കൂട്ട് കൂടുന്നു. അതൊക്കെ ഓരോരുത്തരുടെയും ഇഷ്ടമാണ്. പക്ഷെ ആ കൂട്ട് നല്ലതാകണമെന്നു മാത്രം. കൌമാരം ആകുമ്പോഴേക്കും മിക്കവര്‍ക്കും അച്ഛനെയും അമ്മയേക്കാളും അടുപ്പം കൂട്ടുകാരോട് ആയിരിക്കും. ചോരത്തിളപ്പിന്റെയും എടുത്തുചാട്ടത്തിന്റെയും ഈ പ്രായത്തില്‍ കൂട്ടുകാര്‍ ജീവിതത്തിലെ വളരെ പ്രധാനപ്പെട്ട ഒരു ഭാഗം തന്നെയാണ്. ഞാന്‍ എന്ത് കാണിച്ചാലും എന്‍റെ കൂട്ടുകാര്‍ കൂടെ ഉണ്ടാകും എന്നൊക്കെ ഉള്ള ചിന്തകള്‍ ഒരുപക്ഷെ അപകടത്തിലേക്ക് അവരെ നയിക്കും. അതൊക്കെ സ്വയം മനസിലാക്കി കൂട്ടുകാരെയും, അവരുടെ അഭിപ്രായങ്ങളെയും വിവേകപൂര്‍വ്വം നേരിടുന്നവന്‍ ആണ് വിജയി.

കൌമാരം കടക്കുമ്പോഴേക്കും സ്വഭാവ രൂപീകരണം ഏതാണ്ട് പൂര്‍ത്തിയാകും. പിന്നെ ജീവിതത്തിലേക്കുള്ള യാത്ര ആരംഭിക്കും. അവന്‍ പഠിച്ചത് കള്ളന്‍റെ സ്വഭാവം ആണെങ്ങില്‍ അവന്‍ കള്ളം കാണിച്ചു ജീവിക്കും, കൂടുതല്‍ കള്ളന്മാരെ കണ്ടുപിടിക്കും. അവന്‍ പഠിച്ചത് നല്ല സ്വഭാവം ആണെങ്ങില്‍ അവന്‍ നല്ലതുപോലെ ജീവിക്കും, പിന്നെ നല്ല നല്ല കൂട്ടുകെട്ടുകളും കണ്ടെത്തുകായും ചെയ്യും.

ഒരാളുടെ സ്വഭാവത്തില്‍ പ്രധാനമായി എനിക്ക് തോന്നുന്നത് കുറച്ചു കാര്യങ്ങള്‍ ആണ്, അത് ഞാന്‍ പറയാം.

സാമൂഹ്യജീവി ആയി ജീവിക്കാനുള്ള കഴിവ്, മറ്റുള്ളവര്‍ക്ക് സഹായം ചെയ്യാനുള്ള മനോഭാവം, മറ്റുള്ളവരോട് ആദരവും ബഹുമാനവും കാണിക്കാനുള്ള അറിവ്, അഹങ്കാരമില്ലായ്മ, പിന്നെ, ദു:ശീലങ്ങള്‍ക്ക്‌ അടിമപ്പെടാതിരിക്കാനുള്ള മനസ്.

ഇതൊക്കെ ഏതൊരു മനുഷ്യനും ഉണ്ടാകേണ്ട ഗുണങ്ങള്‍ ആണ്. ഇന്നത്തെ അണുകുടുംബ ജീവിതത്തിലും "ഫ്ലാറ്റ്" സംസ്കാരങ്ങളിലും "സാമൂഹികത" എന്നൊരു വികാരം നഷ്ട്ടപെടുന്നോ എന്ന് സംശയം ഉണ്ട്. സ്വന്തം കാര്യം മാത്രം നോക്കി ജീവിക്കുന്ന ആളുകള്‍. അയല്‍ക്കാരുടെ പേര് പോലും അറിയാത്തവര്‍, പരസ്പര സഹകരണം ഇല്ലാത്തവര്‍... ഇങ്ങനെയൊക്കെ ഒരുപാട് കേട്ടിട്ടും വായിച്ചിട്ടുമുണ്ട്. എന്തായാലും എന്‍റെ കൂട്ടുകാരില്‍ അങ്ങനെയുള്ള സ്വാര്‍ത്ഥ കുടുംബങ്ങള്‍ ഞാന്‍ കണ്ടിട്ടില്ല. ഒരുപക്ഷെ തിരുവനന്തപുരത്തോ, അല്ലെങ്കില്‍ കേരളത്തിലോ തന്നെ അങ്ങനെ അധികം ഉണ്ടാകുമെന്ന് തോന്നുന്നില്ല. ഉണ്ടെങ്കില്‍ തന്നെ അത് വളരെ കുറഞ്ഞ ശതമാനം ആയിരിക്കാം.

സഹായ മനോഭാവം നല്ലതാണ്. പക്ഷെ അത് കൂടിപ്പോയാല്‍ മറ്റുള്ളവര്‍ നമ്മളെ ചൂഷണം ചെയ്യും. അതുകൊണ്ട്, സഹായമൊക്കെ വേണ്ട സമയത്ത്, വേണ്ടതുപോലെ, ആലോചിച്ചു ചെയ്യാനുള്ള കഴിവ് നമ്മുക്ക് ഉണ്ടാകണം. ഇപ്പോള്‍ എനിക്ക് ഓര്‍മ വരുന്നത്, ഈയിടെ ഇറങ്ങിയ "പാസ്സഞ്ചര്‍" എന്നാ ശ്രീനിവാസന്‍ ചിത്രമാണ്. എല്ലാരും കണ്ടിരിക്കേണ്ട ഒരു സിനിമ. അതിലെ ശ്രീനിവാസന്‍ അവതരിപ്പിക്കുന്ന കഥാപാത്രം നമുക്ക് ചില പാഠങ്ങള്‍ പകര്‍ന്നു തരുന്നുണ്ട്. അത് എന്നെന്നും ഓര്‍ത്തുവയ്ക്കാനും, നടപ്പിലാക്കാനും ഉള്ള ചില പാഠങ്ങള്‍ ആണ്.

മറ്റുള്ളവരോട് ആദരവോടെയും ബഹുമാനത്തോടെയും പെരുമാറുന്ന വ്യക്തിക്ക് സമൂഹത്തില്‍ എന്നും ഉന്നതമായ ഒരു സ്ഥാനം തന്നെയാണുള്ളത്. ഈ പാഠങ്ങള്‍ പഠിക്കേണ്ടത് വീട്ടില്‍ നിന്നും സ്കൂളില്‍ നിന്നുമാണ്.

എത്രത്തോളം ഉയര്‍ന്നാലും അഹങ്കാരം പിന്നെയും പിന്നെയും ഉയരും. അവര്‍ക്ക് സമൂഹം മനസ്സില്‍ ഒരു പ്രത്യേക സ്ഥാനം തന്നെ നല്‍കും. ഒരു പ്രത്യേക സ്നേഹം ഉണ്ടാകും. ഇപ്പൊ ഓര്‍മവരുന്നത് ISRO മുന്‍ചെയര്‍മാന്‍ ആയിരുന്ന ജി.മാധവന്‍ നായര്‍ ആണ്. അദ്ദേഹത്തിന്‍റെ എളിമ ഒരുപാടുപേര്‍ ചര്‍ച്ചാവിഷയം ആക്കുന്നത് ഞാന്‍ കണ്ടിട്ടുണ്ട്. ഞാനും കൂട്ടുകാരും പലപ്പോഴും അദ്ദേഹത്തെക്കുറിച്ച് പറയാറുണ്ട്‌. എത്ര വലിയ പ്രൊജക്റ്റ്‌ ആയാലും, അത് വിജയിക്കുമ്പോള്‍, ചാനലുകാര്‍ ചാടി വീഴുമ്പോള്‍, കൂടെ വര്‍ക്ക് ചെയ്ത മറ്റുള്ള ശാസ്ത്രജ്ഞരെ പിടിച്ചു ക്യാമറക്ക്‌ മുന്നില്‍ നിര്‍ത്തുന്ന അദ്ദേഹത്തെ സമ്മതിക്കുക തന്നെ വേണം. മറ്റാരെങ്കിലും ആയിരുന്നെങ്കില്‍ ആ അവസരത്തില്‍ ക്യാമറ പൊതിഞ്ഞു നില്‍ക്കുമായിരുന്നു. ഇതുപോലെ, ഉയരങ്ങളില്‍ എത്തിയിട്ടും അഹങ്കാരം തൊട്ടു തീണ്ടാത്ത വളരെ കുറച്ചുപേരെ മാത്രമേ ഞാന്‍ കണ്ടിട്ടുള്ളു. വേണമെങ്കില്‍ ചില പേരുകള്‍ പറയാം - രജനി കാന്ത്, കമലഹാസന്‍, അബ്ദുല്‍കലാം, അങ്ങനെ...

ദു:ശീലങ്ങള്‍ക്ക്‌ അടിമപ്പെടുന്നതിനു കാരണങ്ങള്‍ പലതാണ്; കൂട്ടുകാര്‍, നൈരാശ്യങ്ങള്‍, ഒറ്റപ്പെടല്‍, അങ്ങനെ പലതും. എനിക്ക് തോന്നുന്നു, നല്ല മനസുള്ള കുറെ കൂട്ടുകാര്‍ ഉണ്ടെങ്കില്‍ ഇങ്ങനെ ഒരു ദു:ശീലത്തിനും അടിമപ്പെടില്ല. നല്ല കൂട്ടുകാര്‍ ഉണ്ടെങ്കില്‍ ഒറ്റപ്പെടല്‍ ഇല്ല, നൈരാശ്യങ്ങള്‍ ഉണ്ടാകുമ്പോള്‍ ആശ്വസിപ്പിക്കുകയും ചെയ്യും. അപ്പോഴേക്കും മനസിന്‍റെ താളം തെറ്റാതെ തിരിച്ചുവരാന്‍ കഴിയും - പുതൊരു ജീവിതത്തിലേക്ക്.

സത്യം പറയട്ടെ, ഈ ലേഖനം ഇത്രയും വലുതായി എഴുതണമെന്നു ഒരിക്കലും വിചാരിച്ചതല്ല. ഇങ്ങനെ ഒരെണ്ണം എഴുതാന്‍ എനിക്ക് പ്രചോദനമായത് എന്‍റെ കൂട്ടുകാരന്‍ അരവിന്ദ് ആണ്. അവന്‍റെ ഒരു നല്ല സ്വഭാവം ഞാന്‍ എന്‍റെ ജീവിതത്തിലേക്കും പകര്‍ത്തി. ഞാന്‍ മുന്‍പൊക്കെ പുതിയ പുതിയ ആളുകളോട് അധികം ഇടപഴകില്ലായിരുന്നു. പക്ഷെ അരവിന്ദ് എല്ലാരോടും സന്തോഷത്തോടെ, കാര്യമായി സംസാരിക്കും. കുറേക്കാലം മുതലേ പരിചയമുള്ളതുപോലെ ഒരു ബന്ധം അവന്‍ അവിടെ സൃഷ്ട്ടിക്കും. അത് അവന്‍റെ ഒരു നല്ല സ്വഭാവമാണ്. ഇങ്ങനെ വ്യക്തി ബന്ധങ്ങള്‍ സൃഷ്ടിക്കുന്നത് വളരെ നല്ലതാണ് - കാരണം - അവരൊക്കെ നമ്മുടെ ജീവിതത്തില്‍ മറ്റൊരിക്കല്‍ പ്രയോജനപ്പെടും; അല്ലെങ്കില്‍, അങ്ങനെ നല്ലൊരു വ്യക്തിബന്ധം ഉണ്ടാകുമ്പോള്‍ അവിടെ ചതിക്കുള്ള സാധ്യത കുറയുന്നു. ഉദാഹരണത്തിന്, നമ്മള്‍ സ്ഥിരം പോകുന്ന ഒരു ചായക്കടയിലെ കടക്കാരനോട് നല്ലൊരു വ്യക്തിബന്ധം ഉണ്ടാക്കിയാല്‍ പിന്നെ അയാള്‍ നമുക്ക് അറിഞ്ഞുകൊണ്ട് കഴിഞ്ഞമാസം ഉണ്ടാക്കിയ പരിപ്പുവട തരില്ല. പകരം പുതിയത് തന്നെ തരും. അതുപോലെ, പെട്ടെന്ന് ഓടിക്കേറി ചെന്ന് രണ്ടു ബജി കടം ചോദിക്കാം. പിന്നെ പൈസ കൊടുത്താല്‍ മതി. (പക്ഷെ, കൊടുക്കണം. ഇല്ലെങ്കില്‍ കളി മാറും.)

അവന്‍ എന്‍റെ കൂടുകാരന്‍ ആയപ്പോള്‍ എന്നെ ഏറ്റവും ആകര്‍ഷിച്ചത് അവന്‍റെ ഈ സ്വഭാവം ആണ്. അത് ഞാന്‍ എന്‍റെ ജീവിതത്തിലേക്ക് പകര്‍ത്താന്‍ ശ്രമിച്ചു. അത് എനിക്ക് നല്ലത് മാത്രമാണ് തന്നത്.

ഈയിടെ തിരുവനന്തപുരം G.P.O യില്‍ ഒരു സ്പീഡ് പോസ്റ്റ്‌ അയക്കാന്‍ പോയപ്പോള്‍ അവിടെ ഒരാളെ കണ്ടു. അങ്ങോട്ട്‌ കേറി പരിചയപ്പെട്ടു. അവിടെ 24 വര്‍ഷമായി സര്‍വീസ് ഉള്ള ഒരാള്‍. അയാളോട് കമ്പനി ആയി. അപ്പോഴാണ്‌ ഓര്‍ത്തത്, എനിക്ക് ഇതുപോലെ പലയിടത്തും കമ്പനി കിട്ടിയതിന്‍റെ ക്രെഡിറ്റ്‌ അരവിന്ദിന് അല്ലേ...? അപ്പോള്‍ അവനെക്കുറിച്ച് എല്ലാരും അറിയണമെന്ന്. അങ്ങനെ ആണ് ഇവിടെ എഴുതാന്‍ തുടങ്ങിയത്.

വെറും മൂന്നോ നാലോ ഖണ്ഡിക എഴുതാന്‍ ആണ് വിചാരിച്ചത്. പക്ഷെ നീണ്ടുപോയി. ഇടയ്ക്കു ഞാന്‍ തുടങ്ങിയ വിഷയത്തില്‍ നിന്നും വ്യതിചലിച്ചോ എന്നും തോന്നുന്നു... എന്തായാലും പറയാന്‍ ഉദ്ദേശിച്ചത് ഇത്രേയുള്ളൂ - നല്ല കൂട്ടുകാരും, അവരുടെ നല്ല സ്വഭാവങ്ങളും നമ്മള്‍ നമ്മുടെ ജീവിതത്തില്‍ സ്വീകരിക്കുക. സമൂഹത്തില്‍ നല്ലതുപോലെ ജെവിക്കുക.

ഇതൊക്കെ വായിച്ചു ബോറടിച്ചെങ്കില്‍ സോറി കേട്ടോ...

വീണ്ടും കാണുംവരെ ബൈ....!

ഇന്റര്‍നെറ്റ്‌ വന്നേ.... ഹോയ്...

2010-02-03T12:43:00.002+05:30

ഹാവൂ,

അങ്ങനെ അവസാനം എന്‍റെ പുതിയ വീട്ടില്‍ ഇന്റര്‍നെറ്റ്‌ കടന്നു വന്നു. ഇപ്പോഴാണ് കിട്ടിയത്. ഇപ്പൊ എന്തോ ഒരു ആശ്വാസം പോലെ. ബ്ലോഗില്‍ വല്ലപ്പോഴും എന്തെങ്കിലുമൊക്കെ എഴുതിയില്ലെങ്കില്‍ ഒരു വിമ്മിട്ടമാണ്.

ഒരിക്കലും കണ്ടിട്ടില്ലാത്ത, പക്ഷെ നല്ലതുപോലെ സ്നേഹിക്കാന്‍ അറിയാവുന്ന ഒരുപാട് സുഹൃത്തുക്കളെ നേടിത്തന്ന ബ്ലോഗ്‌ സമൂഹം കൈവിട്ടു പോകുന്നതുപോലെ തോന്നും. ആ സുഹൃദ് വലയത്തില്‍ ഒരുപാട് നിലയിലുള്ള ആളുകള്‍ ഉണ്ട്. പല പല രുചിഭേദങ്ങള്‍ ഉള്ളവര്‍ ഉണ്ട്. മറുനാടന്‍ മലയാളികള്‍, കവിത എഴുതുന്നവര്‍, ചിത്രം വരക്കുന്നവര്‍, വിദ്യാര്‍ഥികള്‍... ഇവരെല്ലാം അവരുടെ തിരക്കേറിയ ദിവസത്തില്‍ ഒരു നിമിഷമെങ്കിലും ഒരുമിച്ചു കൂടുന്ന ഒരു കൂടാരം ആണ് ഈ ബൂലോഗം. ഇവിടത്തെ ഒരു അംഗം ആകുമ്പോള്‍ ഒരു പ്രത്യേക അനുഭൂതി തന്നെയാണ് മനസിന്‌ കിട്ടുന്നത്. നമ്മള്‍ അറിയാത്ത, നമ്മളെ അറിയാത്ത, പരസ്പരം സ്നേഹിക്കുന്ന കുറെ ആളുകള്‍. ലിപികളിലൂടെ മാത്രം പരസ്പരം അറിയുന്ന ആളുകള്‍. അങ്ങനെ ഒരു ലോകമാണ് "ബൂലോകം"

ഇനി എന്തായാലും ഞാന്‍ ഇവിടെയൊക്കെ തന്നെ ഉണ്ടാകും.

ഇന്റര്‍നെറ്റ്‌ കിട്ടുമ്പോള്‍ ബ്ലോഗില്‍ എഴുതാനായി കുറെ വിഷയങ്ങള്‍ കഴിഞ്ഞ കുറെ കാലമായി ഡയറിയില്‍ കുറിച്ചിട്ടിട്ടുണ്ട്‌. അതൊക്കെ ഇനി എഴുതണം. തല്‍ക്കാലം വിട.

2010 ... പുതുവര്‍ഷം വരവായ്...

2009-12-31T07:58:00.009+05:30

ഒരു വര്‍ഷം കടന്നുപോയത് അറിഞ്ഞതേയില്ല. എത്ര പെട്ടെന്നാണ് സമയം മുന്നോട്ടു കുതിക്കുന്നത്? നമ്മളെയും, നമ്മുടെ ഓര്‍മകളെയുമൊക്കെ പിന്നിലാക്കി കാലം യാത്രയാകുമ്പോള്‍, നമ്മുടെയെല്ലാം മനസിന്‍റെ താളില്‍ നിന്നും കൊഴിഞ്ഞുപോകുന്നത്‌ ഒരു വലിയ വര്‍ഷം ആണ്. കഴിഞ്ഞുപോയ വര്‍ഷം നമുക്കെല്ലാം പല അനുഭവങ്ങള്‍ ആണ് തന്നത്. ഇനി പുതിയ പ്രതീക്ഷകളോടെ ആണ് വരുന്ന 2010 നമ്മളെല്ലാം കാത്തിരിക്കുന്നത്.

Wish You a Very Happy New Year..!

കഴിഞ്ഞ വര്‍ഷം ഒന്ന് തിരിഞ്ഞു നോക്കുമ്പോള്‍ എന്‍റെ മനസ്സില്‍ ഒരുപാട് നല്ല ഓര്‍മ്മകള്‍ ആണ് വരുന്നത്. എന്‍റെ കോളേജ് ജീവിതം അവസാനിക്കുന്ന കുറെ നൊമ്പരപ്പെടുത്തുന്ന ഓര്‍മ്മകള്‍ കൂടെ ഉണ്ട്. അതിന്‍റെയൊപ്പം കുറെ നല്ല ഓര്‍മകളും. എനിക്ക് ഈ കൊഴിഞ്ഞുപോകുന്ന 2009 സാമാന്യം നല്ല ഒരു വര്‍ഷം ആയിരുന്നു എന്ന് വേണം കരുതാന്‍. വേദനിപ്പിക്കാന്‍ അധികം ഒന്നും ഉണ്ടായില്ല. എന്നാല്‍ അമിതമായി സന്തോഷിക്കാനും ഒന്നും ഉണ്ടായില്ല. മൊത്തത്തില്‍ നോക്കുമ്പോള്‍ ഒരു "above average" എന്നൊക്കെ പറയാം.

കോളേജ് ജീവിതത്തില്‍ ഒരുപാട് അനുഭവങ്ങള്‍ ലഭിച്ച വര്‍ഷമായിരുന്നു 2009. നാല് വര്‍ഷം കൂടെ ഉണ്ടായിരുന്ന കൂട്ടുകാരെ പിരിഞ്ഞതും, പലരും പലവഴിക്ക് യാത്രയായതും ഒക്കെ ഇനി മനസ്സില്‍ എന്നെന്നും ഒരു കാത്തിരിപ്പിന്‍റെ വിത്ത്‌ വിതച്ചിട്ടാണ് പോയത്. പഴയതുപോലെ ഇനി ഒരുമിച്ചു നടക്കാനോ ക്ലാസ്സില്‍ ബഹളം വയ്ക്കാനോ കഴിയില്ല എന്നറിയാം. എന്നാലും മനസ് വെറുതെ കൊതിച്ചുപോകുന്നു. ഇതിനിടെ ഞങ്ങളുടെ രണ്ടു ക്ലാസ്സ്‌മേറ്റ്സ് വിവാഹിതരായി. അശ്വതിയും പാര്‍വതിയും. ഇങ്ങനെ ഓരോ വിവാഹം വരുമ്പോള്‍ ആണ് പഴയ കൂട്ടുകാരെ വീണ്ടും ഒരുമിച്ചു കാണാന്‍ അവസരം കിട്ടുന്നത്.

അതെ, ഓര്‍ക്കുട്ട്, ചാറ്റിങ്, ഇ-മെയില്‍, ഫേസ്ബുക്ക്‌ എന്നൊക്കെ പറഞ്ഞു ഒരുപാട് സംഭവങ്ങള്‍ ഉണ്ട്. അതൊക്കെ എത്ര തന്നെ മുകളില്‍ ആയാലും, നമ്മള്‍ നേരിട്ട് കാണുന്നതിന്‍റെയും , ബഹളം വയ്ക്കുന്നതിന്‍റെയും, പരദൂഷണം പറയുന്നതിന്‍റെയും ഒക്കെ ഒരു "അനുഭൂതി" കിട്ടില്ലല്ലോ. അതിനു ഓര്‍ക്കുട്ട് പോരാ, അതിനു പഴയ ക്ലാസ്സ്‌ തന്നെ വേണം. ആ കോളേജ് ക്യാമ്പസ്‌ തന്നെ വേണം.

കൂടെ പഠിച്ചവരില്‍ കുറേപേര്‍ക്ക് ജോലി കിട്ടി. കുറേപേര്‍ ഉന്നത വിദ്യാഭ്യാസം പ്ലാന്‍ ചെയ്യുന്നു. ഞാനും അതുപോലെ പഠനത്തിലേക്ക് തിരിയാന്‍ ആണ് ആഗ്രഹിക്കുന്നത്. ഒരിക്കലും കൂടുതല്‍ പഠിക്കണമെന്ന് മനസ്സില്‍ ഉണ്ടായിരുന്നില്ല. കോളേജ് ജീവിതം അവസാനിച്ച സമയത്ത് മനസ്സില്‍ എന്തൊക്കെയോ പുതിയ മാറ്റങ്ങള്‍ ഞാന്‍ തിരിച്ചറിഞ്ഞു. ഇനിയും പഠിക്കണം എന്ന് മനസ് പറഞ്ഞു. അവസാന പരീക്ഷ കഴിഞ്ഞു റിസള്‍ട്ട്‌ വന്നപ്പോള്‍ ഞാന്‍ ഒരു ദിവസം പ്രിസിപ്പലിനെ കാണാന്‍ പോയി. എന്‍റെ റിസള്‍ട്ട്‌ കണ്ടിട്ട് അവര്‍ എന്നോട് പറഞ്ഞത് ഞാന്‍ കൂടുതല്‍ പഠിക്കാന്‍ പോകണം എന്നാണ്. അത് കേട്ടപ്പോള്‍ സന്തോഷം തോന്നി. ഇനി പഠിക്കണം എന്ന തീരുമാനത്തില്‍ ഉറച്ചു. അതിന്‍റെ കൂടെ സ്വന്തമായി പൈസ ഉണ്ടാക്കാന്‍ അല്‍പം ടീച്ചിംഗ്, ഡിസൈനിംഗ്, പ്രോഗ്രാമ്മിംഗ് ഒക്കെ ചെയ്യുന്നു. തല്ക്കാലം സ്വയം പിടിച്ചു നില്‍ക്കാനുള്ള വഴി ദൈവം സഹായിച്ചു കിട്ടുന്നുണ്ട്‌.

പിന്നെ സ്വന്തമായി ഒരു ലാപ്ടോപ് കിട്ടിയ വര്‍ഷം. HP Pavilion dv4. ഇപ്പോള്‍ സ്വന്തമായി ഓരോന്ന് ചെയ്യാന്‍ ഒരു വഴി കിട്ടി. പക്ഷെ ഇപ്പോഴും വീട്ടില്‍ internet എത്തിയില്ല എന്നൊരു വിഷമം ബാക്കി. വീട്ടിലെ ഫോണ്‍ ചത്തു. കഴിഞ്ഞ ആഴ്ച ഫോണ്‍ ബില്‍ അടച്ചു. ഇനി അപേക്ഷ കൊടുക്കണം. പിന്നെ സ്ഥിരമുള്ള "ഒച്ച് ഇഴയുന്ന പരിപാടി" ഉണ്ടാകും. അത് കാത്തിരിക്കാം.

ഇനിയും പറഞ്ഞാല്‍ എഴുതിയെഴുതി തീരാത്ത ഒരുപാട് ഓര്‍മ്മകള്‍ ഉണ്ട്. ഇത്രയും നേരം എന്‍റെ 2009 നെ കുറിച്ച് പറഞ്ഞു. ഇനി പൊതുവില്‍ ഒന്ന് നോക്കാം?

ആദ്യം പറയേണ്ടത് ഓസ്കാര്‍ അവാര്‍ഡ്‌ തന്നെയാണ്. ഒരു മലയാളി ആദ്യമായി ഓസ്കാര്‍ വാങ്ങിയ വര്‍ഷം. റസൂല്‍ പൂക്കുട്ടി എന്നും വാര്‍ത്തകളില്‍ നിറയുന്നു. ഹാ, എ. ആര്‍. റഹ്മാനെ മറന്നില്ല കേട്ടോ. അദ്ദേഹത്തിനും പൂച്ചെണ്ട്. പിന്നെ ഓര്‍മയില്‍ എന്തൊക്കെ ഉണ്ട്? മൈക്കിള്‍ ജാക്ക്സണ്‍ ലോകത്തോട്‌ വിട പറഞ്ഞു. ഒബാമ പ്രസിഡന്റ് ആയി. പിന്നെ ഈ കൊച്ചു കേരളത്തില്‍ പതിവുപോലെ കൊള്ള, കൊലപാതകം, ഹര്‍ത്താല്‍ ഒക്കെ പൂര്‍വാധികം ഭംഗിയായി അരങ്ങേറി. നമ്മുടെ സിനിമ ലോകത്ത് നിന്നും നമ്മുടെയെല്ലാം പ്രിയപ്പെട്ട ലോഹിതദാസ്, മുരളി, രാജന്‍ പി ദേവ് ഒക്കെ നമ്മോടു വിട പറഞ്ഞ വര്‍ഷം. അവരൊക്കെ എന്നെന്നും മലയാളിയുടെ ഓര്‍മകളിലെ നിറഞ്ഞ താരങ്ങളാണ്.

വരുന്ന വര്‍ഷത്തില്‍ നമുക്ക് നല്ല നല്ല കാര്യങ്ങള്‍ പ്രതീക്ഷിക്കാം. ഒരാഴ്ച കഴിയും മുന്‍പേ തെറ്റിക്കാന്‍ വേണ്ടി പുതുവത്സര പ്രതിജ്ഞകള്‍ എടുക്കാം... :-) എല്ലായിടത്തും കേട്ട ഒരു കാര്യമാണ് 2012 ആകുമ്പോള്‍ ലോകം അവസാനിക്കുമെന്ന് .. :-? (ചിരിക്കണ്ട, ആ സിനിമ കണ്ടാല്‍ അത് സത്യമാണെന്ന് വിശ്വസിക്കും...) എന്തായാലും ഇങ്ങനെ പോയാല്‍ ലോകം അവസാനിക്കും. അതുവരെ ഈ ജീവിതം ആസ്വദിക്കാം എന്ന് കരുതാം ...

ഇനി വരുന്ന വര്‍ഷം എല്ലാര്‍ക്കും ഒരു നല്ല വര്‍ഷം ആയിരിക്കട്ടെ എന്ന് ആശംസിക്കുന്നു...

Have a Happy 2010..!

ജന്മദിനം...

2009-11-20T15:03:00.003+05:30

നാളെ എന്റെ ജന്മദിനം ആണ്. ഈ പാവം (..പാവമോ? ആര്...? ഞാനോ?... ) ഈ ഭൂമിയില്‍ പിറന്നു വീണിട്ടു നാളെ 22 വര്‍ഷങ്ങള്‍ തികയുന്നു. ഈ കാലം കൊണ്ടു എന്തൊക്കെ ഞാന്‍ നേടി എന്ന് ചോദിച്ചാല്‍...???

ഹാ, അങ്ങനെ എല്ലാരും സ്വയം ഒരു ആത്മപരിശോധന നടത്തുന്ന സമയം ആണല്ലോ ജന്മദിനവും പുതുവര്‍ഷവും ഒക്കെ... അല്ലെ? ഞാനും അതുപോലെ എന്നോട് തന്നെ ഒന്നു ചോദിച്ചു - ഞാന്‍ എന്തൊക്കെ നേടി...?

ഇതു തന്നെയാണ് ഞാന്‍ കഴിഞ്ഞ ജന്മദിനത്തിലും എന്നോട് ചോദിച്ചത്. അന്ന് കിട്ടിയ ഉത്തരം അന്ന് ഞാന്‍ എഴുതുകയും ചെയ്തു. അന്ന് കിട്ടിയതിനേക്കാള്‍ കൂടുതല്‍ ഇന്നു എന്തെങ്കിലും കിട്ടിയോ? കിട്ടിയെന്നു മനസ് പറയുന്നു. എന്തൊക്കെയോ കിട്ടി... (അടി അല്ല കേട്ടോ.. )

അയ്യോ .. ഇപ്പോഴും വീട്ടില്‍ ഫോണ്‍ കിട്ടിയിട്ടില്ല... ഉടനെ കിട്ടുമെന്ന് പ്രതീക്ഷ... ജന്മദിന പ്രതീക്ഷ.

ജീവിതത്തിന്റെ പ്രതീക്ഷകളുമായി ഇരുപത്തി മൂന്നാമത്തെ വര്‍ഷത്തിലേക്ക്... വീണ്ടും കാണാം.

തല്‍ക്കാലം വിട... പക്ഷെ ഞാന്‍ മടങ്ങിവരും...

2009-11-02T09:56:00.003+05:30

എന്റെ പ്രിയപ്പെട്ട ബ്ലോഗ്ഗര്‍ കൂട്ടുകാരെ,

എന്റെ വീട്ടിലെ ഇന്റര്നെറ്റ് കണക്ഷന്‍ ബി എസ് എന്‍ എല്‍ വളരെ സന്തോഷത്തോടെ കട്ട്‌ ചെയ്ത കാര്യം വളരെ ദുഃഖത്തോടെ അറിയിക്കട്ടെ...

വീട്ടില്‍ അച്ഛനും എനിക്കും മൊബൈല് ഉള്ളതുകൊണ്ടും പിന്നെ ഞാന്‍ മാത്രമാണ് കൂടുതലും ഇന്റര്നെറ്റ് ഉപയോഗിക്കുന്നത് എന്നതുകൊണ്ടും നമ്മുടെ വീട്ടിലെ സന്തത സഹചാരിയായ പാവം ലാന്‍ഡ്‌ ലൈന്‍ ആരും ശ്രദ്ധിക്കപ്പെടാതെ ബില്‍ അടയ്കാതെ മൃതിയടഞ്ഞു. പിന്നെ ഇപ്പോള്‍ പുതിയ വീട്ടിലേക്ക് താമസം മാറി. അവിടെ പുതിയ കണക്ഷന്‍ എത്തിയില്ല.

പുറത്തുള്ള മറ്റു കമ്പ്യൂട്ടറില്‍ നിന്നും ഗൂഗിള്‍ അക്കൗണ്ട്‌ എടുക്കാനുള്ള മടി കാരണം ആണ് എന്റെ ബ്ലോഗിങ്ങ് ശീലം ഇവിടെ അല്പം നിന്നുപോയത്...

എന്തായാലും ഞാന്‍ പൂര്‍വാധികം ശക്തിയോടെ തിരികെ വരും...

ഞാന്‍ പഴശ്ശിരാജ കണ്ടു. എല്ലാരും കാണണം. അത്രയ്ക്ക് കിടിലം സിനിമ..! ഞാന്‍ ഇനി ഒരു രണ്ടു തവണ കൂടി കാണും... സത്യം...

പഴശ്ശിയെ കുറിച്ചു ഇനിയും ഒരുപാടു പറയണം... അതൊക്കെ ഇനി ഞാന്‍ വരുമ്പോള്‍ പറയാം...

കൂടിപ്പോയാല്‍ രണ്ടു ആഴ്ച.... അതിനുള്ളില്‍ ഞാന്‍ ബൂലോഗത്ത്‌ തിരിച്ചെത്തും...

എല്ലാപേര്‍ക്കും ആശംസകള്‍...

സ്നേഹത്തോടെ,
വിഷ്ണു.

ഓണം വന്നു. ഇന്ന് അത്തം.

2009-08-23T19:10:00.004+05:30

ഓണം വരുന്ന കാര്യം മറന്നോ?

അതെ, ഇന്നു അത്തം ആണ്. ഇന്നു മുതല്‍ പൂക്കളം ഇട്ടു തുടങ്ങണം. ഇനി ഓരോ ദിവസവും പൂക്കളം ഇടണം. പത്തു ദിവസം. ഓരോ ദിവസവും പുതിയ ഒരു ഇനം പൂവ് കൂടി ഇടണം. ഇന്നു ഒരു ഇനം പൂവ്. നാളെ രണ്ടെണ്ണം. പിന്നെ മൂന്നു, നാല്.... അങ്ങനെ പത്താം നാള്‍ തിരുവോണം. അന്ന് നമ്മളെയെല്ലാം കാണാന്‍ മാവേലി തമ്പുരാന്‍ വരും.

(ഒരു കാര്യം ഓര്‍ക്കുന്നു... ഒന്നാം ക്ലാസ്സില്‍ പഠിക്കുമ്പോള്‍ ക്ലാസ്സില്‍ വല്ലപ്പോഴും മാത്രം പോകുന്ന എന്നെ അന്ന് കൂട്ടുകാര്‍ "മാവേലി" എന്ന് വിളിക്കുമായിരുന്നു. അന്ന് അതിന്‍റെ അര്‍ത്ഥം അറിയില്ലായിരുന്നു എങ്കിലും ഇപ്പൊ അറിയാം..)

ഓണം എന്നും എല്ലാര്‍ക്കും ഒരു രസമുള്ള അനുഭവം തന്നെ ആണ് അല്ലേ? കുട്ടിക്കാലത്ത് പൂക്കളം ഇടുന്നതും തിരുവോണ നാളില്‍ പുത്തന്‍ ഓണക്കോടിയും അണിഞ്ഞു അമ്പലത്തില്‍ പോകുന്നതും ഊഞ്ഞാല്‍ ആടുന്നതും പന്ത് കളിക്കുന്നതും... ഓണസദ്യ കഴിക്കാന്‍ എന്തൊരു ഇഷ്ടമാണ്... നമുക്കെല്ലാം ഐശ്വര്യം മാത്രം സമ്മാനിച്ചുകൊണ്ട് ഒരു ഓണം കൂടി എത്തിപ്പോയി... ആഘോഷിക്കണ്ടേ? വേണം.

ഇന്നു എന്‍റെ ജിമെയില്‍ തുറന്നപ്പോള്‍ ഒരു മെയില്‍ - ഓര്‍ക്കുട്ട് സ്ക്രാപ്പ് കിട്ടുമ്പോള്‍ വരുന്ന മെയില്‍ ഇല്ലേ? - അത് തന്നെ. അയച്ചത് ശ്രീധീഷ് സര്‍. (അദ്ദേഹത്തിന്‍റെ പേരിന്‍റെ അര്‍ത്ഥം എന്താണെന്ന് ഇപ്പോഴും അറിയില്ല...) എന്നെ കോളേജില്‍ പഠിപ്പിച്ച സര്‍ ആണ്. അദ്ദേഹത്തിന് എന്തോ ഒരു ഓപ്പറേഷന്‍ ആണെന്ന് കേട്ടിരുന്നു. അത് എന്താണെന്ന് ഞാന്‍ ഒരു സ്ക്രാപ്പ് അയച്ചു. ഇന്നു മറുപടി കണ്ടു. മുട്ടില്‍ എന്തോ ഒരു പൊട്ടല്‍. (cartilage എന്ന് പറഞ്ഞു. ഞാന്‍ വിക്കിപീഡിയ തപ്പിയാണ് അര്‍ത്ഥം കണ്ടുപിടിച്ചത്.. പാവം ഞാന്‍..!)

എന്‍റെ ബ്ലോഗ് അദ്ദേഹം വായിച്ചു എന്ന് പറഞ്ഞു... ഹായ്‌, അപ്പോള്‍ ഞാന്‍ ഇവിടെ ഇങ്ങനെ എഴുതുന്നതൊക്കെ വായിക്കാന്‍ ആരെങ്കിലുമൊക്കെ ഉണ്ട് അല്ലേ..? സന്തോഷമായി... :)

കഴിഞ്ഞയാഴ്ച ഞാനും മിഥുനും കൂടി "പുതിയ മുഖം" കണ്ടു. ഇഷ്ടപ്പെട്ടു. ദീപന്‍ എന്നൊരു പുതിയ സംവിധായകന്‍ കൂടി മലയാളത്തിലേക്ക് കടന്നു വരുകയാണ്. ആദ്യത്തെ ചിത്രം കൊള്ളാം. നന്നായിട്ടുണ്ട് കേട്ടോ. ഈ സിനിമ പ്രിഥ്വിരാജിന്‍റെ കൂടെ "പുതിയ" മുഖം ആണ്. (ഈ ബ്ലോഗില്‍ നേരത്തെ ഞാന്‍ എഴുതിയ "തിരക്കഥ" യിലും ഇപ്പൊ എഴുതുന്ന "പുതിയ മുഖം" ലും അഭിനയിക്കുന്നത് പ്രിഥ്വിരാജും പ്രിയാമണിയും ആണെന്നത് യാദൃശ്ചികം...)

ഇന്റര്‍വെല്‍ വരെ അല്പം ഇഴയുന്ന സിനിമ ആണ്. എന്നാല്‍ ഇന്റര്‍വെല്‍ കഴിഞ്ഞാല്‍ പിന്നെ നമ്മള്‍ സീറ്റില്‍ നിന്നും എഴുനേറ്റു നിന്നു മാത്രമെ കാണൂ.. അത്രയ്ക്ക് ഉദ്വേഗ ജനകമാണ് ചിത്രം. ഇംഗ്ലീഷില്‍ പറഞ്ഞാല്‍ "excellent thriller". ഒന്നുകൂടി കാണാന്‍ അവസരം കിട്ടിയാല്‍ കാണാം. എന്തായാലും പുതിയ പുതിയ പ്രതിഭകള്‍ക്ക് ആശംസകള്‍.

ഓണം ഇങ്ങെത്തി. നല്ലൊരു ഓണം ആകട്ടെ ഇക്കൊല്ലവും എന്ന് നമുക്കു പ്രാര്‍ത്ഥിക്കാം. എല്ലാര്‍ക്കും എന്‍റെ ഓണാശംസകള്‍...!

തിരക്കഥ വെറുമൊരു സിനിമ അല്ല...

2009-08-11T22:01:00.003+05:30

രാജ്യം മുഴുവനും പന്നിപ്പനി പിടിപെട്ടിരിക്കുന്നു. ഞാന്‍ ഒരു ഗ്രാമവാസി ആണ്. പന്നിപ്പനി അല്ലെങ്കിലും വേറെ എന്തോ ഒരു പനി എനിക്കും പിടിപെട്ടു... അത് പന്നിപ്പനി അല്ല എന്ന് ഞാന്‍ തന്നെ ആണ് തീരുമാനിച്ചത്... (ഈശ്വരാ, ഇതു പന്നിപ്പനി ആകല്ലേ...) എന്തായാലും ഡോക്ടറിനെ കാണാന്‍ ഇതുവരെ പോയില്ല. പോയാല്‍ അടുത്ത രണ്ടു മാസത്തേക്ക് കഞ്ഞിക്ക് പകരം തിന്നു വിശപ്പ്‌ മാറ്റാന്‍ ഒരു പാട്ട ഗുളിക കിട്ടും. അതിന്‍റെ ചിലവോ, അടുത്ത മൂന്നു മാസത്തേക്ക് കഞ്ഞി വെയ്ക്കാനുള്ള പൈസ ആകും. അതുകൊണ്ട് ഞാന്‍ തല്‍ക്കാലം പാരസെറ്റമോള്‍ കഴിച്ചു പിടിച്ചു നില്ക്കുന്നു. എന്തിനാ വെറുതെ ചിലവുണ്ടാക്കി വീട്ടുകാരെ ബുദ്ധിമുട്ടിക്കുന്നത്? അല്ലെ?

ഇന്നു പനി ഉണ്ടായിരുന്നു. കിടക്കാന്‍ വയ്യാത്തതുകൊണ്ട് എഴുനേറ്റിരുന്നു. എന്തെങ്കിലും ചെയ്യണം എന്ന് തോന്നി. അപ്പോഴാണ്‌ തിരക്കഥ എന്ന ചിത്രത്തിന്‍റെ കാര്യം ഓര്‍ത്തത്‌. കുറച്ചു നാള്‍ മുന്‍പ് മിഥുന്‍ അത് കണ്ടു വളരെ ഇഷ്ടമായി എന്ന് പറഞ്ഞു. കുറേകാലം കഴിഞ്ഞു വീണ്ടും ഒരു നൊമ്പരപ്പെടുത്തുന്ന ചിത്രം കണ്ടു എന്ന് അവന്‍ പറഞ്ഞു. എനിക്കും കാണാന്‍ തോന്നി, പക്ഷെ സമയം കിട്ടിയില്ല. രണ്ടു ദിവസം മുന്‍പ് ഐഡിയ ഏര്‍പ്പെടുത്തിയ ഒരു അവാര്‍ഡ്‌ പരിപാടിയില തിരക്കഥ കുറെ അവാര്‍ഡ്‌ വാങ്ങിക്കൂട്ടി എന്ന് ന്യൂസ് വന്നു. അപ്പോള്‍ തിരക്കഥ കാണണം എന്ന് ഉറച്ചു. ഇന്നു പനി പിടിച്ചത് അത് കാണാന്‍ ഒരു അവസരമായി.

കണ്ടു. തിരക്കഥ കണ്ടു. അതിനെ കുറിച്ചു പറയട്ടെ?

എങ്ങനെ തുടങ്ങണം, എവിടെ തുടങ്ങണം എന്ന് അറിയില്ല. പക്ഷെ, ഒന്നു അറിയാം. "തിരക്കഥ" ഒരു സിനിമ മാത്രമല്ല. അതിനും അപ്പുറം എന്തൊക്കെയോ ആണ്. ഒരു നല്ല കലാസൃഷ്ടി. അതിന്‍റെ സംവിധാനം രഞ്ജിത്ത് ആണ്. ആദ്യമേ, ഇത്തരമൊരു അത്ഭുത ചിത്രം തന്നതിന് അദ്ദേഹത്തിന് ആയിരം ആശംസകള്‍.

ഒരു ഫ്ലാഷ് ബാക്ക് ആണ് ഈ കഥ. സ്നേഹിക്കാന്‍ വേണ്ടി അടുക്കുന്ന രണ്ടു മനസുകള്‍. പരസ്പരം ഒരുപാടു സ്നേഹിക്കുന്നു. പിന്നെ എന്തോ ഒരു തെറ്റിധാരണയില്‍ അകലുന്നു. പിന്നെ പതിനാറു വര്‍ഷങ്ങള്‍ കഴിഞ്ഞു വീണ്ടും കാണുമ്പോള്‍... ആ തെറ്റിദ്ധാരണ പരസ്പരം മനസിലാക്കുന്നു. ആ നിമിഷത്തില്‍ അവള്‍ മരണത്തോട് അടുക്കുകയാണ്. കാന്‍സര്‍ പിടിപെട്ടു അവള്‍ മരണത്തെ വരിക്കാന്‍ തയ്യാറായി നില്ക്കുന്നു. അപ്പോഴാണ്‌ അയാള്‍ വരുന്നതും, സത്യം എല്ലാം പരസ്പരം പറയുന്നതും. പിന്നെ അവര്‍ ഒറ്റയ്ക്ക് അവരുടെ പ്രണയം ആരംഭിച്ച മലമുകളിലെ ആ clouds end എന്ന വീട്ടിലേക്ക് പോകുകയാണ്. അവിടെ എത്തുമ്പോള്‍ അവരുടെ മനസ് ശൂന്യമാണ്. കഴിഞ്ഞ പതിനാറു വര്‍ഷങ്ങള്‍ അവര്‍ക്കിടയില്‍ അകലം മാത്രം വിതച്ചാണ് കടന്നുപോയത്. അവള്‍ അപ്പോള്‍ അവന്‍റെ മടിയില്‍ കിടന്നു "എനിക്ക് മരിക്കണ്ട" എന്ന് പറയുകയാണ്‌.. പക്ഷെ വിധി എന്താകും? ആ ചോദ്യം പ്രേക്ഷകര്‍ക്ക്‌ നല്കി സിനിമ അവിടെ അവസാനിക്കുന്നു. ആ ചോദ്യം ഒരു നൊമ്പരമായി എല്ലാരുടെയും മനസ്സില്‍ നിറയും...

മാളവിക എന്ന കഥാപാത്രത്തെ അവതരിപ്പിച്ച പ്രിയാമണി ആ കഥാപാത്രം ഒത്തിരി നന്നായി ചെയ്തിട്ടുണ്ട്. പലപ്പോഴും അഭിനയത്തില്‍ ഒത്തിരി പ്രത്യേകതകള്‍ കണ്ടു. ഒരുപാടു നന്നായിരിക്കുന്നു. അതുപോലെ അജയ് എന്ന കഥാപാത്രം അവതരിപ്പിച്ച അനൂപ്‌ മേനോന്‍. പുതുമുഖ താരം ആയിരുന്നു എങ്കിലും അദ്ദേഹം ഒരു വ്യത്യസ്തമായ അഭിനയ ശൈലി കൊണ്ടു പ്രേക്ഷകരുടെ ശ്രദ്ധ പിടിച്ചുപറ്റി. നല്ല ഒരു ശബ്ദം കൂടി അദ്ദേഹത്തിനുണ്ട്. പിന്നെ പുതിയ തലമുറയിലെ സംവിധായകന്‍റെ റോള്‍ അവതരിപ്പിച്ച പ്രിഥ്വിരാജ്, സംവൃത അവരെല്ലാം പതിവു പോലെ തന്നെ, അവരുടേതായ ഒരു ശൈലിയില്‍ കഥാപാത്രം ചെയ്തു. പ്രിഥ്വിരാജ് അതില്‍ ഒരു പ്രധാന റോള്‍ ആണ് ചെയ്യുന്നത്. അത് നന്നായി ചെയ്തിട്ടുണ്ട്.

എന്തായാലും ഒത്തിരി നല്ല ചിത്രമാണ്. എല്ലാരും കാണണം. അതിലെ അഭിനയം, കഥ പറയുന്ന ശൈലി, ശരത് ചെയ്ത പാട്ടുകള്‍... എല്ലാം കൊണ്ടും ഒരു അത്ഭുത ചിത്രം.

ഇന്നലെ ഒരു അപൂര്‍വ ദിനം.

2009-08-08T21:26:00.004+05:30

അതെ, ഇന്നലെ, അതായത് 2009 ഓഗസ്റ്റ്‌ 7 ഒരു അപൂര്‍വ ദിനം തന്നെ ആയിരുന്നു. എന്താണെന്ന് ഇപ്പൊ ഏകദേശം എല്ലാര്‍ക്കും അറിയാമായിരിക്കണം. ഞാന്‍ പറയാം.

ഇന്നലെ ഉച്ചക്ക് 12:34 pm ആയപ്പോള്‍ ഒരു അത്ഭുതം ഉണ്ടായി. ഈ നൂറ്റാണ്ടിലെ, ഈ സഹസ്രാബ്ദത്തിലെ ഒരു അപൂര്‍വ നിമിഷം. അപ്പോള്‍ സമയം ഇങ്ങനെ ആയിരുന്നു:

12:34:56 7-8-9 [that's 12:34:56 pm at 07-08-2009 ]

ഈ ഒരു അപൂര്‍വ നിമിഷം ഉണ്ടാകാന്‍ ഇനി അടുത്ത സഹസ്രാബ്ദം വരെ കാത്തിരിക്കണം. അതിന് അന്ന് നമ്മളും ഈ ബ്ലോഗും ഒക്കെ ഉണ്ടായിട്ടു വേണ്ടേ? എന്തായാലും ഈ ലോകം ഇനി ഒരു 200 വര്‍ഷത്തിനും അപ്പുറത്തേക്ക് പോകുമോ എന്ന് സംശയം ആണ്... ആര്‍ക്കറിയാം?

ഇതുപോലെ, കമ്പ്യൂട്ടര്‍ പ്രേമികള്‍ക്ക് വളരെ പ്രടാനപ്പെട്ട ഒരു നിമിഷം ആയിരുന്നു ഫെബ്രുവരി 13, 2009 എന്നത്.
അന്നത്തെ പ്രത്യേകത എന്താണെന്നോ? അതും പറയാം.

യൂണിക്സ്, യൂണിക്സ് പോലുള്ള മറ്റു കമ്പ്യൂട്ടര്‍ മുതലായവയില്‍ സമയം കണക്കാക്കുന്നത്‌ 1970 ജനുവരി 1 മുതല്‍ കടന്നു പോയ സെക്കന്റുകളുടെ എണ്ണം ആയിട്ടാണ്. അതൊരു വലിയ സംഖ്യ ആണ്. "പോസിക്സ്‌ ടൈം" എന്നാണു ഈ സമ്പ്രദായത്തിന്റെ പേര്. (POSIX TIME in Wikipedia). ഈ കഴിഞ്ഞ ഫെബ്രുവരി 13 നു അത് നേരത്തെ പറഞ്ഞതുപോലെ ഒരു സംഖ്യ ആയി. കൃത്യമായി പറഞ്ഞാല്‍ ഫെബ്രുവരി 13, 11:31:30pm. അന്ന് ആ നിമിഷത്തില്‍ ആ സംഖ്യ ഇതായിരുന്നു:

1234567890

അതൊക്കെ എന്തുമാകട്ടെ, നമുക്കു ജീവിതത്തിലേക്ക് മടങ്ങിവരാം.

പുതിയ കോഴ്സ് പഠിക്കാനുള്ള തയ്യാറെടുപ്പ് തുടങ്ങി. മിക്കവാറും കുറേപ്പേരെ എന്നും കാണാറുണ്ട്‌. എന്നാലും പുതിയ ജീവിതം കെട്ടിപ്പടുക്കാനുള്ള വ്യഗ്രതയില്‍ പഴയ തമാശ ഇല്ല. അല്പം ഗൌരവമായി കാര്യങ്ങള്‍ നീക്കുന്നു. എന്തെങ്കിലും ഒരു ബിസിനെസ്സ്‌ തുടങ്ങാന്‍ ഏറ്റവും അത്യാവശ്യം പണം ആണെന്ന് പഠിച്ചു. പണം മാത്രം പോരാ, അല്പം കഴിവും ഉണ്ടെങ്കില്‍ വിജയിക്കാം. പിന്നെ എല്ലാം ഭാഗ്യം പോലെ. അനുഭവങ്ങള്‍ താനേ ഉണ്ടാകും. അതൊക്കെ അധ്യാപകരാകും. ജീവിതം അവിടന്ന് പഠിച്ചു തുടങ്ങും. അങ്ങനെ ജീവിത യാത്രയിലെ കപ്പിത്താന്‍ നമ്മള്‍ തന്നെ ആകും. ഇത്രയും കാലം വീട്ടുകാര്‍ നയിച്ച ഈ കപ്പല്‍ ഇനി മുങ്ങാതെ കൊണ്ടുപോകേണ്ടത് നമ്മുടെ കടമ ആണ്.. അല്ലേ?

കുറച്ചു നേരമായി എഴുതുന്നു. കണ്ണുകള്‍ അടയുന്നതുപോലെ.. ഉറക്കം വരുന്നു... പോകാം... അല്ലെങ്കില്‍ ഇന്നു കമ്പ്യൂട്ടറിന് മുന്നില്‍ ഉറങ്ങിവീഴും. ബൈ..

ഇതു ശരിയാവില്ല...

2009-08-01T20:14:00.004+05:30

അതെ, ഇതു ശരിയാവില്ല. ഞാന്‍ വലിയ ബ്ലോഗ്ഗര്‍ ആണെന്നൊക്കെ സ്വയം പറഞ്ഞിട്ട് വല്ലപ്പോഴും ഒരിക്കല്‍ മാത്രം ബ്ലോഗ് എഴുതുന്ന അവസ്ഥ ആയി അല്ലേ? ഇതു ശരിയാവില്ലാ..

ഹേയ്, കാര്യം മറ്റൊന്നുമല്ല. കോളേജ് കഴിഞ്ഞു . ഇപ്പോള്‍ മിക്കവാറും വീട്ടില്‍ കാണും. അതുകൊണ്ട് മിക്കപ്പോഴും ഞാന്‍ ഓണ്‍ലൈന്‍ വരാറുണ്ട്‌. പക്ഷെ ബ്രോഡ്‌ബാന്‍ഡ് ലിമിറ്റ് പിടി വിട്ടു പോകുന്നു. അതാണ്‌ കുഴപ്പം. എന്‍റെ കണക്കുകൂട്ടല്‍ അനുസരിച്ച് നീങ്ങുന്നില്ല. കൂടുതല്‍ സമയം ഓണ്‍ലൈന്‍ ചിലവഴിക്കുമ്പോള്‍ ഡൌണ്ലോഡ് പരമാവധി കുറയ്ക്കാന്‍ ശ്രമിക്കാറുണ്ട്. പക്ഷെ ഒരു MB എങ്കിലും കൂടുതല്‍ കേറും...

(അടുത്ത പാരഗ്രാഫ് മുഴുവന്‍ ബ്രോഡ്‌ ബാന്‍ഡ് കത്തി ആണ്. താല്പര്യം ഇല്ലാത്തവര്‍ വിട്ടേക്കുക!)

ഞാന്‍ പണ്ടു കണക്കു കൂട്ടിയതാണ്. എന്‍റെ പ്ലാന്‍ 500c ആണ്. ബി.എസ്.എന്‍.എല്‍ ആണ്. ഒരു മാസം 1.5GB ഡൗണ്‍ലോഡ്‌ ചെയ്യാം. അപ്പോള്‍, ഒരു ദിവസം 50MB വരെ ഉപയോഗിക്കാം. ഓര്‍ക്കണേ, ഇതു അപ്‌ലോഡ്‌ കൂടെ കൂട്ടി ആണ്. അതായത്, അപ്‌ലോഡ്‌ ചെയ്യുന്ന അളവും ഡൗണ്‍ലോഡ്‌ ചെയ്യുന്ന അളവും കൂട്ടി 50MB. ഞാന്‍ ചിലപ്പോള്‍ വീട്ടില്‍ ഇല്ലാത്ത ദിവസങ്ങളില്‍ ആരും ഇവിടെ ഇന്‍റര്‍നെറ്റ് ഉപയോഗിക്കാറില്ല. അപ്പോള്‍ ഞാന്‍ 3 ദിവസമൊക്കെ കഴിഞ്ഞു വരുമ്പോള്‍ "കഴിഞ്ഞ ദിവസങ്ങളിലെ 150MB ബാക്കി ഉണ്ടല്ലോ" എന്ന് വിചാരിച്ചു ലാവിഷ് ആയി ബ്രൌസ് ചെയ്യും. അത് മിക്കവാറും കൈവിട്ട കളി ആകാറുണ്ട്. അതാണ്‌ ബില്‍ കൂടാന്‍ കാരണം. കൂടുതല്‍ വരുന്ന ഓരോ MB യ്ക്കും 80 പൈസ ആണ് നിരക്ക്.. അത് അവസാനം ഒരു "നിരക്ക്" തന്നെ ആകും.. അയ്യോ...

എന്തായാലും ഈ കടന്നുപോയ ദിവസങ്ങളിലെ പ്രധാന മാറ്റങ്ങള്‍...? ഹാ, എന്‍റെ റിംഗ് ടോണ്‍ ഒന്നു മാറ്റി. ഇത്രേം കാലം "ചിത്രമണി കാട്ടില്‍" ആയിരുന്നു... തല്‍ക്കാലം അത് മാറ്റി ... ഈയിടെ ഏഷ്യാനെറ്റില്‍ വിസ്മയത്തുമ്പത്ത് സിനിമ കണ്ടു. ഒരുപാടു നാള്‍ കഴിഞ്ഞു വീണ്ടും കണ്ടപ്പോള്‍... അതിലെ പാട്ടുകള്‍ പണ്ടു ഒരു സമയത്തു ഇരുപത്തിനാല് മണിക്കൂറും കേള്‍ക്കുമായിരുന്നു. അതിലെ "ഏതോ കളിയരങ്ങില്‍" എന്ന് തുടങ്ങുന്ന നാല് വരി കവിത എനിക്ക് ഭയങ്കര ഇഷ്ടമാണ്. സിനിമ വീണ്ടും കണ്ടപ്പോള്‍ ആണ് ആ പാട്ടു വേണ്ടും ഓര്‍മയില്‍ വന്നത്. പിന്നെ ഞാന്‍ അത് പഴയ കളക്ഷന്‍ മുഴുവന്‍ തിരഞ്ഞു തപ്പിയെടുത്തു. അതിനെ റിംഗ് ടോണ്‍ ആക്കി. അത് കേള്‍ക്കാന്‍ നല്ല രസം... ഇപ്പോള്‍ അതാണ്‌ റിംഗ് ടോണ്‍.

പിന്നെ, ദീപക് ദേവ് സംഗീതം നല്കിയ "പുതിയ മുഖം" എന്ന പുതിയ ചിത്രത്തിലെ പാട്ടുകള്‍ കേട്ടു. അതില്‍ ഏറ്റവും ഇഷ്ട്ടപ്പെട്ടത്‌ - "പിച്ചവെച്ച നാള്‍ മുതല്‍" - ശങ്കര്‍ മഹാദേവന്‍ പാടിയ ആ പാട്ട്, പിന്നെ "കാണെ കാണെ" എന്ന പാട്ടും. അത് പാടിയത് പ്രിഥ്വിരാജ് ആണ്. ആദ്യം വിശ്വസിക്കാന്‍ കഴിഞ്ഞില്ല. നന്നായിട്ടുണ്ട് ആ പാട്ട്. നന്നായി പാടി. ഒരു പുതിയ ഗായകന്‍ കൂടി എത്തുകയാണോ? കാത്തിരിക്കാം.

ഭ്രമരം എന്ന ബ്ലെസ്സി ചിത്രത്തില്‍ വളരെ മനോഹരങ്ങളായ രണ്ടു പാട്ടുകള്‍ ആണ്. "കുഴലൂതും പൂന്തെന്നലെ".. അത് ഒത്തിരി മനോഹരം തന്നെ..! മോഹന്‍ സിതാര വീണ്ടും തിരികെ എത്തുകയാണ്... അതില്‍ തന്നെ മോഹന്‍ലാല്‍ പാടിയ ആ പാട്ടും അതിമനോഹരം, ഒരു ഗൃഹാതുരത ഉണര്‍ത്തുന്ന പാട്ട്... പഴയ കാല സംഗീതം മനസ്സില്‍ ഉണര്‍ത്തി വിടുന്ന ഒരു പ്രത്യേക സംഗീതം ആണ് ഈ പാട്ട്. ഇപ്പോഴത്തെ എല്ലാ പാട്ടുകളും സംഗീതം ആസ്വദിക്കുന്നവരെ ഒട്ടും നിരാശപ്പെടുത്തുന്നില്ല എന്നത് വളരെ പ്രതീക്ഷ നല്കുന്നു... ഇനിയും ഞങ്ങള്‍ അപൂര്‍വ സംഗീതവിരുന്നു കാത്തിരിക്കുകയാണ്...

പാട്ടും സംഗീതവുമായി സമയം കഴിയുകയാണ്. ഞാനും മിഥുനും കൂടി പുതിയ എന്തെങ്കിലും കോഴ്സ് പഠിക്കാന്‍ അന്വേഷണങ്ങളുമായി മുന്നോട്ടു പോകുന്നു... ഇപ്പോള്‍ ഡോട്ട് നെറ്റ് ആണ് ഞങ്ങള്‍ കണ്ടെത്തിയത്‌. കുറച്ചുകാലം മുന്‍പ് വരെ ഡോട്ട് നെറ്റ് പഠിക്കുന്നത് ഭാവിയില്‍ ഉപയോഗപ്പെടില്ല എന്നാണു കരുതിയത്‌. എന്തെന്നാല്‍, ഡോട്ട് നെറ്റ് എന്നത് മൈക്രോസോഫ്ട്‌ ടെക്നോളജി ആണ്. അത് വിന്‍ഡോസില്‍ മാത്രമെ പ്രവര്‍ത്തിക്കൂ. നാളെ വരുന്ന കോര്‍പ്പറേറ്റ്, ഗവണ്മെന്റ് സംരംഭങ്ങള്‍ മിക്കവാറും ലിനക്സ് ആയിരിക്കും ഉപയോഗിക്കുക. അപ്പോള്‍ ഡോട്ട് നെറ്റ് എന്നതിനേക്കാള്‍ ജാവ ആയിരിക്കും നല്ലത് എന്ന് ഞാന്‍ കരുതിയിരുന്നു. ജാവ ആകുമ്പോള്‍ പ്രത്യേക പ്ലാറ്റ്ഫോം ഇല്ല. എല്ലാത്തിലും ഒരുപോലെ പ്രവര്‍ത്തിക്കും.

പക്ഷെ, ഇപ്പോള്‍ "Mono-Project" എന്നൊരു പുതിയ പ്ലാറ്റ്ഫോം ഡെവലപ്പ് ചെയ്തിരിക്കുന്നു - അത് ഓപ്പണ്‍ സോഴ്സ് ആണ്. ലിനക്സ്, വിന്‍ഡോസ്‌, മാക് പ്ലാറ്റ്ഫോമുകളില്‍ ഡോട്ട് നെറ്റ് അപ്ലിക്കേഷന്‍ നിര്‍മിക്കാന്‍ ഉപയോഗിക്കാം. അപ്പോള്‍ പിന്നെ ഇനി ഡോട്ട് നെറ്റ് പഠിച്ചാല്‍ എന്നെന്നും അതൊരു മുതല്‍ക്കൂട്ട് ആയിരിക്കും. ഒരിക്കലും പാഴാകില്ല. അപ്പോള്‍ അത് പഠിക്കാമല്ലോ...

എന്തായാലും നല്ലത് വരട്ടെ... പഠിക്കുക. പഠിച്ചു നല്ലവരാകുക. എല്ലാര്‍ക്കും നല്ലത് മാത്രം വരട്ടെ.

വീണ്ടും ഇടവേള... ഇപ്പൊ തിരികെ...

2009-07-10T00:33:00.004+05:30

ബ്ലോഗ് എഴുതാന്‍ വീണ്ടും ഒരു നീണ്ട ഇടവേള ആയിരുന്നു. ഇപ്പൊ വീണ്ടും തിരിച്ചു വന്നു. എവിടെ പോയി എന്നാണോ? ഒരിടത്തും പോയതല്ല. ഇവിടെ തന്നെ ഉണ്ടായിരുന്നു. അതാണ്‌ പ്രശ്നം...

കോളേജ് എല്ലാം കഴിഞ്ഞപ്പോള്‍ ഇവിടെ വെറുതെ ഇരിക്കാന്‍ തുടണ്ടി. ഇനി അടുത്ത് എന്താണ് എന്നൊക്കെ ആലോചിച്ചു വട്ടു പിടിക്കുന്നു... എന്ത് ചെയ്യണം, എന്തൊക്കെ പഠിക്കണം, എന്തെങ്കിലും ജോലി കിട്ടുമോ, എന്ന് കിട്ടും, എന്തൊക്കെ ചെയ്‌താല്‍ എന്തൊക്കെ സംഭവിക്കും, ആന, ചേന, ഉപ്പ്, മാങ്ങ... അങ്ങനെ എന്തൊക്കെയോ ആലോചിച്ചു കൂട്ടാന്‍ തുടങ്ങി. അവസാനം ഞാന്‍ എന്താണ് ചിന്തിക്കുന്നത് എന്ന് എനിക്ക് തന്നെ പിടിയില്ലാത്ത അവസ്ഥ ആയി... "ഭീകരം" എന്ന് പറയാം! അപ്പോള്‍ പിന്നെ പറയണ്ടല്ലോ, കണ്ണിന്‍ മുന്നില്‍ കാണുന്നതിനോട് മുഴുവനും ദേഷ്യം. എപ്പോഴും എന്തെങ്കിലും പിറുപിറുക്കുന്ന ഒരു അവസ്ഥ.

പിന്നെ പതുക്കെ പതുക്കെ പുതിയ ഓരോന്ന് ചിന്തിയ്ക്കാന്‍ തുടങ്ങി. നമ്മള്‍ കുറച്ചുപേര്‍ ചേര്‍ന്ന് തുടങ്ങിയ "shadows technologies" എന്ന കമ്പനി വളര്‍ത്തി കൊണ്ടുവരണം, കൂടുതല്‍ എന്തെങ്കിലും ചെയ്യണം. പിന്നെ കുറച്ചു ഡിസൈന്‍ പരിപാടികള്‍ ആയിരുന്നു. ഒടുവില്‍ ആ വെബ്സൈറ്റ് റിലീസ് ആയി. www.shadowstech.com ആണ് വെബ്സൈറ്റ്.

പിന്നെ വെള്ളയമ്പലത്തെ വീട്ടില്‍ പോയി അവിടെ ഓഫീസ് തുടങ്ങാനുള്ള തയ്യാറെടുപ്പുകള്‍ നടത്തി. കസേര, മേശ, ബോര്‍ഡ്‌, ബുക്സ് അങ്ങനെ എല്ലാം വാങ്ങി. ഇനി പെയിന്റ് അടിക്കണം, അത് കഴിഞ്ഞാല്‍ ക്ലാസ്സ് തുടങ്ങണം. എന്തായാലും കുറച്ചു ജോലികള്‍ ചെയ്യണം.

അതിനിടെ യാദൃശ്ചികമായി ആണ് എന്‍റെ ക്ലാസ്സിലെ ജ്യോതി അന്ന twitter ഉപയോഗിക്കുന്നു എന്ന് ഞാന്‍ കണ്ടത് (@jyothyanna). പിന്നേ എനിക്ക് മനസിലായി, എന്‍റെ കൂടെയുള്ള കുറച്ചുപേര്‍ അതില്‍ മെമ്പര്‍ ആണ്, പക്ഷെ അധികം ആരും ഉപയോഗിക്കുന്നില്ല എന്ന്. സത്യത്തില്‍ twitter മൊബൈല്‍ വഴി ഫ്രീ ആയി ഉപയോഗിക്കാന്‍ കഴിഞ്ഞിരുന്നു എങ്കില്‍ എല്ലാരും ഉപയോഗിച്ചേനെ... അത് ഉടനെ സംഭവിക്കും എന്ന് പ്രതീക്ഷിച്ചു. പിന്നെ ട്വിറ്റെര്‍ ഉപയോഗിക്കാന്‍ എന്തൊക്കെ ആപ്ലിക്കേഷന്‍സ് ഉണ്ട് എന്ന് കണ്ടുപിടിക്കല്‍ ആയി മെയിന്‍ പരിപാടി. കുറെ കണ്ടെത്തി. അവസാനം എന്‍റെ തലയില്‍ ഒരു പുതിയ ഐഡിയ... ("ആന്‍ ഐഡിയ കാന്‍ ചേഞ്ച്‌ യുവര്‍ ലൈഫ്" എന്നാണല്ലോ പ്രമാണം) .. ഐഡിയ ഇതാണ് - സ്വന്തമായി ഒരു ട്വിറ്റെര്‍ ആപ്ലിക്കേഷന്‍ ഡെവലപ്പ് ചെയ്യുക...!

ഉടനെ ഞാന്‍ ആവേശത്തില്‍ Visual C++ എടുത്തു. നോക്കിയപ്പോള്‍ അതിന്‍റെ വിന്‍ഡോ ഒക്കെ കാണാന്‍ പഴയ ഒരു ലുക്ക്‌. എനിക്ക് ഇഷ്ട്ടപെട്ടില്ല. ഞാന്‍ ഉടനെ അത് കളഞ്ഞു Visual C# എടുത്തു. എന്‍റെ പാവം പെന്‍റിയം 4 പ്രാന്തുപിടിച്ച് എന്തൊക്കെയോ കാട്ടിക്കൂട്ടി. ഞാന്‍ ഒന്നു ക്ലിക്ക് ചെയ്തു അര മണിക്കൂര്‍ കഴിഞ്ഞാല്‍ മാത്രമെ ക്ലിക്ക് ചെയ്ത പരിപാടി നടക്കൂ. അത്രയ്ക്ക് സ്പീഡ്! എങ്ങനെ കലി വരാതിരിക്കും? എന്നിട്ടും ഞാന്‍ കഷ്ട്ടപ്പെട്ടു രാത്രി 3 മണി വരെ ഇരുന്നു കുറെ ചെയ്യാന്‍ നോക്കി. ആ കൂട്ടത്തില്‍ കുറെ പുതിയ "പാഠങ്ങള്‍" പഠിച്ചു... എന്തായാലും, ട്വിറ്റെര്‍ API ഉപയോഗിക്കാന്‍ കുറച്ചു റെഫര്‍ ചെയ്യണം, OAuth ലൈബ്രറി ഡൌണ്‍ലോഡ് ചെയ്യണം... എല്ലാം ഓര്‍ത്തപ്പോള്‍ ഞാന്‍ ഉറക്കത്തിലേക്കു വഴുതി വീണു. ആപ്ലിക്കേഷന്‍ മാറ്റിവെച്ചു. നേരെ കട്ടിലില്‍ തലകുത്തി വീണു കിടന്നുറങ്ങി...

ഹാ, ഉറക്കത്തിന്റെ കാര്യം പറഞ്ഞപ്പോഴാ ഞാന്‍ മറ്റൊരു കാര്യം ഓര്‍ത്തത്‌... ഞാന്‍ ഒരു ആഴ്ച മുന്‍പ് ഒരു സ്വപ്നം കണ്ടു. അതിലെന്താ ഇത്ര കാര്യം എന്നാണോ? പറയാം. എന്‍റെ വീട്ടില്‍ കേബിള്‍ കിട്ടിയിട്ട് രണ്ടു മാസമേ ആയുള്ളൂ. എന്‍റെ ഇഷ്ട്ടപ്പെട്ട ഒരു ചാനല്‍ ആണ് അനിമല്‍ പ്ലാനെറ്റ്. അതില്‍ നിറയെ എന്നെപോലെ സ്നേഹം നിറഞ്ഞ, സുന്ദരന്മാരും സുന്ദരികളുമായ ഒരുപാടു കൂട്ടുകാരെ കാണാം. അത് കാണാന്‍ നല്ല രസം. പിന്നേ ആളുകള്‍ പോയി പാമ്പിന്റെയും മുതലയുടെയും കടുവയുടെയുമെല്ലാം വായില്‍ ചെന്നു തലവെച്ച്‌ കൊടുക്കുന്നതുമൊക്കെ കാണാന്‍ രസം. അതൊക്കെ കണ്ടു കണ്ടു രസം കൂടി. ഒരു ദിവസം കണ്ട സ്വപ്നം - എന്‍റെ മുറിയില്‍ നിറയെ പാമ്പുകള്‍ - മൂര്‍ഖന്‍, അണലി, എട്ടടി വീരന്‍, രാജവെമ്പാല - എല്ലാം ഞാന്‍ വളര്‍ത്തുന്ന പാമ്പുകള്‍! എന്‍റെ തോളത്തും കഴുത്തിലുമൊക്കെ പാമ്പുകള്‍ ചുറ്റി കളിക്കുന്നു. എന്‍റെ കട്ടിലില്‍ പാമ്പുകള്‍ കിടക്കുന്നു. എല്ലാ പമ്പുകളും എന്നെ ഒരു യജമാനനെ പോലെ തലോടുന്നു... കാണാന്‍ നല്ല രസം ആയിരുന്നു ഈ സ്വപ്നം. പക്ഷെ കണ്ടു കഴിഞ്ഞു എഴുനെട്ടപ്പോള്‍ രസമെല്ലാം പോയി.. പിന്നെ ഒന്നു സൂക്ഷിച്ചാണ് അന്ന് മുഴുവന്‍ നടന്നത്... അഥവാ വല്ല പാമ്പിനും എന്നോട് സ്നേഹം തോന്നിയാലോ? പിന്നെ രണ്ടു ദിവസം അനിമല്‍ പ്ലാനെറ്റ് കണ്ടില്ല. പകരം എന്‍റെ മാനസപുത്രി, പാരിജാതം തുടങ്ങിയവ കണ്ടു. (പക്ഷെ അതിലും ഭേദം അനിമല്‍ പ്ലാനെറ്റ് തന്നെ എന്ന് പറയാതെ വയ്യ)

സ്വപ്നമൊക്കെ വരും പോകും, പക്ഷെ യാഥാര്‍ത്ഥ്യം ആണല്ലോ വലുത്... സ്വപ്നം തനിയെ വരും. പക്ഷെ രണ്ടാമത് പറഞ്ഞ ആ സാധനം, അത് നമ്മള്‍ കണ്ടുപിടിച്ചാലെ വരൂ...

എന്തായാലും, ഇന്നു എല്ലാരും കോളേജില്‍ പോയിരുന്നു. കോഷന്‍ ഡെപൊസിറ്റ് വാങ്ങാന്‍. ഞാന്‍ പോയില്ല. പോകണം എന്നുണ്ടായിരുന്നു. ഹാ, എല്ലാരെയും വീണ്ടും കാണണം... അവസരം വരും... കാത്തിരിക്കാം...

ഒരു യുഗത്തിനു കൂടി വിരാമം...

2009-06-13T19:38:00.003+05:30

...തീര്‍ന്നു.

അങ്ങനെ എന്‍റെ (അല്ല, ഞങ്ങളുടെ എല്ലാം) ജീവിതത്തിലെ മറ്റൊരു യുഗം കൂടി കഴിഞ്ഞു . ഈ കടന്നു പോയ നാല് വര്‍ഷങ്ങള്‍. ഇനി ഒരിക്കലും തിരിച്ചു കിട്ടാത്ത വസന്ത കാലം.... നമ്മുടെ കോളേജ് ലൈഫ്....

ആദ്യം കോളേജില്‍ വന്നപ്പോള്‍ വരാന്‍ പോകുന്ന നാല് വര്‍ഷങ്ങള്‍ ജീവിതത്തില്‍ അപൂര്‍വമായ ഒരു അനുഭവം ആകുമെന്ന് വിചാരിച്ചില്ല. ഒരു സാധാരണ കോളേജ് ലൈഫ്... അത് മാത്രം ആണ് മനസ്സില്‍. കൂട്ടുകാര്‍, കറക്കം, സിനിമ, പാര്‍ക്ക്‌... അങ്ങനെ.

പക്ഷെ, ആ നാല് വര്‍ഷങ്ങള്‍ തുടങ്ങിയപ്പോള്‍ മനസിലായി, ഇതുവരെ കേട്ടതൊന്നുമല്ല കോളേജ് ലൈഫ് എന്ന്. ഒരുപാടു ഒരുപാടു പുതിയ അനുഭവങ്ങളും പാഠങ്ങളും ആണ് കിട്ടിയത്. ജീവിതത്തില്‍ പ്രധാനപ്പെട്ട ഒരു കാലഘട്ടം. ജീവിതത്തിന്‍റെ വഴിത്തിരിവിലേക്കുള്ള പ്രായം. ഈ കാലത്തില്‍ സ്വന്തം ഭാവിയെക്കുറിച്ച് എല്ലാരും സ്വപ്നം കാണുന്നു... ഓരോരോ പ്ലാന്‍ തയ്യാറാക്കുന്നു... അപ്പോഴേക്കും കൂട്ടുകാരില്‍ നിന്നും മധുരമുള്ളതും കയ്പ്പുള്ളതുമായ അനുഭവങ്ങള്‍, അതില്‍ നിന്നെല്ലാം കിട്ടുന്ന പുതിയ അറിവുകള്‍... ഒരുപക്ഷെ കോളേജില്‍ പഠിച്ചതിനേക്കാള്‍ വിലമതിക്കുന്ന പാഠങ്ങള്‍ ആണ് ഈ അനുഭവങ്ങള്‍ എല്ലാം...

പുതിയ ഒരുപാടു കൂട്ടുകാര്‍.. ചിലര്‍ക്ക് കിട്ടുന്നതോ, സ്വന്തം ജീവിത പങ്കാളിയെ. പരസ്പരം സ്നേഹിക്കാനും കുറ്റം പറയാനും, അടികൂടാനും നമുക്കു ചുറ്റിനും നമ്മുടെ സ്വന്തമെന്നു മനസ് പറയുന്ന കൂട്ടുകാര്‍... പിന്നെ ഇടക്കിടെ പിണങ്ങാനും, നമുക്കു വേണ്ടി കാത്തിരിക്കാനും ഒക്കെ ഓരോരുത്തര്‍ ഉണ്ടാകുന്നത് എന്ത് രസമാണ്... അവരുടെ കൂടെ പുറത്തൊക്കെ കറങ്ങാന്‍ പോകുക, സിനിമ കാണുക, മ്യൂസിയം പോയി വായിനോക്കി ഇരിക്കുക.. സ്പോര്‍ട്സ് ഡേ വരുമ്പോള്‍ മുങ്ങുക... അങ്ങനെ കൂട്ടുകാരോന്നിച്ചു എന്തെല്ലാം വേലത്തരങ്ങള്‍... അതൊക്കെ ഇതുവരെ കാണാത്ത ഒരു പുതിയ ലോകം. പുതിയ ജീവിതം. പുതിയ പാഠങ്ങള്‍.

ഇനി അങ്ങനെ ഒരു ലൈഫ് ഇല്ല എന്നറിയാം. കഴിഞ്ഞു പോയതൊന്നും തിരിച്ചു വരില്ല എന്നും അറിയാം. എന്നാലും അതൊക്കെ ഒന്നു കൂടി തിരിച്ചു കിട്ടിയെങ്കില്‍ എന്ന് മനസ്സില്‍ തോന്നുകയാണ്... അതെ. മനസ് അങ്ങനെയാണ്... ചിലപ്പോള്‍ കയ്യെത്താദൂരത്തുള്ളത് നോക്കി കൊതിക്കും. അത് കിട്ടില്ല എന്നറിയാമെങ്കില്‍പോലും കൊതിക്കും. എന്നിട്ട് കിട്ടാതാകുമ്പോള്‍ വല്ലാതെ വിഷമിക്കും... കൂട്ടം പിരിഞ്ഞ കൂട്ടുകാരെയും, കാലം കവര്‍ന്നെടുത്ത കോളേജ് ജീവിതത്തെയും നോക്കി മനസ് കൊതിക്കുകയാണ്... ഈ വസന്തകാലം ഇനിയും തളിരിടുമോ...? ഇനിയും...

തീരാതിരുന്നെങ്കില്‍....

നീണ്ട ഇടവേള... പരീക്ഷ ആണേ...

2009-05-29T16:13:00.003+05:30

അതെ.. ബ്ലോഗില്‍ എന്തെങ്കിലും എഴുതിയിട്ട് കുറെ നാളായി.. ഒരു മാസത്തോളം ആകുന്നു.. ഇത്രയും നീണ്ട ഇടവേള മുന്പ് വന്നിട്ടില്ല എന്ന് തോന്നുന്നു...

അവസാന സെമസ്റ്റര്‍ പരീക്ഷ ആണ്. പിന്നെ പ്രൊജക്റ്റ്‌ ചെയ്യുന്ന തിരക്കുകള്‍, പിന്നെ പഠിത്തം, പാര്‍ട്ടി, ആഘോഷം .. അങ്ങനെ ഒരുപാട്.. എല്ലാം കൂടി ആയപ്പോള്‍ ഒന്നു സമാധാനമായി രണ്ടക്ഷരം ഇവിടെ എഴുതാന്‍ സമയം ഇല്ല. അതാണ്‌ ഒരു ഇടവേള. ഇപ്പൊ ഒരു ചെറിയ "ഗ്യാപ്പ്‌" കിട്ടി. അതിനിടയില്‍ ആണ് ഇവിടെ എത്തിയത്...

വീണ്ടും തിരികെ എത്തും. കൂടുതല്‍ വിശേഷങ്ങളുമായി. അപ്പോള്‍ കൂടുതല്‍ പറയാം...

അതുവരെ ബൈ!

കോളേജ് ജീവിതം തീര്‍ന്നു. ഇനി സ്വന്തം ജീവിതം...

2009-05-01T12:10:00.008+05:30

4 വര്‍ഷം നീണ്ട മറ്റൊരു ജീവിത ഘട്ടം കൂടി കടന്നുപോകുന്നു. ഏതൊരാളിനും മനോഹരമായ ഒരു കാലം തന്നെയാണ് കോളേജ്. അല്ലേ?

ഇന്നലെ ഞങ്ങളുടെ final years' day ആയിരുന്നു. ബാക്കി എല്ലാ ബാച്ചും വളരെ നേരത്തെ "ആഘോഷം" നടത്തിയതുകൊണ്ട് അവരൊക്കെ മാന്യമായി സസ്പെന്‍ഷന്‍ വാങ്ങി വീട്ടിലിരുന്നു. നമ്മള്‍ മാത്രം ഉണ്ടായിരുന്നു കോളേജില്‍. എന്തൊരു രസമായിരുന്നു എന്നോ...? അടിച്ച് പൊളിച്ചു.

ഒത്തിരി അടുത്തിട്ട്‌ പിരിയുന്നതിന്‍റെ ഒരു വിഷമം നേരിട്ടു അനുഭവിച്ചാലേ മനസിലാകൂ... നമ്മളെല്ലാം രാവിലെ വന്നു നമ്മുടെ projector ഓണ്‍ ചെയ്തു പഴയ ഫോട്ടോസ്, വീഡിയോ എല്ലാം കാണിച്ചു. അതൊക്കെ കണ്ടപ്പോള്‍, 4 വര്‍ഷങ്ങള്‍ എത്ര പെട്ടെന്ന് പോയി എന്ന് ആലോചിച്ചു... വരുമ്പോള്‍ എല്ലാരേം കാണാന്‍ കൊച്ചു കുട്ടികള്‍. ഇപ്പോഴോ, എല്ലാരും വലിയ "അണ്ണന്മാരും" "ചേച്ചിമാരും" ആയിരിക്കുന്നു. 4 വര്‍ഷത്തെ കോളേജ് ലൈഫ് എല്ലാരുടെയും ജീവിതം മാറ്റിമറിച്ചിരിക്കുന്നു!

പിന്നെ നമ്മുടെ staff advisers വന്നു അവരുടെ വക ഒരു ചെറിയ ട്രീറ്റ്‌ തന്നു. അവര്‍ നമ്മളെ 3 വര്‍ഷം സഹിച്ചതിന് ഓസ്കാര്‍ കൊടുക്കണം... പിന്നെ നമ്മള്‍ അവര്‍ക്ക് നമ്മുടെ ഗ്രൂപ്പ് ഫോട്ടോ ഫ്രെയിം ചെയ്തത് സമ്മാനമായി കൊടുത്തു. പിന്നെ കിട്ടിയ ട്രീറ്റ്‌ പൊതി തുറന്നു തീറ്റ മത്സരം തുടങ്ങി.

പിന്നെ ഞാനും രൂപികയും കൂടി ക്യാമറ എടുത്തു പുറത്തേക്കിറങ്ങി. കോളേജ് വിജനമായത് കാരണം കോളേജ് മുഴുവനും ഓടി നടന്നു ഫോട്ടോ എടുക്കാന്‍ പറ്റി. കോളേജ് സ്റ്റോറില്‍ പോയി ഫോട്ടോ എടുത്തു. പിന്നെ സ്റ്റാഫ്‌ റൂമില്‍ എല്ലാം കേറി ഫോട്ടോ എടുത്തു, ലാബില്‍ കേറി... അങ്ങനെ കുറെ ഫോട്ടോസ്... പിന്നെ തിരികെ ക്ലാസ്സില്‍ എത്തി. അപ്പോഴേക്കും ചിക്കന്‍ ബിരിയാണി എത്തി. ഹായ്‌...!

പിന്നെ നമ്മുടെ ടീച്ചേഴ്സ് എല്ലാരും വന്നു. എല്ലാരും നമ്മളെപ്പറ്റി അഭിപ്രായങ്ങള്‍ ഒക്കെ പറഞ്ഞു. അതൊക്കെ കഴിഞ്ഞപ്പോള്‍ നമ്മളെല്ലാരും ഒരുമിച്ചു ഭക്ഷണം കഴിക്കാന്‍ തുടങ്ങി. ഒത്തിരി രസമായിരുന്നു. എന്തോ ഒരു തേങ്ങല്‍ കാരണം ഭക്ഷണം ഇറങ്ങാന്‍ ഒരു ബുദ്ധിമുട്ട് അനുഭവപ്പെട്ടു.

അത് കഴിഞ്ഞു എല്ലാരും കൈ കഴുകി തിരികെ എത്തി. പിന്നെ നമ്മുടെ ഗ്രൂപ്പ് ഫോട്ടോ പ്രിന്‍റ് ചെയ്ത t-shirt എടുത്തു. അല്ലാരും അതും ഇട്ടു ഒരു ഫോട്ടോ സെഷന്‍. പിന്നെ ആ ഷര്‍ട്ടില്‍ എല്ലാരും പരസ്പരം ഓട്ടോഗ്രാഫ് എഴുതി. അതൊക്കെ ശെരിക്കും രസമായിരുന്നു. ഇനി ഒരിക്കല്‍ പോലും തിരികെ കിട്ടാത്ത രസം...

പിന്നെ നമ്മള്‍ വരിവരിയായി ആ ക്ലാസ്സ് വിട്ടു. മെയിന്‍ ബ്ലോക്കില്‍ പോയി പ്രിന്‍സിപ്പാളിനെ കാണാന്‍. അവിടെ എത്തിയപ്പോ മാഡം വന്നു. ഞങ്ങളെയെല്ലാം സന്തോഷത്തോടെ wish ചെയ്തു. പിന്നെ ഞങ്ങളോട് ഒരുമിച്ചൊരു ഫോട്ടോ. പിന്നെ മാഡം കോളേജ് വിട്ടു. ഇപ്പോള്‍ നമ്മള്‍ മാത്രമായി ആ കോളേജില്‍...

പിന്നെ നേരെ അവിടത്തെ പുല്‍ത്തകിടിയില്‍ കേറി കുറെ ഫോട്ടോസ്. അതും കഴിഞ്ഞപ്പോള്‍ കണ്ണുകെട്ടി കളിച്ചു.
അത് കഴിഞ്ഞു എല്ലാരും കൂടി പടിയില്‍ ഒരുമിച്ചിരുന്നു. ഓരോരുത്തരായി കഴിഞ്ഞ 4 വര്‍ഷത്തെ ജീവിതത്തെ കുറിച്ചു പറയാന്‍ തുടങ്ങി. നല്ല മഴ തുടങ്ങി. ഞങ്ങള്‍ ബ്ലോക്കിന്‍റെ അകത്തു കയറി. പുറത്തു പെരുമഴ. നമ്മുടെയെല്ലാം മനസ്സില്‍ കണ്ണീര്‍ മഴ.

എല്ലാരും ആ‍ 4 വര്‍ഷത്തെ ഓര്‍മ്മകള്‍ പറയുകയാണ്‌... കുറേപേര്‍ ചെയ്ത തെറ്റുകള്‍ക്കൊക്കെ അവിടെ വച്ചു സോറി പറഞ്ഞു. കുറേപേര്‍ നല്ല നല്ല ഓര്‍മ്മകള്‍ പറഞ്ഞു...

സമയം പൊയ്ക്കൊണ്ടിരുന്നു. മഴ തോര്‍ന്നു. എന്നിട്ടും ആര്‍ക്കും വീട്ടില്‍ പോകാന്‍ തോന്നുന്നില്ല. അവസാനം എസ്റ്റേറ്റ്‌ മാനേജര്‍ വന്നു ഞങ്ങളെ ബ്ലോക്കിന് പുറത്തു പോകാന്‍ പറഞ്ഞു. പിന്നെ ആ ബ്ലോക്ക് പൂട്ടി. 6 മണി ആകുന്നതുവരെ നമ്മള്‍ ആ ബ്ലോക്കിന് പുറത്തു നിന്നു അനുഭവങ്ങളൊക്കെ പറഞ്ഞു. പിന്നെ എല്ലാരും പരസ്പരം കെട്ടിപ്പിടിച്ചു സന്തോഷത്തോടെ യാത്രയായി...

അങ്ങനെ ആ‍ കോളേജ് ജീവിതം അവിടെ അവസാനിച്ചു...

ഇനി ഇതുപോലൊരു കോളേജ് ജീവിതം ഉണ്ടാകില്ല. നമ്മളെല്ലാം ജീവിതത്തിലേക്ക് കടക്കുന്ന പ്രായത്തില്‍ ആണ് ഈ കോളേജില്‍ പഠിച്ചത്. അത് ജീവിതത്തിലെ ഒരുപാടു പാഠങ്ങള്‍ പഠിപ്പിച്ചു. ഒരുപാടു നല്ല സുഹൃത്തുക്കളെ കിട്ടി. പുതിയ ബന്ധങ്ങളും അനുഭവങ്ങളും... അങ്ങനെ ഒരു വലിയ യാത്രയുടെ അന്ത്യം ആയിരുന്നു ഇന്നലെ.

ഒരു ജീവിതത്തിലെ ഉത്സവ കാലം തന്നെയാണ് കോളേജ് ലൈഫ്... പറയാതെ പറ്റില്ല. അത്രയ്ക്ക് രസമായിരുന്നു...

പിന്നെ, എനിക്ക് എന്‍റെ ക്ലാസ്സിലെ 4 പേരെക്കുറിച്ച് പറയണം...

ഫ്രണ്ട്ഷിപ്പ് എന്നാല്‍ ഒരു വലിയ സംഭവം തന്നെയാണ് എന്ന് അവരെ കണ്ടപ്പോഴാണ് ഞാന്‍ മനസിലാക്കുന്നത്‌. പ്രണയം, വിരഹം, ദേഷ്യം, പക എന്നൊക്കെ ഒരുപാടു വികാരങ്ങള്‍ നാമെല്ലാം അനുഭവിച്ചിട്ടുണ്ട്. പക്ഷെ, "friendship" എന്നൊരു വികാരം കൂടി ഉണ്ടെന്നു അവര്‍ പഠിപ്പിച്ചു. എനിക്ക് തോന്നുന്നു, ഒരുപക്ഷെ പ്രണയത്തേക്കാള്‍ തീവ്രമായ ഒരു വികാരം ആണ് "friendship" എന്നത്.

സ്വന്തം ഫ്രണ്ട്സ് നു വേണ്ടി മരിക്കാന്‍ പോലും തയ്യാറാണ് അവര്‍. അവരെ ഫ്രണ്ട് ആയി കിട്ടുന്നവര്‍ വളരെ enjoy ചെയ്യും...

എനിക്ക് നേരിട്ടു അറിയാവുന്ന 3 പേര്‍ ആണ് ഇത്. വേറെ ആരെങ്കിലും ഇങ്ങനെ ഉണ്ടോ എന്ന് അറിയില്ല. ഉണ്ടാകും.

അവര്‍ - അശ്വതി.പി, അരവിന്ദ്, വിഷ്ണു മേനോന്‍.

അവര്‍ ജീവിതത്തില്‍ ഒരുപാടു നല്ല സുഹൃത്തുക്കളെ നേടട്ടെ... ആശംസകള്‍...

അടുത്ത വ്യക്തി - ഗോപാലിക. ഒരു അത്ഭുത വ്യക്തി തന്നെയാണ്. എനിക്ക് വളരെ ഇഷ്ട്ടപ്പെട്ട ഒരു കാരക്ടര്‍. ഒരുപാടു കുസൃതി ആണ് മനസ് നിറയെ. പിന്നെ ജീവിതത്തെ കുറിച്ചു വ്യക്തമായ കാഴ്ച്ചപ്പാടും. പിന്നെ, പുതിയ അറിവുകള്‍ നേടാനും അവ പ്രയോഗികമാക്കാനും അതീവ താല്‍പ്പര്യമാണ്. നമ്മുടെ ക്ലാസ്സില്‍ ഞാന്‍ കണ്ടിട്ടുള്ള, പുതിയ പുതിയ കാര്യങ്ങളെ കുറിച്ചു അറിവുള്ള ആകെ ഒരു പെണ്‍കുട്ടി. ഓരോരോ വേലത്തരങ്ങള്‍ ഒപ്പിച്ചു വെച്ചിട്ട് ഒന്നുമറിയാത്തപോലെ ഇരിക്കുന്നത് കാണാന്‍ തന്നെ ഒരു രസമാണ്. പേരു കൊണ്ടു മാത്രമല്ല, സ്വഭാവം കൊണ്ടും വ്യത്യസ്തയാണ് ഗോപു. ചിലപ്പോഴൊക്കെ അവളുടെ classmate ആയതില്‍ സന്തോഷം തോന്നും... അത്രയ്ക്ക് different തന്നെയാണ് ഗോപു. നമ്മുടെയെല്ലാം ഒരു അനിയത്തിയെ പോലെ. ഗോപുവിനും ആശംസകള്‍...

ഇനി കോളേജ് ലൈഫ് അധികമില്ല. പരീക്ഷ കൂടി കഴിയുമ്പോള്‍ എല്ലാം തീരുന്നു...

ഇനി യാത്ര ഇല്ല...

അങ്ങനെ അവസാന college day കഴിഞ്ഞു .

2009-04-11T23:17:00.003+05:30

എന്‍റെ ജീവിതത്തിലെ അവസാന കോളേജ് ഡേ. 4 വര്‍ഷം ജീവിച്ച ഈ കോളേജ് വിട്ടുപിരിയാന്‍ സമയം ആയിരിക്കുന്നു. ഇനി കൃത്യം 5 ദിവസങ്ങള്‍ കൂടി മാത്രമെ ക്ലാസ്സ് ഉള്ളൂ.. ഇത്രയും അടുത്തെത്തിയപ്പോള്‍ ക്ലാസില്‍ എല്ലാര്‍ക്കും വിഷമം. ശത്രുതയൊക്കെ മറന്നുതുടങ്ങി ചിലര്‍. അടിപിടി കൂടിയതൊക്കെ എങ്ങോ പോയി. ആ ദിവസങ്ങള്‍ ഇനി വല്ലാതെ മിസ്‌ ചെയ്യുമല്ലോ എന്ന വിഷമം ആണ്.

കോളേജ് ഡേയ്ക്ക് ഞങ്ങളുടെ ക്ലാസ്സ് മുഴുവനും സ്റ്റേജില്‍ കയറി. എല്ലാരും ഡാന്‍സ് ചെയ്തു. പിന്നെ എല്ലാരും കൂടി ഒരുമിച്ചു ഡാന്‍സ് ചെയ്തു. ജീവിതത്തില്‍ ഒരിക്കലും മറക്കാന്‍ കഴിയാത്ത ഒരു അനുഭവം.. എല്ലാര്‍ക്കും ഇഷ്ടപ്പെട്ടു. ആരും കൂവിയില്ല. എല്ലാരും നന്നായി enjoy ചെയ്തു. കാരണം, എല്ലാരുടെ മുഖത്തും ആവേശത്തിന്റെ തിളക്കം ഉണ്ടായിരുന്നു. ആ ആവേശം എല്ലാരുടെയും മനസിലേക്ക് നന്നായി pass ചെയ്യാനും കഴിഞ്ഞു ഞങ്ങള്‍ക്ക്... ഒത്തിരി സന്തോഷം ഉണ്ട്..

ഇനി ഇതുപോലൊരു പരിപാടി ഉണ്ടാകില്ല എന്ന് അറിയാവുന്നതുകൊണ്ട്‌ കഴിയുന്ന വിധത്തിലൊക്കെ ഞങ്ങള്‍ ആദി തകര്‍ത്തു. പുതിയ പല ഡാന്‍സ് സ്റ്റെപ്പ് കണ്ടുപിക്കുകയും ചെയ്തു. ഹ.. ഇനി എന്നാടോ നമ്മള്‍ ഇതുപോലെ...? ഇല്ല...

ക്ലാസ്സില്‍ ഈ ആഴ്ച അധികം ആരും ഉണ്ടായില്ല. കുറേപേര്‍ മുങ്ങി. മറ്റുള്ളോര്‍ ഡാന്‍സ് പ്രാക്ടീസ് ചെയ്യാന്‍ പോയി. ഞാന്‍ അവിടെയൊക്കെ കറങ്ങി നടന്നു. പിന്നെ സ്റ്റാഫ് റൂമില്‍ ഒക്കെ കേറി കുറെ ഫോട്ടോസ് എടുത്തു. ഇനി അധികം നാളുകള്‍ ഇല്ല. എല്ലാം പെട്ടെന്ന് ചെയ്യണം...

ഇനി വീണ്ടും കുറെ ഓര്‍മകളുമായി വരാം. അതുവരെ ബൈ...

സമ്മാനം - 2500 രൂപ കിട്ടി. എന്താ പരിപാടി?

2009-03-24T21:13:00.003+05:30

കഴിഞ്ഞ ശനിയാഴ്ച കോളേജില്‍ ടെക്നിക്കല്‍ ഫെസ്റ്റ് ആയിരുന്നു "colloquium" എന്നാണു നമ്മുടെ കോളേജ് ടെക്നിക്കല്‍ ഫെസ്റ്റിന്റെ പേര്. ഞാനും പങ്കെടുത്തു. കോഡ് ഡീബഗ്ഗിങ്ങ്, പിന്നെ വെബ് ഡിസൈനിംഗ്. ഡീബഗ്ഗിങ്ങ് എഴുത്ത് പരീക്ഷ ആയിരുന്നു. എഴുതിപ്പിടിപ്പിച്ചു. ഒന്നും കിട്ടിയില്ല. പാവം ഞാന്‍.

പിന്നെ വെബ് ഡിസൈനിംഗ്. രണ്ടു വിഷയം തന്നു. ഒരു സെക്കന്റ് ഹാന്‍ഡ് കാര്‍ ഷോപ്പ്, അല്ലെങ്ങില്‍ ഒരു ബുക്ക് ഷോപ്പ്. ഞാന്‍ കാര്‍ ഷോപ്പ് തന്നെ ചെയ്തു. പിന്നെ, അവിടെ വന്ന ആളിന്‍റെ വക കുറെ ചോദ്യങ്ങള്‍ ഉണ്ടായിരുന്നു. എല്ലാത്തിനും ഉത്തരം പറഞ്ഞു. ഹാ.. ഒന്നാം സമ്മാനം കിട്ടി. (വന്നത് ഒരു വിവരമുള്ള ജഡ്ജ് ആയതുകൊണ്ട് സമ്മാനം കിട്ടി. അല്ലെങ്ങില്‍ വേറെ ആരുടേങ്കിലും മനോഹരമായ "ഗ്രാഫിക്സ്" കണ്ടു മാര്‍ക്ക് കൊടുത്തേനെ...)

സമ്മാനം - 2500 രൂപ കിട്ടി. എന്‍റെ ക്ലാസ്സിലെ അശ്വതിയും മീനുവും പേപ്പര്‍ അവതരിപ്പിച്ചു ഒന്നാം സമാനം നേടി. അവര്‍ക്ക് കിട്ടി 4000 രൂപ. ഇനിയെന്താ പരിപാടി? അല്പം എടുത്തു എല്ലാര്‍ക്കും മുട്ടായി വാങ്ങണം. പിന്നെ? പിന്നെ?

ഞാന്‍ ചിന്തിച്ചു - ഈ രൂപ കൊണ്ടു ജീവിതകാലം മൊത്തം ഉപകാരപ്പെടുന്ന എന്തെങ്കിലും ചെയ്യണം. എന്ത് ചെയ്യാം? ഒരു ഡ്രസ്സ് വാങ്ങിയാല്‍? അത് വേണ്ട, കുറേകാലം കഴിയുമ്പോള്‍ അതൊക്കെ ചെറുതാകും, കീറിപ്പോകും. പിന്നെ? എന്ത് വാങ്ങണം?

അപ്പൊ അതാ വരുന്നു ഐഡിയ...!

ഞാന്‍ .... ഞാന്‍ ... സ്റ്റേറ്റ് സെന്‍ട്രല്‍ ലൈബ്രറിയില്‍ അംഗത്വം എടുക്കാന്‍ തീരുമാനിച്ചു. എ ക്ലാസ്സ് അംഗത്വം എടുക്കാന്‍ 400 രൂപ. അപ്പോള്‍... അതെ... എന്നെന്നും അതൊരു നല്ല തീരുമാനം ആയിരിക്കും... അല്ലെ? സ്വന്തം പൈസ കൊണ്ടു എന്നെന്നും ഉപകാരപ്പെടുന്ന ഒരു കാര്യം ചെയ്‌താല്‍... എന്ത് രസമായിരിക്കും... അല്ലെ? അതിന് ഒരു പ്രത്യേക സുഖമല്ലേ...?

ഹ, ഇനി ക്ലാസ്സ് തീരാന്‍ അധികം നാളുകള്‍ ഇല്ല... കുറച്ചു ഓട്ടോഗ്രാഫ് എഴുതാനുണ്ട്... പോകട്ടെ?

നാലു വര്‍ഷങ്ങള്‍, ഇവിടെ തീരുന്നു...

2009-03-16T19:32:00.002+05:30

ഒരുപാടു പ്രതീക്ഷകളുമായി തുടങ്ങിയ നാലു വര്‍ഷങ്ങള്‍ ഒരു കരിയില പോലെ കൊഴിഞ്ഞു പോവുകയാണ്. ഇവിടെ വന്നിട്ട് എന്തൊക്കെ നേടി? കുറെ അറിവുകള്‍, കുറെ പുതിയ സുഹൃത്തുക്കള്‍, എന്നെന്നു ഓര്‍ത്തിരിക്കാന്‍ കുറെ രസമുള്ളതും രസമില്ലാതതുമായ ഓര്‍മ്മകള്‍... എലാം കൊണ്ടും അടിച്ചുപൊളിച്ച കോളേജ് ജീവിതം...

ക്ലാസ്സില്‍ ഓട്ടോഗ്രാഫ് എഴുതുന്ന പരിപാടി തുടങ്ങി. അഭിമാനത്തോടെ പറയട്ടെ, "ഞാന്‍" തന്നെയാണ് ആദ്യം ഓട്ടോഗ്രാഫ് വാങ്ങുന്ന പരിപാടിക്ക് തുടക്കമിട്ടത്. ഞാന്‍ ഒരു ഡയറി വാങ്ങി. എല്ലാരും അവരവരുടെ ബര്ത്ഡേ വരുന്ന പേജില്‍ എഴുതും. നല്ല രസം തന്നെ. ഒത്തിരി കമന്റ്സ് കിട്ടും...! ഇപ്പൊ എല്ലാരും ഡയറി തന്നെ വാങ്ങുന്നു. എന്തൊരു "ചേഞ്ച്‌"... അല്ലെ?

ഈ എഴുതുന്ന ഓട്ടോഗ്രാഫ് ഒരു 15 വര്ഷം കഴിഞ്ഞു വായിക്കുമ്പോള്‍ എന്തൊക്കെ രസമായിരിക്കും അല്ലെ? പിന്നെ ഇതു പുത്തന്‍ കാലം. നമ്മുടെ കോളേജ് ജീവിതത്തിന്റെ കുറെ വീഡിയോസ് ഉണ്ട്. ഒരുപാടു ഫോട്ടോസ് ഉണ്ട്. അതെല്ലാം കാണാം..

വീണ്ടും ഇതുപോലെ ഒരുമിച്ചു ക്ലാസ്സ് ഇല്ലല്ലോ എണ്ണ കാര്യം ഓര്‍ക്കുമ്പോള്‍ വല്ലാത്ത വിഷമം ആകുന്നു... ഇനിയെന്നാ പ്രിയപ്പെട്ട കൂട്ടരുമൊന്നിച്ചു ഇതുപോലെ വീണ്ടും...? അറിയില്ല... ഓര്‍ക്കുമ്പോള്‍ ദുഃഖം.. പിരിയാന്‍ വയ്യ ആരെയും...

കോഴ്സ് തീരാറായി... അലമ്പത്തനം തുടങ്ങി...

2009-02-25T20:45:00.003+05:30

അതെ.. ക്ലാസ്സ് തീരാറായി.. കഴിഞ്ഞ 4 വര്‍ഷം ഒരുപാടു സുഹൃദ് ബന്ധങ്ങളും പുതിയ അനുഭവങ്ങളും നേടിത്തന്ന ഈ പ്രിയപ്പെട്ട കോളേജ് വിട്ടുപിരിയാന്‍ സമയം ആകുന്നു... ആ വിരഹ മുഹൂര്‍ത്തം അടുക്കുംതോറും എന്തോ ഒരു കനല്‍ മനസ്സില്‍ എരിയുകയാണ്... ഞങ്ങളെല്ലാം ഈ കോളേജ് വിട്ടു പോകും.. ഞങ്ങള്‍ സ്നേഹിച്ച, ഞങ്ങളെ സ്നേഹിച്ച ഇവിടത്തെ അദ്ധ്യാപകര്‍, കാന്‍റീന്‍, ലൈബ്രറി (അവിടെ കയറാറില്ല എന്നത് മറ്റൊരു സത്യം), പിന്നെ അവിടത്തെ മരച്ചുവട്ടിലെ ഒത്തുകൂടല്‍, തമാശ പറയല്‍, പരദൂഷണം... ക്ലാസ്സിലെ ബഹളങ്ങള്‍, പേപ്പറില്‍ ഓരോന്ന് എഴുതി കൈമാറി വിടുന്നത്, ക്ലാസ്സില്‍ ഉറക്കം... എല്ലാം അവസാനിക്കാന്‍ പോകുന്നു...

ഈ അവസാന ദിവസങ്ങള്‍ കോളേജില്‍ ബഹളം വെച്ചു തീര്‍ക്കാന്‍ ആണ് തീരുമാനം. ഞാന്‍ ഇപ്പൊ ഒന്നാം ക്ലാസ്സിലെ പോലെ ഒറ്റവര ബുക്കില്‍ ആണ് നോട്ട് എഴുതുന്നത്. പിന്നെ ക്ലാസ്സില്‍ ഞങ്ങളെല്ലാം ഭയങ്കര ബഹളം ആണ്... എന്നെന്നും ഓര്‍ത്തിരിക്കാന്‍... ഇനി ഓട്ടോഗ്രാഫ്, ഫോട്ടോ ഗ്രാഫ് ഒക്കെ ഉണ്ടായിരിക്കും... ഓര്‍ത്തിരിക്കാന്‍ എന്തെങ്ങിലുമൊക്കെ ചെയ്യണം എന്നുണ്ട്... ഞങ്ങളുടെ ബാച്ച് ഒരു ചെടി നട്ടിട്ടു പോയാലോ എന്നൊരു ചിന്ത ഉണ്ട്. പിന്നെ 2025 ലെ റീയൂണിയന് വരുമ്പോള്‍ അതൊരു മരമായി പൂത്തുലഞ്ഞു നില്‍ക്കണം... അത് കണ്ടു ഞങ്ങള്‍ക്കെല്ലാം സന്തോഷിക്കണം...

അധികം ദിവസങ്ങള്‍ ഇല്ല.. ഇനി എന്നാണു ഇതുപോലെ വീണ്ടും...?

അവസാന സെമസ്റ്റര്‍...

2009-02-16T21:33:00.002+05:30

ഞങ്ങളുടെ കോളേജിലെ അവസാന സെമസ്റ്റര്‍ ക്ലാസ്സ് ഇന്നു തുടങ്ങി. ഇനി ഏപ്രില്‍ 12 വരെ മാത്രമെ ക്ലാസ്സ് ഉള്ളൂ. അത് കഴിഞ്ഞാല്‍ ഫൈനല്‍ എക്സാം, അതും കഴിഞ്ഞാല്‍ പിന്നെ എല്ലാരും പിരിയുന്നു.

എനിക്കറിയില്ല, ഈ പിരിയുന്ന കൂട്ടുകാര്‍ എല്ലാരും വീണ്ടും ഒരുമിച്ചു കൂടുമോ എന്ന്... ഒരുപക്ഷെ എല്ലാരും ജീവിതത്തിന്‍റെ തിരക്കുകളില്‍ പെട്ടു മറ്റുള്ളോരെ എല്ലാം മറക്കുമോ? അതോ എന്നും എല്ലാര്‍ക്കും ഓരോ മിസ് കാള്‍ എങ്കിലും കൊടുക്കുമോ?

ഈ സൌഹൃദങ്ങള്‍ എന്നെന്നും കാത്തുസൂക്ഷിക്കണം എന്ന് എനിക്ക് ആഗ്രഹമുണ്ട്. ഈ സെമസ്റ്റര്‍ കൂടി കഴിഞ്ഞാല്‍ ഇനി ഇതുപോലെ ഒരുമിച്ചു കൂടിയുള്ള പരിപാടികള്‍ ഇല്ല... കാലം കുറെ കഴിയുമ്പോള്‍ ജീവിതത്തിന്‍റെ ഉന്നതികള്‍ എത്തിപ്പിടിക്കാനുള്ള പാച്ചിലില്‍ ആയിരിക്കും എല്ലാരും... ഇന്നത്തെ കുറിച്ചോര്‍ത്തു അന്ന് എല്ലാര്‍ക്കും നൊമ്പരപ്പെടാം... നിറം ചാര്‍ത്തിയ ഈ ഓര്‍മ്മകള്‍ ജീവിതത്തില്‍ നിറഞ്ഞു നിലക്കുവോളം ഈ ദിവസങ്ങള്‍ ഒരു വേദന തന്നെ ആയിരിക്കും. ഈ കോളേജ് ലൈഫിനെ സ്നേഹിക്കുന്ന ആരും ഈ കഴിഞ്ഞുപോയ 4 വര്‍ഷങ്ങള്‍ ഒരിക്കലും മറക്കില്ല... I am sure...

എനിക്കും വേദനിക്കുന്നു... എന്‍റെ കാതില്‍ സമയം മന്ത്രിക്കുന്ന പോലെ - "Sorry, I can't wait..."

എന്‍റെ മൊബൈലിനു ഹാപ്പി ബര്‍ത്ത് ഡേ...

2009-02-08T12:24:00.003+05:30

ഇന്ന് ഫെബ്രുവരി 8. എന്‍റെ പ്രിയപ്പെട്ട മൊബൈല്‍ വാങ്ങിയിട്ട് ഒരു വര്‍ഷം തികയുന്നു. ഇന്ന് ജന്മദിനം ആഘോഷിക്കുകയാണ്. എന്‍റെ ജീവിതത്തിലെ ആദ്യ മൊബൈല്‍. എന്‍റെ പ്രിയപ്പെട്ട കൂട്ടുകാരന്‍. ഈ മൊബൈല്‍ എനിക്ക് സമ്മാനിച്ചത്‌ പുതിയൊരു ജീവിതം തന്നെയാണ്. എന്‍റെ "ലൈഫ് സ്റ്റൈല്‍" തന്നെ മാറി. എന്താ, എല്ലാര്‍ക്കും ഇങ്ങനെയൊക്കെ തന്നെയാകും അനുഭവം, അല്ലെ? ആയിരിക്കണം.

കഴിഞ്ഞ ഫെബ്രുവരി 8ന് ഞാനും അശ്വിനും കൂടി തിരുവനന്തപുരത്ത് സ്റ്റാച്യൂവിലുള്ള ട്വിന്‍സ് മൊബൈല്‍ എന്ന ഷോപ്പില്‍ നിന്നുമാണ് എന്‍റെ Motorola w230 വാങ്ങിയത്. അവിടെ നിന്നു തന്നെയാണ് എന്‍റെ vodafone കണക്ഷന്‍ എടുത്തത്‌. അവര്‍ കുറെ സിം എടുത്തു കാണിച്ചു. അതില്‍ ഇഷ്ടമുള്ളത് എടുക്കാന്‍. എനിക്ക് കൂട്ടുമ്പോള്‍ എന്‍റെ ഭാഗ്യ നമ്പര്‍ - 9 - വരുന്നതു വേണം. പക്ഷെ അവിടെ നിന്നു കൊച്ചു കുട്ടികളെ പോലെ എണ്ണി നോക്കാന്‍ ഒരു മടി. പിന്നെ ഞാന്‍ രണ്ടും കല്‍പ്പിച്ചു കണ്ടപ്പോള്‍ കൗതുകം തോന്നിയ ഒരു നമ്പര്‍ എടുത്തു. വീട്ടിലെത്തി മൊബൈല്‍ ആദ്യത്തെ ചാര്‍ജിനു വെച്ചു. അതുകഴിഞ്ഞ് എനിക്ക് കിട്ടിയ നമ്പര്‍ കൂട്ടിനോക്കി - അത്ഭുതം! അത് കൂട്ടിയപ്പോള്‍ എന്‍റെ പ്രിയപ്പെട്ട നമ്പര്‍ തന്നെ കിട്ടി!

ഈ മൊബൈല്‍ എന്‍റെ ജീവിതത്തിലെ ആദ്യ മൊബൈല്‍ ആയതുകൊണ്ട് തന്നെ, വേറൊരു പുതിയ മൊബൈല്‍ വാങ്ങിയാലും, ഇതു കൈമാറാതെ എന്‍റെ കൂടെ സൂക്ഷിച്ചു വയ്ക്കണം എന്നാണു എന്‍റെ ആഗ്രഹം.

പിറന്നാള്‍ അല്ലെ? എന്ത് സമ്മാനം കൊടുക്കും? ഒരു 100 രൂപയ്ക്കു ചാര്‍ജ് ചെയ്താലോ? വേറെ എന്തെങ്കിലും ഐഡിയ തോന്നുന്നുണ്ടോ?

പിന്നെ, ആളുകള്‍ പറയാറുണ്ട്, ചെറുപ്പക്കാരെ മൊബൈല്‍ ഉപയോഗിക്കാന്‍ സമ്മതിക്കരുത് എന്ന്. എന്‍റെ അഭിപ്രായത്തില്‍, മൊബൈല്‍ ആയാലും ഇന്‍റര്‍നെറ്റ് ആയാലും അത് എങ്ങനെ ഉപയോഗപ്പെടുത്തുന്നു എന്നാണു ചിന്തിക്കേണ്ടത്. അതെല്ലേ അതിന്‍റെ ഒരു "ശരി"... അല്ലേ...?

Happy Birthday to my mobile & vodafone!

മകന്‍റെ അച്ഛന്‍...!

2009-02-05T20:26:00.005+05:30

കഴിഞ്ഞ ഞായറാഴ്ച ഞാനും അച്ചുവും അഞ്ജുവും കൂടി തിരുവനന്തപുരം രമ്യയില്‍ സിനിമ കാണാന്‍ പോയി. വെറും സിനിമ അല്ല, ഒരു അടിപൊളി സിനിമ. "മകന്‍റെ അച്ഛന്‍"... സത്യം പറയാല്ലോ, നാളുകള്‍ക്കു ശേഷം വീണ്ടുമൊരു അടിപൊളി കുടുംബചിത്രം കാണുകയാണ്.

നമ്മുടെയെല്ലാം പ്രിയപ്പെട്ട ആ വലിയ പ്രതിഭ - ശ്രീനിവാസന്‍ - ഈ ചിത്രത്തില്‍ തിളങ്ങുകയാണ്. വിനീത് അച്ഛനോടൊപ്പം തന്നെ തിളങ്ങുന്ന ഒരു താരം ആയി ഉയരുകയാണ്... ഇതിനോടകം തന്നെ വിനീത് ആലാപനത്തിലും, ഗാനരചനയിലും, അതുപോലെ തന്നെ അഭിനയത്തിലും കഴിവ് തെളിയിച്ചതാണ്. ഈ ചിത്രത്തിലും വളരെ നന്നായി അഭിനയിച്ചിട്ടുണ്ട്. സുഹാസിനി വളരെ നന്നായി ആ അമ്മ റോള്‍ ചെയ്തിട്ടുണ്ട്.

ഒരു നല്ല തീം തന്നെ സംവിധായകന്‍ തിരഞ്ഞെടുത്തു. സ്വന്തം മക്കളെ എന്‍ട്രന്‍സ് പരീക്ഷ എഴുതാന്‍ "തല്ലിപ്പഴുപ്പിക്കുന്ന" ഒരു അച്ഛന്‍. അച്ഛനെ ഒരു ശത്രുവിനെ പോലെ കാണുന്ന മകന്‍. ഇവര്‍ക്ക് രണ്ടുപേര്‍ക്കുമിടയില്‍ ജീവിക്കുന്ന ഒരു അമ്മ. ഇതെല്ലാം വളരെ നന്നായി ചെയ്തിരിക്കുന്നു. കുടുംബസമേതം കണ്ട് ആസ്വദിക്കാന്‍ ഒരു നല്ല ചിത്രം.

എനിക്ക് ഏറെ ഇഷ്ടപ്പെട്ട ഒരു രംഗം പറയാം. വിനീതിനെ അവന്‍റെ കൂടെ പഠിക്കുന്ന ഒരു പെണ്‍കുട്ടി അവരുടെ ക്ലാസ്സ് തീരുന്ന ദിവസം പ്രണയാഭ്യര്‍ത്ഥന നടത്തുന്ന രംഗം. അതിന് വിനീത് പറയുന്ന മറുപടി വളരെ നന്നായിരിക്കുന്നു. അത് സത്യം പറഞാല്‍ പുതു തലമുറയുടെ ജീവിതത്തെ കുറിച്ചുള്ള കാഴ്ചപ്പാടാണ് ചൂണ്ടിക്കാട്ടുന്നത്. പണ്ടുള്ളവര്‍ പറയുന്നപോലെ അല്ല, പുതു തലമുറ വളരെ "സെലക്ടീവ്" ആണ്. ജീവിതത്തെക്കുറിച്ച് ഉറച്ച കാഴ്ചപ്പാട് ഉള്ളവരാണ് അവര്‍. അവരുടെ ജീവിതം അവര്‍ തന്നെ തിരഞ്ഞെടുക്കാന്‍ ആഗ്രഹിക്കുന്നു. എന്നാല്‍ മിക്കവാറും വീട്ടുകാര്‍ അതിന് തടയിടുമ്പോള്‍ വീട്ടില്‍ അടിയാകുന്നു, അവര്‍ ഒന്നുകില്‍ സ്വന്തം ജീവിതം തേടി പോകുന്നു, അല്ലെങ്കില്‍ ജീവിതം വീട്ടുകാര്‍ക്ക് മുന്നില്‍ ഹോമിച്ചു വിധിക്ക് മുന്നില്‍ കീഴടങ്ങുന്നു.

മൊത്തത്തില്‍ ഒരു നല്ല ചിത്രം തന്നെയാണ്. കുടുംബസമേതം കാണേണ്ട ഒരു ചിത്രം. അവര്‍ പറയുന്നപോലെ തന്നെ, "ഇനിയും ജനിക്കാനിരിക്കുന്ന അച്ഛന്മാര്‍ക്കു" വേണ്ടിയാണ് ഈ ചിത്രം...

എന്‍റെ പ്രിയപ്പെട്ട പാട്ടുകള്‍...

2009-01-24T13:06:00.016+05:30

എല്ലാര്‍ക്കും കാണും കുറെ ഇഷ്ടപ്പെട്ട പാട്ടുകള്‍, അല്ലേ? പാട്ടുകള്‍ ഇഷ്ടപ്പെടാന്‍ കാരണങ്ങള്‍ പലതാണ്. അതിന്‍റെ സംഗീതം, വരികള്‍, അങ്ങനെ ഒരുപാട്...

എനിക്കും ഉണ്ട് കുറെ ഇഷ്ടപ്പെട്ട പാട്ടുകള്‍. അതെല്ലാം ഇവിടെ എഴുതുകയാണ്...

1. കാണുമ്പോള്‍ പറയാമോ...
(ഇഷ്ടം |2001| ‍- കെ.എസ്.ചിത്ര, യേശുദാസ്, കൈതപ്രം, മോഹന്‍ സിതാര | സിബി മലയില്‍)
- പ്രിയപ്പെട്ടവര്‍ പാടുമ്പോള്‍ ആ പാട്ട് നമുക്കും പ്രിയപ്പെട്ടതാകുന്നു.

2. സുഖമാണീ നിലാവ്...
(നമ്മള്‍ |2002| - ജ്യോത്സ്ന, വിധു പ്രതാപ്,(വരികള്‍ ആരെന്നു അറിയില്ല), മോഹന്‍ സിതാര | കമല്‍)
- എന്തൊരു അടിപൊളി പാട്ടാണ്...!! മനസ്സില്‍ അല്പമെങ്കിലും പ്രണയം സൂക്ഷിക്കുന്ന എല്ലാരും ഈ പാട്ട് ഇഷ്ടപ്പെടും. ഉറപ്പ്...! പിന്നെ, സംഗീതം ഇഷ്ടപ്പെടുന്ന ആരും ഈ പാട്ട് കേട്ടിരുന്നുപോകും... എന്‍റെ അറിവില്‍ തന്നെ ഈ പാട്ട് ഇഷ്ടപ്പെടുന്ന ഒരുപാട് പേരുണ്ട്. വര്‍ണിക്കാന്‍ കഴിയാത്ത അത്ഭുതം ആണ് ഈ പാട്ട്.

3. ഏതോ ജലശംഖില്‍...
(മൈ മദേഴ്സ് ലാപ്ടോപ് |2008| - സോണിയ, റഫീഖ് അഹമ്മദ്, ശ്രീവല്‍സന്‍. ജെ. മേനോന്‍ | രൂപേഷ് പോള്‍)
- ഞാന്‍ എന്നെന്നും ഇഷ്ടപ്പെടുന്ന ഒരു പാട്ട്. വരികളില്‍ നിറയെ ജീവന്‍റെ തുടിപ്പുകള്‍ എനിക്ക് അനുഭവിക്കാന്‍ കഴിഞ്ഞ ഒരു പാട്ട്. സോണിയ അത് വളരെ മനോഹരമായി പാടിയിരിക്കുന്നു. റഫീഖ് ആദ്യമായി സിനിമയില്‍ വന്നതാണ് എന്ന് കേട്ടു. നന്നായി എഴുതിയിരിക്കുന്നു. സംഗീതം വളരെ മനോഹരം. ഒരുപാട് ഇഷ്ടമാണ് ഈ പാട്ട്.

4. പൂങ്കുയിലേ, പൂങ്കുയിലേ...
(ആല്‍ബം: കോഫി @ എം.ജി.റോഡ് |2008| - ദിവ്യ.എസ്.മേനോന്‍ [ബ്ലോഗ്], വിനീത് ശ്രീനിവാസന്‍, ഷാന്‍ റഹ്‌മാന്‍ | വിനീത് ശ്രീനിവാസന്‍)
- എന്‍റെ ഏറ്റവും വലിയ സുഹൃത്തിന് ഞാന്‍ ഡെഡിക്കേറ്റ് ചെയ്യുന്ന പാട്ട്. ഈ പാട്ടിന്‍റെ വരികള്‍ക്ക് എന്‍റെ ജീവിതവുമായി വളരെ സാമ്യമുണ്ട്‌. അല്ല, എന്‍റെ ജീവിതം തന്നെയാണ് ആ വരികളില്‍ പ്രതിഫലിക്കുന്നത്. നമ്മുടെ ജീവിതത്തിലേക്ക് ചിലര്‍ കടന്നുവരുമ്പോള്‍ നമ്മുടെ ജീവിതം വല്ലാതെ മാറും. അത് തന്നെയാണ് ഈ പാട്ടില്‍ വിനീത് കാണിച്ചു തരുന്നത്. മനോഹരമായ വരികള്‍. ഗായിക ദിവ്യ വളരെ മനോഹരമായി പാടിയിരിക്കുന്നു. തികച്ചും പ്രണയം തുളുമ്പുന്ന ശബ്ദം (സുജാതയെ പോലെ). കേട്ടപ്പോള്‍ ഒരുപാട് ഇഷ്ടം തോന്നി ഈ പാട്ടിനോട്. സ്വന്തം ജീവിതം പ്രതിഫലിക്കുന്ന എന്തും ആരും ഇഷ്ടപ്പെടും അല്ലേ?

5. വാനമ്പാടി ആരെ തേടുന്നു നീ...
(ആല്‍ബം: നിലാവിന്‍റെ കയ്യൊപ്പ് |2003| - സുജാത, എം.ജി.ശ്രീകുമാര്‍, എസ്.രമേശന്‍ നായര്‍, മനു രമേശന്‍)
- ഈ പാട്ട്‌ എനിക്ക് ഒരുപാട് ഇഷ്ടമാണ്. തികച്ചും മനോഹരമായ വരികള്‍. സ്നേഹത്തിന്‍റെ പ്രതിഫലനം. പ്രണയത്തിന്‍റെ ആവിഷ്കാരം. അച്ഛന്‍റെ വരികള്‍ക്ക് മകന്‍ മനു അതിമനോഹരമായി സംഗീതം നല്‍കിയിരിക്കുന്നു. ഞാന്‍ എന്‍റെ ഏകാന്ത നിമിഷങ്ങളില്‍ കണ്ണുമടച്ചിരുന്നു ഈ പാട്ട്‌ കേള്‍ക്കും. എന്‍റെ മനസ് അപ്പോള്‍ അതിമനോഹര പ്രണയത്തിന്‍റെ ഏതോ ഒരു ലോകത്തില്‍ എത്തും. എന്തു രസമാണ് അത്..! സുജാതയുടെ സ്വതസിദ്ധമായ ആ പ്രണയം തുളുമ്പുന്ന, നാണം നിറഞ്ഞ പെണ്‍കുട്ടിയുടെ ശബ്ദം ഈ ഗാനത്തിന് മാറ്റുരയ്ക്കുന്നു. എം.ജിയും നന്നായി പാടി. മൊത്തത്തില്‍ ഈ ഗാനം ഒരു ഉല്‍സവം പോലെ തന്നെയാണ് എന്ന് പറയാതെ വയ്യ. ഈ ആല്‍ബത്തിലെ എല്ലാ പാട്ടുകളും മനോഹരമാണ്... നിങ്ങള്‍ ഈ ആല്‍ബം മുഴുവന്‍ കേള്‍ക്കണം എന്നാണു എന്‍റെ അഭിപ്രായം...

6. ചിത്രമണിക്കാട്ടില്‍ ...
(സിംഫണി |2004| - കൈതപ്രം, ദീപക് ദേവ് | ഐ.വി.ശശി)
- ദീപക് ചേട്ടന്‍റെ സംഗീതം ഒരു പ്രത്യേകതയുള്ളതാണ്. വളരെ ടെക്നിക്കല്‍ ആയിട്ടാണ് അദ്ദേഹം സംഗീതം ചെയ്യുന്നത്. എനിക്ക് ദീപക് ദേവിന്‍റെ എല്ലാ പാട്ടുകളും ഇഷ്ടമാണ്. "ചിത്രമണിക്കാട്ടില്‍..." വളരെ ഇഷ്ടപ്പെട്ട ഒന്നാണ്. അതിന്‍റെ മനോഹരവും അര്‍ത്ഥമുള്ളതുമായ വരികള്‍, സംഗീതം, അങ്ങനെ എല്ലാം. (കാണാന്‍ കൊള്ളില്ല). ഞാന്‍ എന്‍റെ ആദ്യ മൊബൈല്‍ വാങ്ങിയത് 2008 ഫെബ്രുവരി ആണ്. അന്ന് ഞാന്‍ ആദ്യമായി കമ്പ്യൂട്ടറില്‍ കണക്ട് ചെയ്ത ഫോണില്‍ ഈ പാട്ടും സ്റ്റോര്‍ ചെയ്തു. അത് പിന്നെ റിങ്ങ് ടോണ്‍ ആയിട്ട് കേട്ടപ്പോള്‍ പാട്ടിന്‍റെ തുടക്കത്തിലെ മ്യൂസിക് നന്നായി ഇഷ്ടപ്പെട്ടു. (അടുത്ത ആഴ്ച കഴിയുമ്പോള്‍ ഫോണിന്‍റെ ഒന്നാമത്തെ ജന്മദിനം ആണ്). ഇന്നും, ഇപ്പോഴും എന്‍റെ റിങ്ങ് ടോണ്‍ ഈ പാട്ട് തന്നെയാണ്.

ഇനിയും കുറച്ചു പാട്ടുകള്‍ കൂടിയുണ്ട്. ഈ പറഞ്ഞ പാട്ടുകള്‍ കഴിഞ്ഞു വരുന്നവ. ആ പാട്ടുകളുടെ എല്ലാ വിവരങ്ങളും അറിയില്ല. എന്നാലും ഇവിടെ എഴുതാം...

ചെന്താര്‍ മിഴി... (പെരുമഴക്കാലം |2007| - കമല്‍),
നീയെന്‍ സുന്ദരി... (സത്യം |2004| - വിനയന്‍),
തൊട്ടുരുമ്മിയിരിക്കാന്‍ കൊതിയായി... (രസികന്‍ |2004| - ലാല്‍ ജോസ്)
തങ്കത്തിങ്കള്‍ താരൊളിയെ... (ലങ്ക | 2006 | - സാജന്‍)

ഇനിയും വരും... ഇനിയും ഗാനങ്ങള്‍ വരും, കാതിലും മനസിലും തേന്‍മഴ പെയ്യിക്കാന്‍...

കോളേജില്‍ പോയില്ലാ... ബോറടി...

2009-01-21T22:47:00.003+05:30

ഇല്ല. കോളേജില്‍ പോയില്ല. പ്രൊജക്റ്റ്‌ ചെയ്യുന്നു. 19 മുതല്‍ ക്ലാസ്സ് തുടങ്ങി. ക്ലാസ്സ് അല്ല, അറ്റന്റന്‍സ് തുടങ്ങി.

ഇപ്പൊ കോളേജില്‍ പോകാതെ വല്ലാതെ ബോറടി... ഒരു രസമില്ല. കോളേജില്‍ പോയി എല്ലാരോടും കൂടി അടിപിടി കൂടി തമാശ പറഞ്ഞു രസിക്കാമായിരുന്നു...

ഇനി എന്നാണു കോളേജിലേക്ക്... എന്നെങ്ങിലും പോകണം, എല്ലാരും ഒരുമിച്ചു കൂടണം... എന്നിട്ട് ആഘോഷിക്കണം... കോളേജ് ലൈഫ്.. തീരാറായി... ഇനി കുറച്ചു ദിവസങ്ങള്‍ മാത്രം...

കാത്തിരിക്കാം......

പുതു വര്‍ഷം... ജീവിതം ahead...!

2009-01-12T20:14:00.003+05:30

2009 ഇങ്ങെത്തി, അതിനിടെ 12 ദിവസങ്ങളും കടന്നു പോയി... നോക്കണേ, കാലം കടന്നു പോകുന്ന ഒരു സ്പീഡ്...!

പലപ്പോഴും കേട്ടിട്ടുണ്ട്, ഇപ്പൊ സമയത്തിന് "ഭയങ്കര" സ്പീഡ് ആണ് എന്ന്. എന്താ, അത് സത്യമാണോ? പണ്ടും ഇന്നും നമ്മുടെ ക്ലോക്ക് ഒരേ സ്പീഡില്‍ തന്നെയല്ലേ പോകുന്നത്? അതെ. പിന്നെ എന്താ?

നമ്മുടെ ജീവിതം ഫാസ്റ്റ് ആയി. അതാണ്‌ കാരണം.

ഇനി നാളെ കോളേജില്‍ രജിസ്ട്രേഷന്‍ ചെയ്യാന്‍ പോകണം. അവസാന സെമസ്റ്റര്‍ ആണ്. നോക്കിക്കോ, ഈ സെമസ്റ്ററില്‍ ഞാന്‍ 100% ഹാജര്‍ വാങ്ങും. കഴിഞ്ഞ തവണയൊക്കെ കിട്ടിയില്ല. ഇനി എത്ര പനി പിടിച്ചാലും ഞാന്‍ പോകും... കോളേജ് മുഴുവന്‍ പനി പകര്‍ന്നു പിടിച്ചാലും സാരമില്ല. അയ്യട... അങ്ങനെ ഇപ്പൊ ഹാജര്‍ കുറവായി പ്രശ്നം ഉണ്ടാകണ്ടല്ലോ... ഹാ...

പിന്നെ പുതിയ പണികള്‍ തരപ്പെടുത്തണം... ഈ വര്‍ഷം മുതല്‍ സ്വന്തം ജീവിതത്തിന്‍റെ വഴികള്‍ കണ്ടെത്തണം... ഹാ, ജീവിതം, ahead!

സ്വാഗതം 2009...!

2009-01-02T22:50:00.002+05:30

അങ്ങനെ ഒരു പുതിയ വര്‍ഷം കൂടി പിറന്നു വീണു. 2009. ഇനി ഈ വര്‍ഷം അടിപൊളിയാക്കണം. സ്വപ്നങ്ങളും പ്രതീക്ഷകളും മാത്രമാണ് എല്ലാരുടെയും മനസ്സില്‍ നിറയെ... അതൊക്കെ സഫലമാകട്ടെ എന്ന് തന്നെ വിചാരിക്കാം.

ഇന്നു ജനുവരി 2. ഇന്നു ഒത്തിരി സന്തോഷിക്കുകയായിരുന്നു. നല്ല രസമുള്ള ഒരു ദിവസം. ഏറെ ഇഷ്ട്ടപ്പെട്ടു. എന്താണ് കാരണം...? കോളേജില്‍ പോയതുകൊണ്ടാകും അല്ലേ?

ഇനി കുറച്ചു പരീക്ഷകള്‍ കൂടി ബാക്കിയുണ്ട്... (തലകുത്തിനിന്നു) പഠിക്കണമല്ലോ... (ഈ നല്ല ദിവസത്തിലാണോ സുഹൃത്തെ പരീക്ഷക്കാര്യം... എന്ന് ഒരു ചോദ്യം മനസ്സില്‍ ഉണ്ടോ? ഞങ്ങള്‍ക്ക് അതൊരു ശീലമായിപ്പോയി... ഓണവും വിഷുവും പരീക്ഷയുമൊക്കെ ഒരുപോലെ തന്നെ... ഹൊ...)

എന്തൊക്കെയാണ് നിങ്ങളുടെ പുതുവര്‍ഷ പ്രതിജ്ഞകള്‍? എനിക്ക് ഒന്നുമില്ല കേട്ടോ...

വീണ്ടും കാണാം... അതുവരേക്കും ബൈ...

2009 - പ്രതീക്ഷകള്‍ മാത്രം...

2008-12-31T09:38:00.002+05:30

ഈ ഒരു ദിവസം കൂടി കഴിയുമ്പോള്‍ ഒരു വര്‍ഷം കൂടി കടന്നു പോകുന്നു... ഇന്നത്തെ രാത്രി നമ്മള്‍ 2009 നെ നമ്മുടെ ജീവിതത്തിലേക്ക് ആനയിക്കുന്നു... പുതു വര്‍ഷം കടന്നു വരുമ്പോള്‍ മനസ്സില്‍ പുത്തന്‍ പ്രതീക്ഷകള്‍ നിറയുകയാണ്...

കഴിഞ്ഞ ഒരു വര്‍ഷത്തിലേക്ക് ഒന്നു തിരിഞു നോക്കുന്നത് നല്ലതാണ്.. ഞാന്‍ നോക്കുമ്പോള്‍ കാണുന്നത് എന്തോക്കെയെന്നോ...? ഞാന്‍ പല "അബദ്ധങ്ങളില്‍" നിന്നും അല്‍ഭുതകരമായി രക്ഷപ്പെട്ടു.. ജീവിതം അല്‍പമെങ്കിലും "ഇംപ്രൂവ്" ആയ വര്‍ഷം ആയിരുന്നു എനിക്ക് ഈ 2008. ജീവിതത്തില്‍ ഒരുപാടു അല്‍ഭുതങ്ങള്‍ സംഭവിച്ചു... പുതിയ സുഹൃദ് ബന്ധങ്ങള്‍, പുതിയ പുതിയ ജീവിതാനുഭവങ്ങള്‍, ചെറിയ ചെറിയ പിണക്കങ്ങള്‍, ആ പിണക്കങ്ങള്‍ ഓര്‍ത്തിരുന്നു നൊമ്പരപ്പെടല്‍, പിണക്കങ്ങള്‍ മാറ്റുമ്പോള്‍ ഉള്ള സന്തോഷം... അങ്ങനെ, എനിക്ക് എന്‍റെ ജീവിതത്തില്‍ ഞാന്‍ കണ്ട ഏറ്റവും നല്ല ഒരു വര്‍ഷം ആയിരുന്നു ഈ 2008. (പിന്നെ, എനിക്ക് 21 വയസും ആയതു ഈ വര്‍ഷത്തിലാ..!)

വരുന്ന 2009 ഇനിയും ഒരുപാടു പ്രതീക്ഷകളുമായാണ് വരുന്നത്...

ഞങ്ങളുടെ കോളേജില്‍ ഞങ്ങളുടെ അവസാന സെമസ്റ്റര്‍ എത്തി. ഈ 2009 ഓഗസ്റ്റ്‌ കഴിയുമ്പോള്‍ ഞങ്ങള്‍ എല്ലാം ഞങ്ങളുടെ ജീവിതത്തിലെ ആദ്യ കലാലയത്തിനോട് വിട പറയുകയാണ്‌... അത് കഴിഞ്ഞാല്‍ വീണ്ടും എന്ന് കാണും എന്ന് ഒരു ഉറപ്പുമില്ല. ഓരോരുത്തരും സ്വന്തം ജീവിതം പണിതുയര്‍ത്താനുള്ള തത്രപ്പാടില്‍ ആയിരിക്കും... അതിനിടെ ആര്‍ക്കു ആരെ ഓര്‍ക്കാനാണ് സമയം? ആരൊക്കെയാണ് ഈ കോളേജ് ഓര്‍ക്കുന്നത്? അറിയില്ല. അതുകൊണ്ടുതന്നെ, ഈ വര്‍ഷം എല്ലാരും അടിച്ചുപൊളിക്കാന്‍ നോക്കും... അടിച്ച് പൊളിക്കണമല്ലോ... അല്ലേ? പിരിയുമ്പോള്‍ മനസ്സില്‍ നിറയ്ക്കാന്‍ ഒരുപാടു വേണം... എന്നാലേ ഈ ജീവിതത്തില്‍ ഒരു രസമുള്ളൂ...

എല്ലാ പ്രിയപ്പെട്ട കൂട്ടുകാര്‍ക്കും, വായനക്കാര്‍ക്കും, എന്‍റെ ഹൃദയം നിറഞ്ഞ പുതുവല്‍സരാശംസകള്‍...

ഈ 2009 നല്ല ഒരു വര്‍ഷം ആയിരിക്കട്ടെ എന്ന പ്രതീക്ഷകളുമായി, നമുക്കു ഈ പുതുവര്‍ഷത്തെ വരവേല്‍ക്കാം...

Wish You a Happy New Year 2009!

Happy Christmas!

2008-12-24T21:59:00.002+05:30

എല്ലാ പ്രയപ്പെട്ട വായനക്കാര്‍ക്കും കൂടുകാര്‍ക്കും സുഹൃത്തുകള്‍ക്കും എന്റെ ഹൃദയം നിറഞ്ഞ ക്രിസ്മസ് ആശംസകള്‍.

Merry X'mas!

ക്രിസ്തുമസ് എത്തിപ്പോയി...

2008-12-24T00:24:00.003+05:30

അങ്ങനെ ഒരു വര്‍ഷം കൂടി കഴിയാറായി... ക്രിസ്തുമസ് വന്നെത്തി. ഇനി എല്ലായിടത്തും ആഘോഷങ്ങള്‍ തന്നെ. സന്തോഷിക്കാന്‍ ഒരു അവസരം.. അത് കഴിഞ്ഞു വീണ്ടും പഴയതുപോലെ തിരക്കുകളിലേക്ക്...

ഈ രാത്രിയില്‍ ഒത്തിരി "busy" ആയിരുന്നു... ( അത് മലയാളിയുടെ സ്ഥിരം പ്രയോഗം തന്നെ..) എന്താ ഇത്ര ബിസി? ഒരു ചെറിയ ഡിസൈന്‍ പരിപാടി ഉണ്ടായിരുന്നു. ഇപ്പൊ തീര്‍ന്നു. അപ്പൊ പിന്നെ അല്പം ബ്ലോഗിങ്ങ് ആയിട്ട് പോകാം എന്ന് വിചാരിച്ചു. ഡിസൈന്‍ കാണണോ?

http://www.aamcet.com/

കോളേജിന് വേണ്ടിയാണ്. (ഇങ്ങനെ ചെയ്തു ചെയ്തു പഠിക്കാം!)

ഇനി അധികം ഇരിക്കാനുള്ള കപ്പാസിറ്റി ഇല്ല.. ഞാന്‍ പോകുന്നു... റ്റാ റ്റാ ബൈ ബൈ...

പരീക്ഷണം തുടങ്ങി...

2008-12-17T20:14:00.002+05:30

അതെ. കേരള യൂണിവേഴ്സിറ്റിയുടെ "പരീക്ഷ മാമാങ്കം" തുടങ്ങി. ഇനി അതിന് വേണ്ടി തകര്‍ത്തു പഠിക്കണം. എല്ലാ പുസ്തകങ്ങളും അരച്ച് കലക്കി കുടിക്കണം. പുസ്‌തകം മുഴുവനും കാണാതെ പഠിക്കണം. ഇയാള്‍ക്ക് എല്ലാം അറിയാമായിരിക്കും, ഇയാള്‍ വലിയ ബില്‍ ഗേറ്റ്സ് ആയിരിക്കാം, എന്നാലും പുസ്‌തകം കാണാതെ പഠിച്ച് എഴുതിയാല്‍ മതി. ഇല്ലെങ്കില്‍ വലിയ മാര്‍ക്ക് കിട്ടുമെന്നും ഇയാള്‍ വ്യാമോഹിക്കണ്ട. കേട്ടോ...?

വിക്കിപീഡിയ ആര്‍ട്ടിക്കിള്‍ അതുപോലെ എടുത്തു ഉത്തര കടലാസില്‍ പേസ്റ്റ് ചെയ്തു കൊടുത്താലും മാര്‍ക്ക് കിട്ടാന്‍ പോകുന്നില്ല. പിന്നെ എന്തിനാ പരീക്ഷ എഴുതുന്നത്? എന്തോന്നാ എഴുതേണ്ടത്?

സിമ്പിള്‍. കാര്യം നിസാരം.

നിങ്ങള്‍ ചെയ്യേണ്ടത് ഇത്രമാത്രം: ഉത്തരക്കടലാസ് നോക്കുന്ന ആളുടെ കയ്യിലുള്ള "answer key" എന്താണെന്ന് മുന്‍കൂട്ടി പ്രവചിക്കുക. അത് എഴുതി വയ്ക്കുക. തീര്‍ന്നു. നിങ്ങള്‍ പാസ് ആകുന്നു.

അയ്യോ.. അടുത്ത എക്സാം... മറ്റന്നാള്‍. ഞാന്‍ പോകുന്നു...

ഡിസംബര്‍... പരീക്ഷ... ആഘോഷങ്ങള്‍...

2008-12-10T22:16:00.002+05:30

എത്ര പെട്ടെന്നാണ്‌ ഒരു വര്‍ഷം കൂടി കടന്നു പോയത്! കൊഴിയുന്ന ഓര്‍മകളുമായി ഒരു വര്‍ഷം കൂടി കഴിയുമ്പോള്‍, നമ്മളില്‍ എത്രപേരാണ് കഴിഞ്ഞ ദിവസങ്ങളിലേക്ക് തിരിഞു നോക്കാന്‍ ആഗ്രഹിക്കുന്നത്? ആരൊക്കെയാണ് പുതിയ ജീവിത പാഠങ്ങള്‍ പഠിച്ചത്? ഒരുപാടു കാണും.. അല്ലെ? അതൊക്കെ സ്വാഭാവികം...

പിന്നെ, ഇനി വരാന്‍ പോകുന്ന വര്‍ഷം എന്തൊക്കെയാണ് പ്ലാന്‍ ചെയ്തിരിക്കുന്നത്? പുതിയ വല്ല പരിപാടികളും? നടക്കട്ടെ...!

ഈ മാസം ഇനി തലകുത്തി മറിയണം (ഞങ്ങള്‍ക്ക് മാത്രം). സെമിനാര്‍ റിപ്പോര്‍ട്ട്, പ്രൊജക്റ്റ്‌ റിപ്പോര്‍ട്ട്, സീരീസ്, ലാബ്‌ റെക്കോര്‍ഡ്, യൂണിവേഴ്സിറ്റി പരീക്ഷകള്‍, വട്ടി, ചട്ടി, കുട്ട... അങ്ങനെ ഒരുപാടു 'എടുത്താല്‍ പൊങ്ങാത്ത' സാധനങ്ങള്‍ നമ്മുടെ തലയില്‍ ഉണ്ട്... അതിന്‍റെ കൂടെ 'പൂവ് പോലെ' എടുത്തു പൊക്കാവുന്ന ക്രിസ്തുമസ് ആഘോഷങ്ങളും. എല്ലാം കൂടി ഈ ഡിസംബര്‍ ഒരു ലോഡ് ഉണ്ട്. സാരമില്ല. അടുത്ത് വരുന്ന മഞ്ഞു പുതച്ച ജനുവരി അടിപൊളി ആയിരിക്കും... നോക്കിക്കോ...!

ഇനി ഞാന്‍ പോട്ടെ? അല്‍പ്പം തിരക്കുണ്ട്‌... (ഉറക്കം)

ബോറടിക്കുന്നു... കാരണം...

2008-11-28T23:02:00.002+05:30

എന്താണെന്നറിയില്ല. വല്ലാതെ ബോറടിക്കുന്നു. ഒന്നും ചെയ്യാന്‍ തോന്നുന്നില്ല. വെറുതെ കിടന്നുറങ്ങിയാലോ എന്ന് തോന്നുന്നു. കോളേജില്‍ അസൈന്‍മെന്‍റ് കുറെ കൊടുക്കണം. അതെല്ലാം എഴുതണം. പിന്നെ പരീക്ഷ വരുന്നു. അതിന് പഠിക്കണം.

ഇങ്ങനെ ബോറടിച്ചാല്‍ എങ്ങനെയാ ഈ പരിപാടികള്‍ ഞാന്‍ ചെയ്യുക?

എന്തുകൊണ്ടാ ഈ ബോറടി...? ആലോചിച്ചാല്‍...? ....?? ....??

.... ഓ, പിടികിട്ടി, ഞാന്‍ ഇന്നു കുളിച്ചില്ല. അത് തന്നെ.

ഹൊ, ഇനി ഈ രാത്രി കുളിക്കാന്‍ എന്നെക്കിട്ടില്ല. ഒന്നാമതേ ഇന്നു വെള്ളിയാഴ്ച്ച ആണ്. എന്തിനാ വെറുതെ രാത്രി കുളിക്കാന്‍ പുറത്തിറങ്ങി വഴിയേ പോകുന്ന യക്ഷികളെയൊക്കെ "attract" ചെയ്യുന്നത്...? വേണ്ട.. നാളെ കുളിക്കാം...

ഇനി ഉറങ്ങാം.

ജീവിതത്തിന്‍റെ 21 വര്‍ഷങ്ങള്‍ പിന്നിടുമ്പോള്‍...

2008-11-21T20:31:00.002+05:30

ഇന്നു ഞാന്‍ എന്‍റെ ജീവിതത്തിന്‍റെ 21 വര്‍ഷങ്ങള്‍ പിന്നിടുകയാണ്. മലയാളത്തില്‍ പറഞ്ഞാല്‍ ഇന്നു എന്‍റെ ജന്മദിനം ആണ്... 21 വയസ് ആയി... ഹാ... എന്തൊരു അല്‍ഭുതമാണ് ഈ ജീവിതം... ഒരുപാടു സന്തോഷങ്ങള്‍, ദുഃഖങ്ങള്‍, കൂട്ടുകാര്‍, ഓര്‍മ്മകള്‍... അങ്ങനെ അങ്ങനെ ഒരു നീണ്ട കഥ പോലെ...

ഇന്നു ഞാന്‍ ആലോചിക്കുകയാണ്... കഴിഞ്ഞ 21 വര്‍ഷങ്ങള്‍ കൊണ്ടു ഞാന്‍ എന്തൊക്കെ നേടി? എന്തൊക്കെ പഠിച്ചു? ഇനി മുന്നിലുള്ള ജീവിതം ഇപ്പൊ കഴിഞ്ഞതിനേക്കാള്‍ അനുഭവങ്ങള്‍ നിറഞ്ഞതാകുമോ? ആകും... അല്ലെ? ഒരുപാടു അനുഭവങ്ങള്‍ നേടി.. ഇനിയും ജീവിതം മുന്നോട്ടു പോകണം. ഇനി നല്ലൊരു ജീവിതം കെട്ടിപ്പടുക്കാനുള്ള യാത്ര ആരംഭിക്കുകയാണ്... ഒരുപാടു ദൂരം പോകേണ്ടിയിരിക്കുന്നു... എവിടെയെങ്കിലുമൊക്കെ ഒരുമിച്ചു കാണാം...

Twenty 20 കണ്ടല്ലോ...

2008-11-12T00:13:00.004+05:30

ഇനിയിപ്പോ എന്താ പരിപാടി എന്നറിയില്ല. നാളെ കോളേജ് സെമിനാര്‍. അതിന് വേണ്ടി സ്ലൈഡ് ഉണ്ടാക്കി. ഇനി അല്‍പ്പം ബ്ലോഗിങ്ങ് ആകാമെന്ന് വിചാരിച്ചു. ആദ്യമായി ലിനക്സില്‍ നിന്നും മലയാളത്തില്‍ ബ്ലോഗ് എഴുതുകയാണ്. കാണാന്‍ നല്ല രസം..

കഴിഞ്ഞ ഞായറാഴ്ച ഞാനും മിഥുനും കൂടി twenty 20 കാണാന്‍ പോയി. അടിപൊളി സിനിമ. ഞങ്ങള്ക്ക് ഇഷ്ട്ടപ്പെട്ടു. കിടിലം. കിടു കിടിലം. ടിക്കറ്റ് എടുക്കാന്‍ നിന്നത് ഞാന്‍ ആണ്. ഞാന്‍ പുറകില്‍ നോക്കിയപ്പോ 2 വരികള്‍ കാണാം. അതില്‍ ബാല്‍ക്കണി ലൈനില്‍ ഞാന്‍ കയറി നിന്നു. നടന്നു നടന്നു ടിക്കറ്റ് കൌണ്ടര്‍ നു അടുത്തെത്തിയപ്പോ ആണ് ഞാന്‍ കണ്ടത് - അത് ബാല്‍ക്കണി ലൈന്‍ അല്ല..! ഞാന്‍ പതുക്കെ അവനെ വിളിച്ചു അവിടെ നിര്‍ത്തിയിട്ട്‌ മാറി സുഖമായി വായിനോക്കി നിന്നു. അവന്‍ ടിക്കറ്റ് വാങ്ങി. പിന്നെ സിനിമ കാണാന്‍ കയറി.

കയറിയത് മുതല്‍ ഇറങ്ങുന്നത് വരെ നിര്‍ത്താതെ കൈയ്യടി കേള്‍ക്കാമായിരുന്നു. അത്രയ്ക്ക് രസമുള്ള സിനിമ. കഴിയുമെങ്കില്‍ ഒന്നുകൂടി കാണണം.

നയന്‍താരയുടെ പാട്ട് ഇഷ്ട്ടപ്പെട്ടില്ല. വെറുതെ വലിച്ചു വാരി ചെയ്തിരിക്കുന്നു. രണ്ടാമത്തെ പാട്ട് നല്ല ഭംഗിയായി ചിത്രീകരിച്ചിരിക്കുന്നു. കണ്ടിരുന്നുപോകും... മൊത്തത്തില്‍ ആ സിനിമ ഒരു അത്ഭുതം തന്നെ.. മോഹന്‍ലാല്‍, മമ്മൂട്ടി, സുരേഷ് ഗോപി, ജയറാം, ദിലീപ്.. അങ്ങനെ എല്ലാരുംകൂടി ആ സിനിമ ഒരു സൂപ്പര്‍ ഹിറ്റ് ആക്കി. എല്ലാം ഭംഗിയായി നടക്കട്ടെ.

നിങ്ങളും പറ്റുമെങ്കില്‍ കാണണം കേട്ടോ... നല്ല രസമുള്ള സിനിമയാ.

ഒരു മിനിക്കഥ...

2008-10-26T16:41:00.003+05:30

ഇന്നലെ രാവിലെ പല്ലു തേച്ചുകൊണ്ട് നിന്നപ്പോള്‍ ചെറിയ മഴ പെയ്തു. അപ്പോള്‍ ഞാന്‍ ഒരു കുടയെടുത്തു. പെട്ടെന്ന് എന്‍റെ മനസിലേക്ക് എവിടെ നിന്നോ ഒരു കഥ കയറിവന്നു. ഒരു മിനിക്കഥ. അത് ഞാന്‍ ഇവിടെ എഴുതുന്നു...

നട്ടുച്ചക്ക് പൊരിവെയിലത്ത് ഞാന്‍ നടക്കുകയായിരുന്നു...
വിധി എന്നെ തോല്‍പ്പിക്കാന്‍ ശ്രമിച്ചുകൊണ്ടിരുന്നു...
മനസ് വെന്തുരുകുകയായിരുന്നതുകൊണ്ട് വെയിലിന്‍റെ ചൂട് ഏറ്റില്ല.
വിധിക്ക് സഹിച്ചില്ല.
പെട്ടെന്ന് വെയില്‍ മാറി മഴ തുടങ്ങി... ഞാന്‍ കുടയെടുത്തു നിവര്‍ത്തിപ്പിടിച്ചു.
വിധിയെ തോല്‍പ്പിച്ചു എന്ന് കരുതി. പക്ഷെ വിധി അങ്ങനെ തോറ്റു തരില്ലല്ലോ...
പെട്ടെന്ന് ഒരു കാറ്റു വന്ന് എന്‍റെ കുട തലകീഴായി മറിച്ചു കളഞ്ഞു...
എങ്കില്‍ പിന്നെ മഴ നനയാം എന്ന് തന്നെ കരുതി ആ കുട ഞാന്‍ വലിച്ചെറിഞ്ഞു.
പിന്നെ ഞാന്‍ ആ മഴയത്ത് ഒരു കൂസലുമില്ലാതെ നടന്നു...
വിധിക്ക് അസൂയ മൂത്ത് വരുകയാണെന്ന് തോന്നുന്നു...
അതാ, മഴ മാറി വീണ്ടും പൊരിവെയില്‍.
ഇപ്പൊ ഞാന്‍ വിധിയെ നേരിടാന്‍ തന്നെ തീരുമാനിച്ചു.. ഇനി അത് ഇഷ്ട്ടമുള്ളത് ചെയ്യട്ടെ.
ഞാന്‍ ഉറച്ച മനസോടെ നേരിടും എന്ന് തീരുമാനിച്ചു...
പൊടുന്നനെ വിധി എന്‍റെ കാല്‍ക്കല്‍ വന്ന് വീണു...
"ഞാന്‍ കീഴടങ്ങി" എന്നൊരു തേങ്ങലും...
ഇനി ഞാന്‍ തീരുമാനിക്കും... ഹ ഹ ഹ...

ഇതാണ് എന്‍റെ കഥ. ജീവിതത്തിന്‍റെ ഒരു ചെറിയ പാഠം ഈ കഥയില്‍ ഉണ്ട്.. എന്താ അത്?

ഒരു ഉപയോഗമില്ലാത്ത ദിവസം...

2008-10-22T14:16:00.004+05:30

എന്താണെന്നറിയില്ല... ഇന്നു ഒരു രസവുമില്ല... കോളേജില്‍ പോയില്ല. വീട്ടില്‍ വെറുതെയിരിക്കുന്നു...

രാവിലെ തകര്‍ത്തു മഴ പെയ്യുന്നുണ്ടായിരുന്നു. എഴുനേറ്റപ്പോള്‍ "ഇനി എങ്ങനെ പോകും" എണ്ണ ചോദ്യം മനസ്സില്‍ ഉണ്ടായിരുന്നു. എന്നാലും എഴുനേല്‍ക്കാന്‍ മനസിനെ തയ്യാറാക്കി. മൂടിയിരുന്ന ഷീറ്റ് വലിച്ചു മാറ്റി എഴുനേല്‍ക്കാന്‍ ശ്രമിച്ചപ്പോള്‍ അതാ വരുന്നു അമ്മയുടെ ചോദ്യം - "ഈ മഴയത്ത് എങ്ങനെയാ പോവുക?". അതുവരെ മനസ്സില്‍ വന്ന ആവേശമെല്ലാം അലിഞ്ഞുപോയി. എന്നാല്‍ ഇനി പോകണ്ട എന്ന് തോന്നി. വലിച്ചെറിഞ്ഞ ഷീറ്റ് പെട്ടെന്ന് തന്നെ വലിച്ചെടുത്തു ഞാന്‍ അതിനുള്ളിലേക്ക്‌ വലിഞ്ഞു. ചുരുണ്ടുകൂടി വീണ്ടും ഉറങ്ങി.

ഇന്നലെ രാത്രി മുഴുവനും ദു:സ്വപ്നങ്ങളുടെ പെരുമഴ ആയിരുന്നു. പലതവണ ഞെട്ടി എഴുനേറ്റു. പിന്നെയും കിടന്നു. മനസ്സില്‍ എന്തെങ്കിലും വിഷമങ്ങള്‍ ഉണ്ടെങ്കില്‍ ഇതു സാധാരണമാണ്. എന്തോ വിഷമം ഉള്ളില്‍ ഉണ്ട്... എന്തോ ഒരു മൂടല്‍ മഞ്ഞ് മനസിന്റെ കാഴ്ച്ചയെ മറയ്ക്കുന്നു... രാവിലെയും കണ്ടു സ്വപ്‌നങ്ങള്‍... എഴുനേറ്റപ്പോള്‍ വല്ലാത്ത ഒരു ഭയം. ആരൊക്കെയോ എന്നെ വിട്ടുപോകുമോ എന്ന ഭയം... അങ്ങനെയൊന്നും ഒരിക്കലും സംഭവിക്കാതിരിക്കട്ടെ...

പിന്നെ പതുക്കെ പല്ലുതേപ്പ് കഴിഞ്ഞു പ്രഭാത ഭക്ഷണം. ആരോടെന്നില്ലാത്ത ദേഷ്യം ഉണ്ടായിരുന്നു. എന്തൊക്കെയോ ഞാന്‍ വിളിച്ചു പറഞ്ഞു. പിന്നെ ദേഷ്യം അടക്കാന്‍ ശ്രമിച്ചു. ഒരു മൂകത അനുഭവപ്പെടുന്നു. രണ്ടു ദിവസം കഴിയുമ്പോള്‍ ഇതൊക്കെ മാറും എന്ന് കരുതി സമാധാനിക്കാം.

ഇനിയും കുറെ സമയം കാത്തിരിക്കണം. കാത്തിരിക്കാം, എത്ര വേണമെങ്കിലും...

എന്‍റെ അവസാന കോളേജ് ടൂര്‍ കഴിഞ്ഞു ...

2008-10-13T18:30:00.002+05:30

അങ്ങനെ ഞങ്ങളുടെ കോളേജ് ജീവിതത്തിലെ അവസാന ടൂര്‍ കൂടി കഴിഞ്ഞു . ഒരുപാട് ആസ്വദിച്ചു ഈ ടൂര്‍. ജീവിതത്തില്‍ ഒരിക്കലും മറക്കാന്‍ കഴിയാത്ത ഒരുപിടി അനുഭവങ്ങള്‍ കിട്ടി. ഒത്തിരി ഒത്തിരി സ്ഥലങ്ങള്‍ കണ്ടു. ഒരുപാട് ഒരുപാട് അനുഭവങ്ങളും...

ഇനി എന്നാണു ഇതുപോലെ ഞങ്ങള്‍ എല്ലാരും കൂടി ഒരു ടൂര്‍? ഇല്ല. അത് ഓര്‍ക്കുമ്പോള്‍ എന്തോ ഒരു വിഷമം. ടൂര്‍ പെട്ടെന്ന് തീര്‍ന്നുപോയോ എന്നൊരു തോന്നല്‍. കുറച്ചു ദിവസം കൂടി വേണമായിരുന്നു...

ഈ യാത്രയെ കുറിച്ചു ഒരുപാട് പറയാനിരിക്കുന്നു... അതെല്ലാം പിന്നാലെ... ഇപ്പൊ ക്ഷീണം... പിന്നെ കാണാം...

അന്നൊരിക്കല്‍, വീണ്ടുമൊരു ഒന്നുചേരല്‍...

2008-09-24T20:18:00.028+05:30

വര്‍ഷം 2025. നവംബര്‍ മാസത്തിലെ ഒരു വൈകുന്നേരം. മോഹന്‍ദാസ്‌ കോളേജ് കാമ്പസ്. അവിടെ കാമ്പസിന് മുന്നില്‍ ഒരു പൂത്ത മരം.. തറയില്‍ പൂക്കള്‍ പരവതാനി വിരിച്ചതുപോലെ കിടക്കുന്നു. അവിടെ കുറെ കാറുകള്‍, അവിടെ കുറച്ചു കുടുംബങ്ങള്‍ നില്‍ക്കുന്നുണ്ട്‌ ... ആരും അപരിചിതരായ മുഖങ്ങള്‍ അല്ല. എല്ലാരുടെയും മുഖം ഓര്‍മയുണ്ട്... പക്ഷെ ആരൊക്കെയാണെന്ന് പേരു പറയാന്‍ പറ്റുന്നില്ല. എന്നാലും അവരെല്ലാം ഏറെ മാറിപ്പോയി എന്ന് പറയാം. ഓരോരുത്തരും മറ്റുള്ളവരെ കാണുമ്പോള്‍ അത്ഭുതപ്പെടുന്നുണ്ട്...

2009 പാസ്-ഔട്ട് കമ്പ്യൂട്ടര്‍ സയന്‍സ് ബാച്ചിന്‍റെ റീയൂണിയന്‍ ആണ് അന്ന് രാത്രി നടക്കാന്‍ പോകുന്നത്. ഒരു‌പാട് കാലങ്ങള്‍ക്കു ശേഷം ആ ക്ലാസ്സിലെ കൂട്ടുകാര്‍ ഒന്നിച്ചുകൂടുകയാണ്.. അന്ന് പഠിക്കുന്ന സമയത്തു കുറെയേറെ പിരിയാനാകാത്ത കൂട്ടുകെട്ടുകള്‍ ഉണ്ടായിരുന്നു... പക്ഷെ കാലം കഴിഞ്ഞപ്പോള്‍ ഓരോരുത്തര്‍ക്കും സ്വന്തം ജീവിതത്തിന്‍റെ യാത്രയിലേക്ക് വഴിതിരഞ്ഞു പോകേണ്ടിവന്നു.. അവിടെ ഒരു ജീവിതത്തില്‍ ഏറ്റവും സന്തോഷം നല്കിയ കൂട്ടുകാരുമായി പിരിയേണ്ടിവന്നു. പക്ഷെ, നമ്മുടെയെല്ലാം മനസിലെ സ്നേഹബന്ധങ്ങള്‍ മായ്ക്കാന്‍ കാലത്തിനു പോലും കഴിയില്ല. അവിടെ എത്തിയവരില്‍ പഴയ ബെസ്റ്റ് ഫ്രണ്ട്സ് എല്ലാരും ഒരുമിച്ചുകൂടി സന്തോഷിക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു.

സമയം കടന്നുപോകുകയാണ്... പലരും വരുന്നതേയുള്ളൂ... മിക്കവാറും എല്ലാ പെണ്‍കുട്ടികളുടെയും കുടുംബവും ഉണ്ട്... അവരുടെയൊക്കെ മക്കള്‍ ഇപ്പൊ +2 നും 10 ലുമൊക്കെ പഠിക്കുന്നു. സത്യം പറഞ്ഞാല്‍ മിക്ക പെണ്‍കുട്ടികളെയും തിരിച്ചറിയാന്‍ വയ്യ. ആണ്‍കുട്ടികള്‍ മിക്കവാറും വലിയ പുരുഷകേസരിമാരായി വലിയ വലിയ സ്ഥാനങ്ങളില്‍ ജോലി ചെയ്യുന്നു. അവരുടെയെല്ലാം കല്യാണം കഴിഞ്ഞു . മിക്കവരും ഭാര്യക്കൊപ്പം ആണ് വന്നത്. അവരുടെ കൂടെ കുഞ്ഞുകുട്ടികളും ഉണ്ട്. പിന്നെ പഴയ ടീച്ചേഴ്സ് വരുന്നു... അതില്‍ പലരുടെയും മുടി നരച്ചുതുടങ്ങി.. അവരുടെ മക്കളും കൂടെയുണ്ട്. എല്ലാരും കൂടി ആയപ്പോള്‍ ആകെ ബഹളം. പണ്ടു പഠിക്കുന്ന കാലത്തു അവരോട് ഉടക്കിയവരും ഇവിടെ ഇന്നു വന്നിട്ടുണ്ട്. അവരൊക്കെ അന്ന് കാണിച്ച പരിപാടികള്‍ ഓര്‍ത്ത്‌ ചിരിക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു...

അന്ന് പഠിക്കുന്ന കാലത്തു പ്രണയിച്ചു നടന്നവരും അവിടെ എത്തിയിട്ടുണ്ട്. ചില പ്രണയങ്ങള്‍ വിവാഹത്തില്‍ എത്തിയപ്പോള്‍ മറ്റു ചിലര്‍ക്ക് അത് വെറുമൊരു നൊമ്പരപ്പെടുത്തുന്ന ഓര്‍മ മാത്രമായി. കാലത്തിനു പിന്നിലേക്കു തിരിഞ്ഞുനോക്കുമ്പോള്‍ തങ്ങള്‍ പണ്ടു ഒളിച്ചും പതുങ്ങിയും, പിന്നെ പരസ്യമായും പ്രണയിച്ചു നടന്ന ആ രംഗങ്ങള്‍ പലരുടെയും ഓര്‍മയില്‍ വന്നു.. അതൊക്കെ ഒരു ചിരിയില്‍ ഒതുക്കി അവര്‍ മറ്റുള്ളവരെ നോക്കിക്കൊണ്ടിരുന്നു... ഇപ്പൊ ഏകദേശം എല്ലാപേരും എത്തി.. ഇനി ആരെങ്കിലും ഉണ്ടോ? അവരെല്ലാം ചുറ്റും നോക്കാന്‍ തുടങ്ങി. ഇല്ല, എല്ലാ കൂട്ടുകാരും ഉണ്ട്. പഴയ അദ്ധ്യാപകര്‍ എല്ലാരും ഉണ്ട്... ഇനി നമുക്കു പാര്‍ട്ടി തുടങ്ങാം...

എല്ലാരും അവിടെ മെയിന്‍ ബ്ലോക്കിന് മുകളിലത്തെ നിലയിലുള്ള ഹാളിലേക്ക് നടന്നു. പുറത്തു ഇരുട്ട് വീണു തുടങ്ങി. ആ പഴയ സുഹൃത്തുക്കള്‍ അല്ലാതെ വേറെ ആരും ആ പരിസരത്ത് ഇല്ല. സുഖമുള്ള ഒരു തണുപ്പ് അനുഭവപ്പെട്ടു തുടങ്ങി. അവര്‍ ആ പടികള്‍ കയറുമ്പോള്‍ പഴയ കാലം ഓര്‍മിച്ചു.. ഒരുപാടു തവണ സെമിനാര്‍, ആര്‍ട്സ്, ക്വിസ് എന്നൊക്കെ പറഞ്ഞു ആ പടികള്‍ കയറിയതാണ്. ഇന്നു അതൊക്കെ ഓര്‍ക്കുമ്പോള്‍ മനസ് തുടിക്കുന്നു. പുറത്തെ തണുപ്പ് കൂടുമ്പോഴും അവരുടെ മനസ്സില്‍ ഊഷ്മളമായ ഓര്‍മ്മകള്‍ ആണ്...

ആ ഹാളിലേക്ക് എല്ലാരും കയറി. കുറച്ചുപേര്‍ സ്റ്റേജില്‍ ഇരിക്കുന്നു. പഴയ കിടിലങ്ങള്‍ തന്നെ. അവരൊക്കെ ആകെ മാറി. മീറ്റിംഗ് തുടങ്ങി. അപ്പോള്‍ അതാ ഒരു വിശിഷ്ടാതിഥി വരുന്നു... നമ്മുടെ പഴയ പ്രിന്‍സിപ്പാള്‍. എല്ലാപേരും എഴുന്നേറ്റു നിന്നു. ഇപ്പൊ നല്ല പ്രായം ഉണ്ട്. മുടി മുഴുവനും നരച്ചു. പ്രായത്തിന്‍റെ തളര്‍ച്ച ഉണ്ടെങ്ങിലും പഴയ കുട്ടികളെ വീണ്ടും കണ്ടപ്പോള്‍ ഉള്ള സന്തോഷം അവരുടെ മുഖത്ത് പ്രതിഫലിച്ചിരുന്നു... അവര്‍ എല്ലാരെയും സന്തോഷത്തോടെ അഭിസംബോധന ചെയ്തു. പഠിക്കുമ്പോള്‍ അവരുടെ കണ്‍വെട്ടത്തു പെടാതെ ഓടി ഒളിച്ചിരുന്ന കാര്യമൊക്കെ ഓര്‍ത്തപ്പോള്‍ എല്ലാരുടെയും മനസ്സില്‍ ചിരി പടര്‍ന്നു.

അപ്പോഴേക്കും ആരോ പറഞ്ഞു പഴയ കൂട്ടുകാര്‍ എല്ലാം ഒരിക്കല്‍ കൂടി ഒരുമിച്ചിരുന്നു കാണണം എന്ന്. അപ്പോള്‍ തന്നെ എല്ലാരും ആവേശത്തോടെ ചാടി എഴുന്നേറ്റു. അവരുടെ കുടുംബം മുഴുവനും ഒരുവശത്ത് ഇരുന്നു. പഴയ കൂട്ടുകാര്‍ എല്ലാരും കൂടി മറുവശത്തും. സത്യം പറഞ്ഞാല്‍ ആ കാഴ്ച വല്ലാത്ത ഒരു അനുഭൂതി തന്നെ. ഇത്തരം ഒരു കൂടിച്ചേരല്‍ എന്ത് വലിയ സന്തോഷമാണ്.. അപ്പോള്‍ വീണ്ടും ഒരു നിര്‍ദേശം - പഴയ സ്റ്റാഫ് അഡ്വൈസേഴ്സ് സ്റ്റേജില്‍ കയറി നമ്മുടെയെല്ലാം പേരു പറയണം.. എന്തായിത്? ഇപ്പൊ എല്ലാരും അവരുടെ കുട്ടിക്കാലത്തേക്ക് തിരിച്ചു പോകാന്‍ തുടങ്ങിയോ? പാവം രമ്യ ടീച്ചറും സരിത ടീച്ചറും. അവര്‍ ചിരിച്ചുകൊണ്ട് എഴുനേറ്റു. അവിടെ കൂടിയിരുന്നവരെല്ലാം കൂടി അവരെ രണ്ടുപേരെയും അല്‍ഭുതത്തോടെ നോക്കാന്‍ തുടങ്ങി. അവരുടെയൊക്കെ മാറ്റം എല്ലാരെയും അല്‍ഭുതപ്പെടുത്തി. പഠിക്കുമ്പോള്‍ അവരുമായൊക്കെ കൊമ്പ് കോര്‍ത്ത പലരും ഇപ്പൊ ചിരിക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു. കഴിഞ്ഞുപോയ ആ കാലം വീണ്ടും തിരിച്ചുകിട്ടിയെങ്ങില്‍ എന്ന് അവര്‍ ഓര്ത്തു... ഇല്ല. തിരിച്ചുകിട്ടാത്തതുകൊണ്ടാണല്ലൊ ആ ഓര്‍മ്മകള്‍ ഇത്രയധികം സുന്ദരമായിരിക്കുന്നത്... മരിക്കുവോളം ആ ഓര്‍മ്മകള്‍ മനസ്സില്‍ നില്‍ക്കണം..

രമ്യ ടീച്ചറും സരിത ടീച്ചറും കൂടി സ്റ്റേജില്‍ കയറി. താഴെ ഇരിക്കുന്നവരുടെ മുഖങ്ങള്‍ കണ്ടപ്പോള്‍ അവര്‍ ഒന്നു ഞെട്ടിയോ എന്നൊരു സംശയം... കുറച്ചുപേരുടെ പേരുകള്‍ അവര്‍ക്ക് പറയാന്‍ കഴിഞ്ഞു . പിന്നെയും ഓര്‍ത്ത് ഓര്‍ത്ത് അവര്‍ കുറേക്കൂടി പറഞ്ഞു. പിന്നെ അവര്‍ തിരിച്ചു പോയി കസേരകളില്‍ ഇരുന്നു. പിന്നെ അടുത്ത ഊഴം പഠിക്കുന്ന കാലത്തു നമ്മുടെയെല്ലാം പ്രിയപ്പെട്ടവര്‍ ആയിരുന്ന രമ്യ സൗമ്യ ടീച്ചേഴ്സ് ആണ്. അവരെ ഇപ്പൊ തിരിച്ചറിയാന്‍ പറ്റുന്നില്ല. പണ്ടു രണ്ടുപേരെയും കണ്ടാല്‍ തിരിച്ചറിയാന്‍ പറ്റുമായിരുന്നു. കാലം ഒരുപാടു കടന്നുപോയത് കൊണ്ടാകും... എന്നാലും ഒരുദിവസം കൂടി അവരുടെ ക്ലാസ്സില്‍ ഇരിക്കാന്‍ എല്ലാരും ഒന്നു കൊതിച്ചു. മനസ്സില്‍ ആഗ്രഹം മാത്രമല്ലേ ഉള്ളൂ.. അത് ഇനി എങ്ങനെ സത്യമാകും...?

അന്ന് രാത്രി എല്ലാരും ഹോസ്റ്റലില്‍ നിന്നിട്ട്, പിറ്റേന്ന് 16 വര്‍ഷം മുന്‍പത്തെ പോലെ എല്ലാരും ക്ലാസ്സിലേക്ക് പോകാനുള്ള പ്ലാന്‍ ആയിരുന്നു. രാത്രി ഏറെ വൈകി കളിയും ചിരിയും തന്നെ. ആ വിശാലമായ ക്യാമ്പസ്സില്‍ ആ പഴയ ബാച്ച് മാത്രം. അവര്‍ അവരുടെ ഓര്‍മ്മകള്‍ പങ്കുവയ്ക്കാന്‍ തുടങ്ങി... മിക്കവാറും ഇപ്പൊ കുറേപേര്‍ കരയാന്‍ തുടങ്ങും... അത്രയ്ക്ക് വികാരഭരിതമാണ് ഇപ്പൊ ആ ഹാള്‍. പ്രണയിച്ചു നടന്നു പിന്നെ പിരിഞ്ഞവര്‍ ഇപ്പൊ എന്തൊക്കെയോ പറയണം എന്ന വെമ്പലോടെ നില്‍പ്പുണ്ടായിരുന്നു. അതാ ഒരു ചെറിയ കരച്ചില്‍ - ആരാണ് കരയുന്നത്?

രാത്രി 9 ആയപ്പോള്‍ എല്ലാരും ഹോസ്റ്റെലിലേക്ക് നടന്നു. പഴയ അടിപൊളി ഗ്രൂപ്സ് എല്ലാം ഒരുമിച്ചു.. ഒരുപാടു നാളുകള്‍ക്കു ശേഷം. എന്നാലും ഇപ്പൊ പഴയപോലെ അടിച്ചുപൊളിക്കാന്‍ പറ്റില്ല. കാരണം കുടുംബം കൂടെ ഉണ്ട്. എന്നാലും ഗ്രൂപ്സ് എല്ലാം ഒരുമിച്ചപ്പോള്‍ പഴയ കാലം ഓര്‍മയിലേക്ക് വന്നു. പിന്നെ അന്നത്തെ അനുഭവങ്ങളും വീരകൃത്യങ്ങളും എല്ലാം പറയാന്‍ തുടങ്ങി. രാത്രി വൈകിയിട്ടും ഹോസ്റ്റെലില്‍ ബഹളം അവസാനിച്ചില്ല. അവരൊന്നും ഇന്നു ഉറങ്ങില്ലേ? കുറേക്കാലം കഴിഞ്ഞു വീണ്ടും ഒരുമിച്ചു കൂടുന്നതല്ലേ.. അവര്ക്കു പറയാന്‍, പങ്കുവയ്ക്കാന്‍ ഒരുപാടു ഉണ്ട്...

പിറ്റേന്ന്, 2025 നവംബര്‍ 23, ഒരു മനോഹരമായ ഞായറാഴ്ച.

ഇന്നു എല്ലാരും ഒരുമിച്ചു പഴയപോലെ ക്ലാസ്സിലേക്ക് പോവുകയാണ്. ഇന്നു ക്യാമ്പസ്സില്‍ വേറെ ആരുമില്ല. ഞായറാഴ്ച ആയതുകൊണ്ടുതന്നെ വേറെ ആരുടേയും ബഹളവുമില്ല. ക്ലാസ്സ് തുടങ്ങുന്നത് 8.30 നാണ്. അത്ഭുതമെന്നു പറയാം, എല്ലാരും കൃത്യസമയത്തിന് മുന്‍പേ ക്ലാസ്സില്‍ എത്തിയിരിക്കുന്നു. അന്ന് സ്ഥിരമായി താമസിച്ചുവരുന്നവര്‍ ഇന്നു മാത്രം നേരത്തെ എത്തിയോ? അത്ഭുതം! നമ്മുടെ അവസാന ക്ലാസ്സ് നടന്ന റൂമില്‍ തന്നെയാണ് ഇപ്പോഴും ഒരുമിക്കുന്നത്. അന്ന് ഇരുന്നപോലെ തന്നെ ആണ് ഇന്നും ഇരിക്കുന്നത്. കുടുംബത്തെ ക്ലാസ്സിലേക്ക് കൊണ്ടുവന്നില്ല. ഇവിടെ നമ്മുടെ ആഘോഷങ്ങള്‍ക്ക് ഒരു ശല്യം ആകേണ്ട എന്ന് കരുതി! ഇപ്പൊ ആ ക്ലാസ്സ് റൂമില്‍ പഴയ ബാച്ചും അന്നത്തെ ടീച്ചേഴ്സും മാത്രം. വേറെ ആരുമില്ല. ഇപ്പൊ നമ്മുടെയെല്ലാം പ്രായം കുറയാന്‍ തുടങ്ങിയതുപോലെ.. പഴയ ഓര്‍മ്മകള്‍ വന്നു...

ക്ലാസ്സ് തുടങ്ങുമ്പോള്‍ ആരോ ഒരാള്‍ പഴയ അറ്റെന്‍ഡന്‍സ് ഷീറ്റ് എടുത്തു. എന്നിട്ട് പഴയ ക്ലാസ്സ് നമ്പര്‍ ഓര്‍ത്തു ഓരോരുത്തരും ഹാജര്‍ വിളിക്കാന്‍ പറഞ്ഞു. ഉടനെ ഒരു കൂട്ടച്ചിരി ഉയര്ന്നു... ആദ്യം തന്നെ അജിത്ത് എഴുനേറ്റു "one" വിളിച്ചു. അവനെ കണ്ട എല്ലാരും അല്‍ഭുതപ്പെട്ടു. പഴയ കളിയും തമാശയുമെല്ലാം കുറഞ്ഞു ഗൌരവത്തോടെ ഉള്ള ഒരു കുടുംബനാഥന്‍ ആയിരിക്കുന്നു അവന്‍. പിന്നെ ഓരോരുത്തരായി നമ്പര്‍ വിളിക്കാന്‍ തുടങ്ങി. പെണ്‍കുട്ടികള്‍ എല്ലാരും മാറി. കളിയും ചിരിയുമെല്ലാം ഒരുപാടു കുറഞ്ഞു. എല്ലാരും വീട്ടമ്മമാരുടെ റോള്‍ ഏറ്റെടുത്തപ്പോള്‍ പിന്നെ കൂട്ടുകാരുമൊത്ത് കൂടാനും കളിക്കാനും ചിരിക്കാനും ഒന്നും അവസരം കിട്ടിയിട്ടില്ല. അതുമല്ല, അന്ന് പഠിക്കുന്ന സമയത്തു ആണ്‍കുട്ടികളും പെണ്‍കുട്ടികളും എന്ന വ്യത്യാസം ഇല്ലാതെ ആയിരുന്നു ക്ലാസ്സില്‍. പക്ഷെ ഇപ്പോള്‍ അതെല്ലാം മാറി. നോക്കണേ, കാലം എന്തുമാത്രം മാറ്റിക്കളഞ്ഞു ഈ മനസുകള്‍... ആഘോഷങ്ങളുടെ 4 വര്‍ഷങ്ങള്‍ എല്ലാം കവര്‍ന്നെടുത്തുകൊണ്ടാണ് സമയം പോയത്. പിന്നെ ജീവിക്കാന്‍ വേണ്ടിയുള്ള തിരക്കിലായിരുന്നു...

അവസാനം 3 വിഷ്ണുമാരും ഒരുമിച്ചു നമ്പര്‍ വിളിച്ചു. വിഷ്ണു മേനോന്‍ ഒരുപാടു മാറി. വിഷ്ണു നിര്‍മലും മാറി. ഇനി ആരാണ് മാറാത്തതായി? എല്ലാരും നമ്പര്‍ വിളിച്ചു കഴിഞ്ഞപ്പോ പലരുടെയും കണ്ണ് നിറഞ്ഞുവോ എന്ന് തോന്നി...

ഇനി ടീച്ചേഴ്സ് വന്നു അവരുടെ ജീവിതാനുഭവങ്ങള്‍ പങ്കുവയ്ക്കണം എന്ന് ആരോ പറഞ്ഞു. അങ്ങനെ, അവര്‍ ഓരോരുത്തരും മുന്നോട്ടു വന്നു. കഴിഞ്ഞ കാലത്തിലെ രസകരമായ അനുഭവങ്ങള്‍ പറയാന്‍ തുടങ്ങി. ഇടക്കിടെ ചിരി കേള്‍ക്കാം. പിന്നെ അവര്‍ പറഞ്ഞുകഴിഞ്ഞപ്പോള്‍ നമ്മുടെ ഊഴമായി. പലര്‍ക്കും പറയാന്‍ വേദനിപ്പിക്കുന്ന ഓര്‍മകളും ഉണ്ടായിരുന്നു. എന്നാലും കുറച്ചുപേര്‍ ഒന്നും പറയില്ല എന്ന വാശിയില്‍ ആയിരുന്നു. അവരെ അങ്ങനെ വെറുതെ വിടാന്‍ ആരും തയ്യാറായിരുന്നില്ല. അവരെ പൊക്കി വിടാന്‍ പഴയ കാലത്തു കാണിച്ച ഉത്സാഹം വീണ്ടും വന്നു.. അതുംകൂടി ആയപ്പോ എല്ലാരുടെയും ആവേശം കൂടി. ഇപ്പൊ ആ ക്ലാസ്സ് 16 വര്‍ഷം പിന്നിലേക്കു തിരിച്ചുപോയി... പിന്നെ പഴയതുപോലെ കൂട്ടത്തോടെ ബഹളം തുടങ്ങി. ഈ അവസരം തന്നെ മുതലാക്കി രമ്യ ടീച്ചര്‍ പഴയതുപോലെ "എല്ലാരും മിണ്ടാതിരിക്കൂ" എന്ന് ഉറക്കെ പറഞ്ഞു. അപ്പൊ പെട്ടെന്ന് ആ റൂം നിശ്ശബ്ദമായി. എല്ലാരും രമ്യ ടീച്ചറിന്‍റെ മുഖത്തേക്ക് അത്ഭുതത്തോടെ നോക്കി. രണ്ടു നിമിഷം അങ്ങനെ... എല്ലാരും നിശ്ശബ്ദരായി... പെട്ടെന്ന് പടക്കം പൊട്ടിച്ചതുപോലെ കൂട്ടച്ചിരി ഉയര്‍ന്നു. ആ കൂട്ടച്ചിരിയില്‍ രമ്യ ടീച്ചറും പങ്കുചേര്‍ന്നു. അങ്ങനെ ഞങ്ങള്‍ അവിടെ ആഘോഷിച്ചു.

ഇന്റര്‍വെല്‍ സമയം ആയപ്പോള്‍ ആരും തിരിച്ചുപോയില്ല. അവിടെ തന്നെ നിന്നു. പഴയ ഒരുപാടു പിണക്കങ്ങളും മറ്റും ഓര്‍ത്തു. അതൊക്കെ ഓര്‍ക്കുമ്പോള്‍ അവരുടെ മനസ്സില്‍ നഷ്ടത്തിന്‍റെ നൊമ്പരങ്ങളാണ്‌. അന്ന് 4 വര്‍ഷം വെറുതെ ആവശ്യമില്ലാതെ ചെറിയ ചെറിയ കാര്യങ്ങള്‍ക്ക് പിണങ്ങി, പിന്നെ പഠനം കഴിയുന്നതുവരെയും പരസ്പരം മിണ്ടാതിരുന്നു കാലം കഴിച്ചുകൂട്ടിയത് ഓര്‍ക്കുമ്പോള്‍ ഇപ്പൊ ദു:ഖം തോന്നുന്നു. അങ്ങനെ പിണങ്ങേണ്ട പ്രശ്നം ഒന്നും ഇല്ലായിരുന്നു എന്ന് ഇപ്പൊ എല്ലാര്‍ക്കും തോന്നുന്നു. ഇനി എന്തുപറയാന്‍? കാലം ഒരുപാടു കഴിഞ്ഞു . കാലം മായ്ക്കാത്ത മുറിവുകള്‍ ഇല്ല എന്ന് പറയാറുണ്ട്. ഇപ്പൊ ആര്‍ക്കും ആരോടും ഒരു പിണക്കവുമില്ല. അന്ന് പിണങ്ങിയവരൊക്കെ ഇപ്പൊ കെട്ടിപ്പിടിച്ചു നില്ക്കുന്നത് കാണാമായിരുന്നു...

അന്ന് ടീച്ചേഴ്സിനോട് അടിയുണ്ടാക്കിയവരെല്ലാം ഇപ്പൊ നോക്കിയപ്പോ ആ ടീച്ചേഴ്സിനോട് ചെന്നു നിന്നു വളരെ കാര്യമായി സംസാരിക്കുന്നു..! അന്ന് അറിവില്ലാത്ത കാലത്തു ഒരു ആവേശത്തിന്‍റെ പുറത്തു ചെയ്തതാണെന്നും മറ്റും ആരൊക്കെയോ വലിയ കാര്യമായി പറയുന്നതു കേട്ടു. അതൊക്കെ കേട്ട അവര്‍ ചിരിക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു. എന്നാലും കാലത്തിന്റെ കഴിവ് അപാരം തന്നെ...!

അങ്ങനെ ചിരിയും ബഹളവും മറ്റുമായി നമ്മള്‍ അടിച്ചുപൊളിച്ചു. ഉച്ച ഭക്ഷണം കഴിക്കാന്‍ സമയം ആയി. പക്ഷെ ആര്‍ക്കും ഒരു തിരക്കുമില്ല. അന്ന് ക്ലാസ്സ് സമയത്തു ഉച്ചഭക്ഷണം കഴിക്കാന്‍ വേണ്ടി സമയം എണ്ണി എണ്ണി നീക്കുമായിരുന്നു. ഇന്നു എല്ലാര്‍ക്കും എന്തുപറ്റി? അന്ന് ഉച്ചക്ക് ഭക്ഷണപ്പൊതി തുറക്കുമ്പോള്‍ തന്നെ നാലുവശത്ത് നിന്നും ഓരോരുത്തരായി ചാടിവീഴുമായിരുന്നു. ഇന്നു അതുപോലെ ആരെങ്കിലും ചെയ്യുമോ? എന്തായാലും ഭക്ഷണം റെഡി എന്ന് അവര്‍ വന്നു പറഞ്ഞതിന് ശേഷം ആയിരുന്നു ഞങ്ങള്‍ പോയത്.

പലര്‍ക്കും വീണ്ടും കണ്ടുമുട്ടിയതിന്‍റെ "എന്തോ ഒരു ഇത്" കാരണം ഭക്ഷണം കഴിക്കാന്‍ തോന്നിയില്ല. എന്നാലും ഫാമിലിയെ ഒഴിവാക്കി എല്ലാരും കൂടി ഒരുമിച്ചിരുന്നു പഴയതുപോലെ തന്നെ ഭക്ഷണം കഴിച്ചു. ആരും അടിപിടി കൂടാന്‍ വന്നില്ല. പിന്നെ എല്ലാരും ഭക്ഷണം കഴിഞ്ഞപ്പോ തിരിച്ചു ക്ലാസില്‍ എത്തി.

ഇനി അടുത്ത പരിപാടി നമ്മുടെ പഴയകാലത്തെ ഫോട്ടോകള്‍ കാണിക്കുന്നതായിരുന്നു. ആദ്യ സെമസ്റ്റര്‍ മുതലേ ഉള്ള ഫോട്ടോസ് കാണിച്ചു. പിന്നെ കുറെ വീഡിയോസ്. അന്ന് ക്ലാസ്സില്‍ കിടന്നു ബഹളം വയ്ക്കുന്നതും, അടികൂടുന്നതും, ഓണം ആഘോഷിക്കുന്നതും, ഓരോ പരിപാടികള്‍ അവതരിപ്പിക്കുന്നതും, ടൂറിനു പോയതുമെല്ലാം. അങ്ങനെ കുറെ സമയം അതെല്ലാം നോക്കി എല്ലാരും അല്‍ഭുതപ്പെട്ടിരുന്നു. അന്നത്തെ ചെറിയ ചെറിയ ഫ്രണ്ട്സ് ഗ്രൂപ്പുകളുടെ ഫോട്ടോസ് എല്ലാം കാണിച്ചു. അത് കാണുമ്പോള്‍ ഒരു കൊച്ചു കുഞ്ഞിനെ മഴവില്ല് കാണിക്കുമ്പോള്‍ ഉള്ളതുപോലെ ആയിരുന്നു. അത്രയ്ക്ക് അത്ഭുതമായിരുന്നു എല്ലാരുടെയും മുഖത്ത്.. കഴിഞ്ഞകാലം... അതൊക്കെ ഒരിക്കലും ഇനി തിരിച്ചുകിട്ടില്ല... അതൊക്കെ ഓര്‍ത്തപ്പോള്‍ വീണ്ടും ഒരു ചെറിയ ദു:ഖം... എല്ലാരെയും ഒരുമിച്ചു വീണ്ടും കാണാന്‍ കിട്ടിയ ഈ അവസരം... ഇനി എന്നാണു ഇതുപോലെ വീണ്ടും...?

പിന്നെ സമയം കുറേകൂടി കഴിഞ്ഞു ... സമയം വൈകുന്നേരം ആകുന്നു... എല്ലാരും ഒരുമിച്ചു കൂടിയിട്ടു ഇപ്പൊ 24 മണിക്കൂര്‍ ആകും... ഇതിനേക്കാള്‍ ഏറെ, അന്ന് നമ്മളെല്ലാം 4 വര്‍ഷങ്ങള്‍ ഒരുമിച്ചുകൂടിയതായിരുന്നു... അതൊക്കെ ഇന്നു ഓര്‍മ്മകള്‍ മാത്രമായി.. ഇനി ഇപ്പൊ ഈ 24 മണിക്കൂര്‍ മാത്രം. ഇനി അടുത്തത് ഒരു ഫോട്ടോ സെഷന്‍ ആണ് എന്ന് ആരോ പറഞ്ഞു. ഞങ്ങള്‍ എല്ലാരും റെഡി ആയി. പിന്നെ ഞങ്ങള്‍ അവിടത്തെ ഗ്രൗണ്ടില്‍ ഒരുമിച്ചു നിന്നു. ഒരാള്‍ വന്നു നമ്മുടെ ഫോട്ടോ എടുത്തു. അപ്പോഴേക്കും അവിടന്നും ഇവിടന്നുമായി കുറെയധികം ക്യാമറകള്‍ വന്നു. പിന്നെ അയാള്‍ എല്ലാത്തിലും ഫോട്ടോ എടുത്തു. ഫോട്ടോഗ്രാഫര്‍ ഫോട്ടോ എടുത്തു കഴിഞ്ഞു പോയപ്പോഴും എല്ലാരും ഒരുമിച്ചു തന്നെ നില്ക്കുന്നു.. എന്തുപറ്റി എല്ലാര്‍ക്കും? ആര്ക്കും പിരിയാന്‍ വയ്യ. ഒരു മടി... ഇനി അടുത്ത പരിപാടി കുടുംബത്തോടൊപ്പം വീടുകളിലേക്ക് തിരിച്ചു പോവുക എന്നതാണ്.

എല്ലാര്‍ക്കും എന്തോ ഒരു വിഷമം അനുഭവപ്പെട്ടു തുടങ്ങി.. ഞങ്ങള്‍ ഓര്‍ത്തു... 16 വര്‍ഷങ്ങള്‍ക്കു മുന്പേ, ഒരു ഓഗസ്റ്റ്‌ മാസം എല്ലാരും പിരിയുന്ന നേരത്ത് ഇതുപോലെ ഒരു വിഷമം എല്ലാര്‍ക്കും അനുഭവപ്പെട്ടിരുന്നു... പിരിയാന്‍ പോകുന്നതിന്‍റെ വിഷമം. എത്രകാലമാണ് നമ്മളെല്ലാം ഒരുമിച്ചു കൂടി ആഘോഷിച്ചിരുന്നത്.. അതുപോലെ ഈ കഴിഞ്ഞ ദിവസവും... ഇനി എന്നാണു വീണ്ടും ഇതുപോലെ ഒന്നിക്കുക? അറിയില്ല. ഒരുപക്ഷെ, സ്വന്തം കോളേജിലെ കൂട്ടുകാരെ പിരിയുന്നതാകും ഒരാളുടെ ജീവിതത്തിലെ ഏറ്റവും വിഷമം ഉള്ള കാര്യം... അതൊക്കെ അനുഭവിച്ചല്ലേ പറ്റൂ... അല്ലെ? അതാണല്ലോ ഈ കോളേജ് ലൈഫ്...

പിന്നെയും സമയം കഴിഞ്ഞപ്പോള്‍ ഓരോരുത്തരായി കരച്ചില്‍ തുടങ്ങിയോ എന്ന് സംശയം.. ടീച്ചേഴ്സിനോട് യാത്ര പറയുമ്പോള്‍ ഉള്ളില്‍ ഒരു വിങ്ങല്‍ ഉണ്ടായിരുന്നു... എന്തുകൊണ്ടെന്ന് അറിയില്ല. പിന്നെ കൂട്ടുകാരോടൊക്കെ യാത്രപറഞ്ഞു ഓരോരുത്തരായി തിരിച്ചുപോകാന്‍ തുടങ്ങി.. ഫോണ്‍ വിളിക്കാം എന്നൊക്കെ എല്ലാരും പറയുന്നുണ്ടായിരുന്നു. പക്ഷെ ആരാണ് വിളിക്കുക? എല്ലാരും ജീവിതത്തിന്‍റെ തിരക്കുകളിലേക്ക് തിരിച്ചു പോകുകയാണ്... വീണ്ടും എന്ന് ഇതുപോലെ കണ്ടുമുട്ടും...? ആരും ഒന്നും പറഞ്ഞില്ല. ഇപ്പൊ ആര്‍ക്കും ഒന്നും സംസാരിക്കാന്‍ വയ്യ. എല്ലാരും കാറുകളില്‍ കയറുന്നു, പുറത്തു നോക്കി ബാക്കിയുള്ളവരെ കൈ വീശി കാണിക്കുന്നു, പിന്നെ പോകുന്നു... ജീവിതത്തിലേക്ക്... കാലത്തിലേക്ക് പോകുകയാണ് എല്ലാരും...

വീണ്ടും ഒരു ഒത്തുചേരല്‍ പ്രതീക്ഷിച്ചുകൊണ്ട് എല്ലാരും യാത്രയായി... ഇനിയും കാണാം എന്ന പ്രതീക്ഷയോടെ...

ടൂര്‍ എത്തിയല്ലോ...

2008-09-22T21:28:00.003+05:30

നമ്മുടെ കോളേജില്‍ നമ്മുടെ ക്ലാസ്സ് ടൂര്‍ എത്തി... ഡല്‍ഹി, മണാലി, കുളു, ഗോവ എന്നീ സ്ഥലങ്ങള്‍ ആണ് പോകുന്നത്.. സെപ്റ്റംബര്‍ 30 ന്.. പക്ഷെ ഒരു കുഴപ്പം... ഡല്‍ഹിയില്‍ ബോംബ്. മണാലിയില്‍ മണ്ണിടിച്ചില്‍.. ഇനി ഗോവയില്‍ എന്താണോ എന്തോ...

എന്തായാലും ഈ ടൂര്‍ അടിച്ചു പൊളിക്കണം... കാരണം നമ്മുടെ ബി.ടെക് കോഴ്സ് ഈ വര്‍ഷം കൂടിയേ ഉള്ളു... പരമാവധി അടിച്ചുപൊളിക്കണം എന്നാണു ഞങ്ങളുടെ പ്ലാന്‍. ഒരു റിസ്ക് എടുത്താണ് പോകുന്നത്.. ഇപ്പൊ ഡല്‍ഹിയൊക്കെ പോകാന്‍ പേടി... എന്നാലും പോകും.. ഞങ്ങള്‍ എല്ലാം ഒരുമിച്ചു പോകും.. എന്ത് വന്നാലും ഞങ്ങള്‍ ഒരുമിച്ചു നേരിടും...

പന്ത്രണ്ടു ദിവസം ആണ് ടൂര്‍. അപ്പൊ ഒത്തിരി സഹിക്കേണ്ടിയിരിക്കുന്നു... ല്ലേ? സാരമില്ല.. വീട്ടില്‍ നിന്നും ദൂരെ മാറി സ്വന്തം കൂട്ടുകാരെ മാത്രം ആശ്രയിച്ചു ഒറ്റപ്പെട്ടും മറ്റും കഴിയുമ്പോള്‍ "സഹിക്കുക്ക" എന്നതിനേക്കാള്‍ ഏറെ "അനുഭവിക്കുക" എന്നതിനാണ് പ്രാധാന്യം. അത് അനുഭവിച്ചു 12 ദിവസം കഴിഞ്ഞെത്തുമ്പോള്‍ നമ്മുടെ ഇടയിലുള്ള സുഹൃദ് ബന്ധങ്ങള്‍ ഒരുപാട് ഉറയ്ക്കും... ഇനി പിരിയാനും മടിയാകും... എന്തൊക്കെ വന്നാലും അടുത്ത ഓഗസ്റ്റ്‌ മാസം എല്ലാരും പിരിഞ്ഞല്ലേ പറ്റൂ... ഇങ്ങനെയൊക്കെ ആണ് നമ്മുടെ കോളേജ് ജീവിതം... വരുന്നു, ഒന്നു ചേരുന്നു, ആഘോഷിക്കുന്നു, കളിക്കുന്നു, ചിരിക്കുന്നു, പിണങ്ങുന്നു, ഇണങ്ങുന്നു, അടികൂടുന്നു, അവസാനം കണ്ണീരോടെ എല്ലാരും പിരിയുന്നു... സ്വന്തം ജീവിതത്തിന്റെ കൂടുതല്‍ ആഴങ്ങളിലേക്ക് എല്ലാരും പോകുന്നു... അപ്പോള്‍ ആരൊക്കെ വീണ്ടും പഴയകാലത്തേക്ക് തിരിഞ്ഞു നോക്കുമെന്ന് കാത്തിരുന്നു കാണാം...

എന്തായാലും ടൂര്‍ നന്നായി ആഘോഷിക്കണം. അത് കഴിഞ്ഞു ടൂര്‍ യാത്രാവിവരണം ബ്ലോഗില്‍ ഇടണം എന്നുണ്ട്... എനിക്ക് ഭാഗ്യം ഉണ്ടെങ്കില്‍ തിരികെ വന്നതിനു ശേഷം യാത്രാവിവരണം ഇടാം... (അതുകഴിഞ്ഞ് നമ്മുടെ എസ്.കെ.പൊറ്റെക്കാട് എന്‍റെ ബ്ലോഗ് കണ്ടാല്‍ ചിലപ്പോ എന്നെ തല്ലിക്കൊല്ലും... എന്‍റെ ഒരു യാത്രാവിവരണം..! ഹമ്പടാ..)

അപ്പോള്‍, ടൂര്‍ കഴിഞ്ഞു തിരികെ വരുന്നതുവരെ ഒരു ചെറിയ ഇടവേള കാണും.. തല്‍ക്കാലം ബൈ...

ഓണം വന്നേയ്....

2008-09-09T13:21:00.005+05:30

ഇതാ വീണ്ടും ഒരു പൊന്നോണം കൂടി വരവായി... ഓണം നമുക്കെല്ലാര്‍ക്കും ഒരു അടിപൊളി അനുഭവം തന്നെ... അല്ലേ...? ഓണക്കളികള്‍, ഓണപ്പാട്ട്, ഓണസദ്യ അങ്ങനെ അങ്ങനെ ഒരുപാടു രസകരമായ അനുഭവങ്ങള്‍... കുട്ടിക്കാലത്തേക്ക് തിരിച്ചുപോകാനുള്ള ഒരു 'nostalgic' ഓര്‍മ കൂടിയാണ് ഓണം. എത്രയെത്ര അനുഭവങ്ങളും ഓര്‍മകളും ആണ് ഓരോ ഓണവും നമുക്കു തരുന്നത്...

ഞാന്‍ കണ്ടുപിടിച്ച ഒരു വലിയ 'അത്ഭുതം' പറയട്ടെ...? കളിയാക്കരുത്... പറയട്ടെ...? നമ്മള്‍ ഓരോ ഓണം ആഘോഷിക്കുമ്പോഴും നമ്മള്‍ ഓരോ ക്ലാസ്സുകളില്‍ ആയിരിക്കും... നമ്മള്‍ പോലും അറിയാതെ. എന്താ, അത്ഭുതം അല്ലേ?

എന്തൊക്കെ ആയാലും, ഓണം മാറിക്കൊണ്ടിരിക്കുകയാണ്, മലയാളിയും... അതെല്ലാം എല്ലാര്‍ക്കും അറിയാം. അതൊക്കെ പറഞ്ഞു ഞാന്‍ നിങ്ങളെ ബോറടിപ്പികുന്നില്ല... എനിക്ക് മറ്റുള്ളവരെ ബോറടിപ്പിക്കാന്‍ ഇഷ്ട്ടമേയല്ല...

എല്ലാവര്‍ക്കും എന്റെ ഹൃദയം നിറഞ്ഞ ഓണാശംസകള്‍... എന്ന് പറയുമ്പോള്‍ തീരുന്നതാണോ ഓണം...? ആണോ..? അല്ലേ...? ആണോ...? ഓണം ഒരു 'ഓണം' തന്നെയാണ്.. അത് വര്‍ണിക്കാന്‍ വാക്കുകള്‍ ഇല്ലല്ലോ...

അല്ലാ, സദ്യവട്ടങ്ങള്‍ ഒരുക്കിയോ...? ഇല്ലെങ്കില്‍ ഇവിടെ ബ്ലോഗ് വായിച്ചുകൊണ്ടിരിക്കാതെ വേഗം പോയി വേണ്ട പരിപാടികള്‍ ചെയ്യൂന്നേ... ഓണം നമുക്കു കഴിയുന്നതുപോലെയൊക്കെ ആഘോഷിക്കാം. എന്താ..